රහස් කුමන්ත්‍රණය හෙවත් No Loose Ends !


ස්ථානය:
ශ්‍රී ලංකා හමුදා අණ දෙන මූලස්තානය.

ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ ප්‍රධානියා සුව පහසු පැද්දෙන පුටුවක හිඳිමින් , සුරතල් පූස් පැටියාගේ ලොම් පිරුණු ගෙල පිටු පස සෙමෙන් පිරි මදියි.
gta
දුරකතනය ගෙන කමාණ්ඩෝ රෙජිමෙන්තුවේ ප්‍රධානියාට හදිසි ඇමතුමක් දෙයි.

” හලෝ.. කමාණ්ඩර්.. අද හවස මාව හමුවෙන්න පුළුවන්ද ?” පහට විතර..”
කමාණ්ඩර් ජගත් සල්ගාදු: ” සත්තකින්ම සර්.. කොහේදීද?… හරි .. OK සර්.. අද හවස පහට වෝටර්ස් එජ් එකේදී…
හෝටලයේ ප්‍රධාන ගොඩනැගිල්ලට මදක් ඈතින් එළිමහනක පුටු දෙකක්. ටීපෝවක්. ඒ මත බියර් බෝතල් දෙකක්.උස වීදුරු බඳුන් දෙකක්. කජු මද පිරවූ බඳුනක්ද වේ.
තරමක් ඈතින් ආරක්ෂක නිලධාරින් යැයි සිතිය හැකි කීප දෙනෙක් හොර ගල් අහුලමින් සිටී.
” Good Evening සර්..”
” Good Evening.. පොඩි වැඩක්… කවුද අපට විශ්වාස..? දක්ෂ..”?
” සර්.. කපිල තිලකරත්න.. කුරුණෑගල මිනිහෙක්..පරම්පරාවම ශ්‍රී ලංකා බලකණු.. අවංක නිලධාරියෙක්. පහු ගිය කාලෙ මෝටාර් කෑල්ලක් වැදිල තුවාල වෙලත් හිටියා.”
” මට මිනිහගෙ ෆයිල් එක එවනව.. හෙටම.. මේක දන්නෙ අපි දෙන්න විතරයි”
” රයිට් සර්”

ස්ථානය:
කුරුණෑගල.. කපිල තිලකරත්නගෙ නිවස.
වේලාව උදේ දහයට පමණ
ඒයි.. කපිල… මේ ඔයාට රාසේපී ලියුමක්. කඩන්නද?”
” මෙහාට ගේනව”
” මට මිනිස්ට්‍රි එකට එන්න කියල තියෙන්නෙ හෙට උදේ දහයට.. මොකද දන්නෙ නෑ”
” මොකටද ? දැන් යුද්දෙත් ඉවරයි නෙ… අපිට තව මොනවත් ලැබෙන්න තියෙනවද දන්නෙ නැහැ. ඔන්න කුණු කන්දල් නම් බාර ගන්න එපා. අසනීපයි… ඩයබිටිස්.. හයි බ්ලඩ් ප්‍රෙෂර් කියල මග අරින්න, ඕන නම් මම අපේ දොස්තර අයියට කියල සහතිකයක් අරන් දෙන්නම්..”
මට අරකි පේන්න බෑ. ඔයාට වඩා රෑන්ක් එකෙනුත් අඩුයි ඒකිගෙ මිනිහ.. දෙමළුන්ගෙ සේප්පු සුද්ද කරල මාලිගා හැදුව. පොලේ යන්නෙත් රත්තරං පොරව ගෙන. ඔයාට කොහේ හරි ඇම්බැසඩර් පෝස්ට් එකක් වත් දෙන්නද දන්නෙ නෑ”

ස්ථානය:
හමුදා අණ දෙන මූලස්ථානය

ජගත් සල්ගාදු:
” ආ කපිල නේද ? කොහොමද ? සනීපද දැන්? මම තමුන්ගෙ ෆයිල් එක චෙක් කලා. තුවාල වුනේ කොහොමද ?”

” මෝටාර් කෑල්ලකට සර්.. මාස 6 ක් විතර හොස්පිටල් එකේ හිටිය දැන් හොඳයි”

” තමුසෙල තමා ඇත්තටම යුද්දෙ දිනුවෙ.. තමුන් වැනි අවංක නිලධාරීන්ට අපි සලකනව මදි. අපි තීරණය කලා යුද්ද කාලෙ සක්‍රීය සේවයේ හිටි අය ගෙන් කීප දෙනෙක් තෝරල පිට රටවල අපේ එම්බසි වල තාවකාලිකව සේවයට යවන්ට. රට තොට බලා ගන්ටත් එක්ක. හැබැයි ප්‍රශ්නෙ තමුන්ට විතරයි යන්න වෙන්නෙ. පවුලටම යන්න බෑ”

” කොච්චර කාලෙකටද සර්?”
” මාස හයකට.. මම තමුසෙව යවනව වොෂින්ටන් වල අපේ තානාපති කාර්යාලයට. ලබන මාසෙ යන්න ලෑස්ති වෙනව. එතන සේවකයන්ට ආරක්ෂක උපක්‍රම.. ගිනි නිවන හැටි.. ප්‍රතමාධාර.. හදිසි ආපදාවකදි ක්‍රියා කරන හැටි වගේ දේවල් කියල දීල ඊට අමතරව ඔෆීස් එකේ වැඩටත් උදව් වෙනව”

මීට හරියටම මාස හයකට පෙර ඇමරිකාවේ වොෂින්ටන් කිට්ටුව කුඩා නගරයක් වන Flushing හි ජීවත් වන තිලක් වීරසිංහ ඉලක්කයට වෙඩි තැබීමේ සමාජයක සාමාජිකත්වය ලබා ගත්ත. කලකට පෙර ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාවේ මේජර් වරයෙකු වූ ඔහු පසුව විශ්‍රාම ගෙන දැනට වොෂින්ග්ටන් වල ජීවත් වෙනව. නීතිය පිළිබඳ ඔහුගේම කුඩා සමාගමක් ඔහු සතු උනා. එය ලාබ ලැබිය හැකි ව්‍යාපාරයක්.

වොෂින්ග්ටනයේ ශ්‍රී ලංකා තානාපති කාර්යාලයේ සේවය කරන කෙනෙක් , මෙලෙස තානාපති සේවයට අළුතින් ආ කපිල තිලකරත්න රැගෙන යන්න ගුවන් තොටුපලට ඇවිත් හිටියා.

විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශයෙන් බැහැරව මෙසේ පිටින් එන ” පැරචුට්ටන්” ගැන තානාපති කාර්යාලයේ අනෙක් සේවකයන් අතර පහන් හැඟීමක් තිබුනේ නැහැ.

කෙසේ වෙතත් යුද්ද කාලේ කල වීර ක්‍රියාකාරකම් .. සමහර විට අතිනුත් දාල කියල කපිල ඉක්මණින්ම අනික් අයගේ හිත දිනා ගත්තා.

කාර්යාලයේ කරන්ට එතරම් දෙයක් තිබුනේ නැහැ. ඒත් උදේ දහයටයි.. හවස තුනටයි කාර්යාල කාර්ය සහායක නිමල් දයාසිරි හැමෝටම තේ හැදුව. ඉඳල හිටල ලංකාවෙන් ලැබුනු කිරි ටොපි කෑල්ලක් වගේ කැවිල්ලකුත් තිබුනා. ප්‍රචාරක හා වාණිජ්‍ය පිළිබඳ නිලධාරියා වූ ගාමිණී නිදි කිරමින් හිටියා. ලංකා ආණ්ඩුවෙන් ගෙවන වැටුප මදි නිසා ඔහු අමතර රෑ රස්සාවක් කලා.

තිලක් වීරසිංහ හා දැන් ලංකා ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලොක්කා ඉස්සර ගජ මිතුරන්. එකම රෑන්ක් එකේ. තිලක්ගෙ බිරිඳ ඒ කාලෙ හොඳ හැඩ වැඩ ඇති කාන්තාවක්. රටේ පැවැති යුදමය වාතාවරණය නිසා තිලක් ගෙදර පැමිනියේ මාස කීපයකට සැරයක්.
සැමියා ගෙදර නැති තරුණ කාන්තාවකගෙ හිත හරියටම නූල කැඩුනු සරුංගලයක් වාගේ.
ඇගේ හිතත් ඉබාගාතෙ එහෙම පාවෙලා ගිහින් එක්තරා මානවකයෙකුගෙ දෙපා මුල නතර උනා.
එහෙත් ඔවුනට තහනම් ගහේ ගෙඩි කන්න වූයේ ඉතාමත් සුළු කාලයක්.

පිළියන්දල හන්දියේ බෝම්බයක් පිපිරුනා. බස් බෝම්බයක්. මිනිස් සිරුරු කොටස් ඒ මේ අත විසිරුනා. තිලක් වීරසිංහගේ බිරිඳගේ පෙම්වතාත් ඊට ගොදුරු උනා. බාගෙට පිළිස්සුනු ඔහුගේ සිරුර හඳුනා ගන්නට ඔහුගේ ළඟම නෑදෑයන්ට පුළුවන් වුනේ පසෙක වැටී තිබුණු ඔහුගේ ජාතික හැඳුනුම් පත නිසයි.
මේ නාට්‍යය රඟ දක්වන්නට උදව් වුනේ දැනට ආරක්ෂක අමත්‍යාංශයේ ඉහළ නිලයක් දරන තිලක්ගේ මිතුරාමයි.

තිලක් වීරසිංහ හැමදාම පාක් එකේ ඇවිදින්න යනව. බඩ ටිකක් අඩු කරගන්නයි. කොලෙස්ටරෝල් බස්ස ගන්නයි. හදිසියේම ඔහුගේ ජංහම දුර කතනයට ඇමතුමක් ආවා. කෝල් එක ලංකාවෙන්.
” හප්පට සිරි ගජ කිව්වලු.. කොච්චර කාලෙකට පස්සෙද ? ඉතින්.. ඉතින්.. මොනවද අපෙන් කෙරෙන්න ඕන?”

” Short & Sweet.. මට උඹෙන් උදව්වක් ඕන. කෙනෙක් අයින් කරන්න වෙනව හෙට අනිද්දම. .. නෑ උඹට කිසි දෙයක් කරන්න නෑ. මම කෙනෙක් එවලයි තියෙන්නෙ… එහෙනං වැඩේ ලස්සනට කරපන්… අං කොං තියා ගන්න එපා. No Loose Ends.

තිලක් වීරසිංහට ලංකාවෙන් ආ හාදයා ඉක්මණටම හමුවෙන්න ඕන කලා. වොෂින්ග්ටන් ශ්‍රී ලංකා තානාපති කාර්යාලය අසළ පිහිටි ස්ටාර්බක්ස් එකට ගිය ඔහු කෝපි එකක රස බැලුවා. පැය ගණන් ගත කරන්න ඕන වුනේ නෑ. ලංකාවෙ ඔෆීස් ඇරෙන්නේ හවස 4.30 ට නේ. වොෂින්ටනයේත් වෙලාව හවස 4.30 වෙන විට ලාංකික – ඉන්දියන් පෙනුම ඇති එකා දෙන්නා එළියට ඇදෙන්න පටන් ගත්තා.
” හරි අරයා තමයි හාදයා. ආමි කට් එක.. හොඳ උස මහත පෙනුම”.

තිලක් වීරසිංහ හරියටම අහම්බෙන් වූ සිදු වීමක් වගේ රඟපාමින්..ඔහු ඉදිරියට ගියා.
” I guess you are a Sri Lankan”
” ඔව් .. මම ලංකාවෙ.. මිස්ටර් කවුද ? එම්බසිය නම් වහලා. මම මගෙ යාළුවෙක් එක්ක ඉන්නෙ. ගෙදර යන්න මගෙ බස් එක තව ටිකකින් එනවා.”
” පිස්සුද ? නගින්න කාර් එකට මම ගෙනිහින් දාන්නම්. මට ඩිරෙක්ෂන් කියන්න”

” ඔයා ලංකාවෙ ආමි එකේ හරි පොලිසියේ හරි වැඩ කළාද? මට නිකමට එහෙම හිතුන”

” හරි මම සිංහ රෙජිමන්ට් එකේ. මාස හයකට එම්බසියේ වැඩකට එව්වා. තව මාසෙකින් ආපහු යනවා”
” නවතින්න එහෙම හිතක් නැද්ද ? මේක ජීවත් වෙන්න හොඳ රටක්”

” වෙලාවක අපේ ගෙදර එන්න. රෑ කෑමකට වගේ. මම එන්නම් එක්ක යන්න. ලංකාවට යන කොට මගෙ පොඩි පාර්සලයක් තියෙනව .. ගෙනියන්න පුළුවන්ද කරදරයක් නැත්නම්”

ඊ ළඟ සතියේ සෙනසුරාදා හවසක කපිල , තිලක් ගේ නිවසේදී හමු උනා.

තිලක්ගේ නිවස පිහිටා තිබුනේ ටිකක් පිටිසරට වෙන්ට. ධනවතුන්ට පමණක් සීමාවූ තට්ටු නිවාස සීයක් දෙසීයක් විතර එම භූමි බාගයේ පිහිටා තිබුනා. ඇතුළු වෙන තැනත් ආරක්ෂක නිලධාරියෙක්. රහස් අංකයක් එබුවාමයි ගේට්ටුව ඇරෙන්නේ. නිවසේ පිටතට වඩා ඇතුළත ආකර්ශනීයයි. වෙස් මුහුණු , සේසත් , ඇත් දළ නිවසට ප්‍රෞඩ බවක් එක් කලා.

” අපි මොනව හරි බීලම කතා කරමු නේද ? බියර්.. ජොනී වෝකර්.. රෙඩ් ලේබල්..?”

” මගේ විනෝදාංශෙ තමා ඉලක්කයට වෙඩි තියන එක. මෙහේ ක්ලබ් එකක් තියෙනවා. මම ඒකෙ සාමාජිකයෙක්.

5805858_orig
මේ තියෙන්න බඩුව.. ලේටස්ට්ම ස්නයිපර් ගන් එක. හැතැප්ම දෙකක් ඇතුළත නිවැරදි ඉලක්කයට වෙඩි තියන්න පුළුවන්. කපිලට ආසයි නම් දවසක දාමු ප්‍රැක්ටිස් පාරක්.

කපිල එංගලන්තයේ වෙම්බ්ලි සමාගමේ නිෂ්පාදිත අළුත්ම අළුත් තුවක්කුව අතට ගත්තේ පූජා භාණ්ඩයක් අල්ලනවා වාගෙයි.

” කපිල .. මට පොඩි උදව්වක් කරන්න ඕන. මම ඒකට හොඳට ගෙවනවා..ගෙනියන්න සල්ලිත් ඕන වෙනව නේද? ඔයාටයි, ගෙදර කට්ටියටයි මෙහේ එන්න වුනත් මම උදව් කරන්නම්.”

” මොකද්ද වැඩේ?”

” මේක මගේ පෞද්ගලික දේකටත් වඩා රටට කරන සේවයක්.. මම ඩොලර් 25000 ක් දෙනවා. 10000 ක් ඇඩ්වාන්ස්. ඉතිරිය වැඩේ කලාම”
” කාව හරි මරන්නද ….?
” දැනට ඉතිරි වෙලා ඉන්න කොටි නායකයෙක් මෙහේ ඉන්නවා. මිනිහගෙ නම විෂුවනාදන්.. මගේ හොඳ යාළුවෙක්. මිනිහ මගේ බිස්නස් වලට පාඩු කරනවා. මගෙ ක්ලය්න්ට්ස්ල අල්ල ගන්නවා. ඒ විතරක් නෙවේ ලංකාවෙ ආණ්ඩුව ගැන වැරදි දේවල් පතුරුවනවා.

මට මිනිහව අයින් කරන්න ඕන.

“……………….”

” මේකයි ප්ලෑන.. ඔබට වීසා තියෙන්නේ තව සති දෙකකටයි. ඔබ මෙහෙන් පිට වෙන්න ඕන. ඉරිදා රෑ ෆ්ලයිට් එකේ. සෙනසුරාදා උදේ 10 ට අපේ පොඩි කොමියුනිටියි මීටින්ග් එකක් තියෙනවා. මිනිහා එතනට එනවා. මිනිහට කතාවකුත් කරන්න තියෙනවා. මමත් එතන ඉන්නවා.”
” ඉතින්?”
” ටාගට් එක ගන්න ලේසි තැනක් තියෙනවා. කෑම්පින්ග් සයිට් එකක්… දැන් සීතල නිසා කෑම්පින්ග් කරන්න කවුරුවත් එන්නෙ නෑ. මම හරි ලස්සනට ප්ලෑන් කරල තියෙන්නෙ. ඒක ටිකක් ඕපන් ඒරියා එකක්. මීටින් එක තියෙන්නේ ඔය කියන තැන ඉඳල යාර 2000 ක් ඈතින් . ඔයා වෙඩි තියන්න ඕන පිටි පස්සෙනුයි. ඔය කෑම්පින්ග් සයිට් එකේ පරණ ට්‍රී හවුස් කීපයක් තියෙනවා.”

” මම කොහොමද මිනිහ අඳුර ගන්නෙ?”
” ඇජෙන්ඩා එකේ හැටියට පළමු කතාව මේයර්ගෙ. මිනිහ සුද්දෙක්. ඊ ළඟ කතාව මිනිහගෙ. ඒක වෙනස් වෙන්නෙ නෑ.”
” අනික් එක සිකුරාදා වෙන කොට ලංකාවට යන්න අවශ්‍ය සියළුම දේවල් ලෑස්තිවෙලා තියෙන්න ඕන. කට්ටියට බායි කියල. අං කොං තියා ගන්න බෑ. මතකයිනෙ No Loose Ends.”
” අපි හමු උන විත්තිය වෙන කවුරුවත් දන්නෙ නෑ නේද ? දින පොත් එහෙම තියෙනවා නම් පුච්චල දාන්න. සිගරට් බට් එහෙ මෙහෙ දාන්න එපා. චුයින්ගම් කාල බිම දාන්න එපා. බස් ටිකට්.. කිසිම ලියවිල්ලක් ගේන්න බෑ. ටැක්සියක එන්න මං කියන තැනට. මට කෝල්ස් දෙන්න එපා..
මෙන්න සල්ලි මෙතන 10000 ක් තියෙනවා”

අපි මෙහෙම හිතමු. ෂොට් එක අනුව උණ්ඩය ආ දිශාව හොයා ගන්න පුළුවන්. එච්චර දුරක් shoot කරන්න පුළුවන් මොන විදියේ තුවක්කුවකින්ද කියල හොයා ගන්න පුළුවන්. ඊ ළඟට මෑතකදී ඒ වගේ තුවක්කුවක් මිළදී ගත්තේ කවුද කියල හොයා ගන්න පුළුවන්. අනික ඔබ ඉලක්කයට වෙඩි තියන්න දක්ෂ කෙනෙක්. සැකය නිකම්ම ඔබ සොයා ගෙන එනව නේද ?”

ඔව් හොඳ අනුමානයක්. මතක තියා ගන්න මමත් වේදිකාව උඩ ඒ වෙලාවට. මම කලින් කිව්වනේ. අනික මේක අන්ඩර්වර්ල්ඩ් එකෙන් කෑෂ් දීල ගත්තු එකක්. කොහේවත් රේකෝඩ් එකක් නෑ. අනික ෂොට් එකේ ප්‍රබල කම නිසා පිටු පසින් වෙඩි තිබ්බාම ඉස්සරහ පැත්තෙන් පිට වෙනව. ඉස්සෙල්ලාම බලන්නේ ඉස්සරහ පැත්ත ගැනයි. හරියටම උණ්ඩය ආ දිශාව හොයා ගන්න කොට ඔබ ඇමරිකන් ගුවන් සීමාව පහු කරල ඉවරයි.

” තව එකක්. ඔබලා අතර අමනාපයක් ඇති බව දන්න කවුරු හරි ඉන්නවද?”

” අපි අතර කිසිම අමනාපයක් නෑ”

ඒ සෙනසුරාදා උදෑසන වෙනදාට වඩා අමුතු එකක් කියල දැනුනේ කපිල තිලකරත්නටත් , තිලක් වීරසිංහටත් විතරමය.

ලංකාවේ වැවෙන දේවදාර වැනි ගස් කීපයක් එකතු කර ලෑලි වලින් හැදූ ට්‍රී හවුස් කීපයක්ම තැන් තැන් වල තිබුනා. ටිකක් පරණ පාටයි. ටිකක් තද ශීතල කාළගුණය නිසා අවට පාළු ගතියක් තිබුනා. මිනිස් පුළුටක් පෙනෙන තෙක් මානෙක නැහැ. ගහේ මුල සිටම අතු බෙදිල තිබුන නිසා ට්‍රී හවුස් එකට නැග ගන්න එක එතරම් අමාරු නැහැ. මේ වගේ වැඩ ඕන තරම් කරල පළපුරුදු තිබුනත් ග්ලවුස් දාගෙන වැඩ කරන එක තමා අමාරු. ඒත් ලූස් එන්ඩ්ස් තියා ගෙන බැහැනේ.

ට්‍රී හවුස් එකට ගොඩ වුනු කපිල දුර දක්නය අතට ගෙන අවට පිරික්සුව. කිසිම හැල හොල්මනක් නෑ. ගහ කොළ නිසලයි. කෑලි අටකින් යුක්ත ස්නයිපර් ගන් එක ගානට සෙට් කරන්න කපිලට ගියේ විනාඩි 5 කටත් අඩු කාලයක්.

ට්‍රී හවුස් එකේ ඉඳන් ඉතා පැහැදිලි ඉලක්කයක්. වාහු පීඩනයත් නෝමල්. හුළඟත් නෑ. වේදිකාව මත කළු කොන්ඩා දෙකක් සහිත දෙදෙනෙකුත් සුදු කොණ්ඩයක් සහිත කෙනෙකුත් වාඩි වී සිටියා. ගන් එකට සවි කල දුරේක්ෂයෙන් ඉතා පැහැදිලි දසුනක් ලබා දුන් නිසා කළු කොණ්ඩා දෙක කාගේද කියා හඳුනා ගන්න පුළුවන් උනා

ඔහු මුලින්ම ඉලක්කය ගත්තේ සුදු ජාතිකයාට. සුදු හා අලු මිශ්‍ර කෙස් ගස් පැත්තකට පීරා හිබුනා. ඔහු මදක් තට්ටය පෑදුනු කෙනෙක්. සන්යිපර් ගන් එකට සවි කල ටෙලස්කෝපයේ කුරුස ලකුන හරියටම ඔහුගෙ ගෙල පිටු පස. විනාඩි තුනකින් පමන ඔහු කතාව ඉවර කලා.
ඊ ළඟ කතිකයා හරියටම මේයර් කතා කල තැනටම ඇවිත් දෑත් ඔසවා පිරිසට ආචාර කලා. ඔහු යමක් කියන්න ඇති.” ගුඩ් මෝනින්ග් ලේඩිස් ඇන්ඩ් ජෙන්ට්ල්මන්” කියා විය යුතුය.

තප්පර කීපයයි. ” හි…ස්” කියා සද්දයක් කොහෙන්දෝ ආවා. කතිකයා ඇලවී බිම වැටුනා.

දීර්ග සුසුමක් හෙලූ කපිල ඉතා පරිස්සමට තුවක්කුවේ කෑලි ගැලෙව්වා. තමා සිටි අවට එකම බැල්මකින් ස්කෑන් පාරක් දැම්මා. නෑ .. No Loose Ends”

කපිල ගසෙන් බැස ගුරු පාර දිගේ ඉදිරියට තරමක් වේගයෙන් ගමන් කලා. ඉදිරියට ඇදෙන ගමන්ම ගුරු පාරට සමාන්තරව ගලා ගිය Flushing. ගඟට තුවක්කුවේ කෑලි තැන්තැන් වලදී විසි කලා. රහස් සැඟවුනා. ඈතින් පොලිස් සයිරන් හඬක් හා ඇම්බියුලන්ස් එකක් යන හඬ ඇහුනා.

කපිලට බායි කියන්ට ගුවන් තොට පලට කීප දෙනෙක් ඇවිත් හිටියා. හදිසියේම බේස් බෝල් කැප් එකක් හා කළු ජැකට්ටුවක් පැලඳි මැදි වයසෙ කෙනෙක්..

” මේ කට්ටිය ලංකාවට යන්ටද ? මම මේ හදිසි ලියුමක් යවා ගන්න තියෙනවා. මගෙ යාළුවෙකුත් අද එනව කීව අද .. මට පේන්නෙ මිනිහට මාව අමතක වෙලා ඇතුලට ගිහින් වගේ”

” ආ.. සුළු දෙයක් .. මම ඕක ගෙනි යන්නම් .. තැපැල් කරන්නද තියෙන්නෙ?” එහෙම ඇහුවෙ කපිල.
” අනේ හොඳයි.. ගොඩක් ස්තූතියි. මෙන්න මගේ කාඩ් එක. අවශ්‍ය වුනොත් කතා කරන්න”

-මේ ලියුම් කවරය ඔබට. ඉතිරි මුදල එහි ඇති. ඔබ කලේ රටටත් ජාතියටත් සේවයක්” කාඩ් එකේ එහෙම ලියල තිබුනා-

කපිලගේ ගුවන් ගමන වැටී තිබුනේ තායිපේ , ක්වාලාලම්පූර් සහ මාලේ හරහා.
එය පැය 17 ක දිග ගුවන් ගමනක්. එක දිගට නිදා ගන්නට වෑයම් කළත් නින්ද ඔහු කරා ආවේ නැහැ.
මැලේසියාවෙ ක්වාලාලම්පූර් ගුවන් තොටේදී ඔහුට පැය 3 ක් ගත කරන්න සිදු උනා .

tv news

කපිල පිළි ගන්න ඔහුගේ බිරිඳ කුලී රියකින් කටුනායකට ඇවිත් හිටියා.

කුලී රිය ජා ඇල හන්දියෙන් හරවනවාත් සමඟම වේගයෙන් පැමිනි මෝටර් සයිකලයක් ඉදිරිපස හරස් කර නැවැත්තුවා. දෙන්නෙක්. දෙන්නාම මුහුන වැහෙන හෙල්මට් දාල.
” මහත්තයා… නෝන ඉස්සරහ වීරයෙක් වෙන්නෙ නැතුව ගන්නව මෙහාට සල්ලි “

කපිල එකෙක් සමග පොර බැදුවා. අනිකා කපිලගේ බිරිඳ අල්ලා සිර කර ගෙන සිටියා.
ඔහු වහාම බඩතුරෙන් පිස්තොලයක් ගෙන කපිලට වෙඩි තිබ්බ.. “
” හරි සල්ලි ටික ගනින්. ඉක්මණ් කරපන්…”

කෙටි නිවාඩුවකට ඇමරිකාවට ගොස් ආ , මේජර් කපිල තිලකරත්න නාඳුනන තුවක්කු කරුවෙකුට බිලි. සල්ලිත් රැගෙන මිනී මරුවෝ පලා යති..

මිනී මරුවන් සොයා පොළිස් වළල්ලක්.

dinamina

පත්තරවල එක දිගට ප්‍රවෘත්ති පළ උනා.

මිනී මරුවා පාතාලයේ කෙරුමෙකු වූ මාළු නිහාල්.

රහස් පොළිසිය මාළු නිහාල් අත් අඩංගුවට ගත්තා. එහිදී අති වූ උණුසුම් තත්වයකදී මිනී මරුවා මෙල්ල කර ගැනීමට පොලිසියට අවම බලය පාවිච්චි කිරීමට සිදු උනා.මාළු නිහාල් අත් අඩංගුවෙන් පැන යාමට තැත් කිරීමේදි පොළිස් වෙඩි පහරකින් මිය යයි.

පුවත් පත් වල පළ වුනා

(මෙහි එන සියළු චරිත හා සිද්ධීන් මනඃකල්පිත බව කරුණාවෙන් සලකන්න.)

No Loose Ends

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 22

බලු කතාවක්.


doggy

සොයිසා මහත්තයා විශ්‍රාමිකයෙක්. 65 ක් විතර ඇති. ඒත් තවම ඉලංදාරියෙක් වගේ තමා හිත සහ වැඩ. බිරිඳ මිය ගිහින්. දරුවන් තුන් දෙනයි. තුන් දෙනාම කසාද බැඳල පිට වෙලා ගිහින් දූරට දූරට.
සොයිසා මහත්තය නිතරම යාළුවොත් එක්ක තම දරුවන්ගේ පුරාජේරු කතා කලා. එයාගෙ තනි නොතනියට හිටියෙ මම විතරයි.
මගෙ නම රෝවර්. මම බල්ලෙක්.

අපේ ගෙදරට නිතරම වාගෙ ආ – ගිය හිල්ඩා නෝන ළඟ පාත ගෙදරක වැන්දඹුවක්.

” කොහොමද අපේ බ්‍රැන්ඩිත් එක්ක ඔයාගේ රෝවර් ක්‍රොස් කළොත්?” එහෙම ආ දවසක හිල්ඩා අහනව.

මළ සමයං. මම දැකල තියෙනව එයාගේ බ්‍රැන්ඩි.. මගෙ බල්ලටවත් එපා. මීයෙකුගෙ වගේ හොම්බක් තියෙන බ්‍රැන්ඩි සමහරදාට එන්නේ හිල්ඩගෙ හෑන්ඩ් බෑග් එකේ. අඩු ගානෙ බුරන්ටවත් පුළුවන්ද? නිකං කහිනව වගේ. මුන් මොක්කුද ? බල්ලොද ? අපේ ජාතියටත් නිග්‍රහයක්.

මම රවුමක් කැරකිල මගේ ඇඟ දිහා බැලුව. කොච්චර ගාම්භීරද ?
” ඩැඩී..මෙයා හරියට වුල්ෆ් කෙනෙක් වගේ නේද ?” දවසක් පාරෙ ගිය කුඩා දැරියක් මාව දැකල එයාගෙ තාත්තගෙන් අහනව.

“බ්‍රැන්ඩිව fix කරල නැද්ද?” නෑ අනේ. මෙයා ගේ ඇතුලෙමනෙ ඉන්නෙ. මම කොහාටවත් අරින්නෙ නෑ”

ජරා මිනිසුන්ගෙ දහ බලු වැඩ. මුන් අපේ අය හුරතලේට හදන්න කියල අරන් පැටව් නොහැදෙන්න වඳ සැත්කම් කරනව. අපේ අයිතිවාසිකම් නැති කරනව.

” රෝවර්ව fix කරලද?”
” ඌ මොනවට fix කරන්නද? ඌ පිරිමි සතෙක්. ආයෙ පැටව් හැදෙයි කියලයැ.. ඌට ඇති ඔය අහල – පහල පැටව් ඔනෑ තරම්”
” ඔව් ඉතින්.. හාම්පුතා වගේ නැතෑ”

මට ගැලපෙන එකම එකියයි ඉන්නේ. ඒ අල්ලපු වත්තෙ තට්ටු දෙකේ ගෙදර ලෙයිලා.. මගේ ජාතියේමයි. මගේ කුලේමයි. මං කවද හරි යනව නම් යන්නෙ ඒකි ගාවට. එහෙම බැරි උනොත් හැමදාම මෙහෙම ඉන්නව. ඔය අපේ අනික් උන් වගේ හැම පඳුරකටම කකුල උස්සන ජාතියෙ එකෙක් නෙමෙයි මම.

අපේ ගෙවල් දෙක වෙන් වුනේ අඩි හතර හමාරක් විතර උස ලී තාප්පෙකින්. දවසක් මම දැක්ක ලෙයිල.. ” කූං… කූං” ගගා ඇවිදිනව. මොන යකෙක් වැහිලද මන්ද. ටික වෙලාවකින් එයා අත් දෙක තාප්පෙට හේත්තු කරල හිට ගත්ත. මම යාන්තමට එයාගෙ මූන දැක්ක. මමත් ගියා ළඟට. එයා කූං…. කූං .. ගානව. මම මගේ අත් දෙකත් තාප්පෙට හේත්තු කරල හිට ගත්ත. අපේ අත් යාන්තමට එකට ගෑවුනා.
ආදරයට කොහෙදෝ බාධා නැත්තේ
” මේ පැත්තට එන්න පුළුවන්ද?”
“කෝමද?”
“දැන් කෑම කාලද ඉන්නේ?”
“ඔව් අර තියෙන්නෙ කාපුවා. ගරාජ් එකේ බිම . සිමෙන්ති කොට්ටයක් වගේ. ඔය ජරාව තමා තුන් වේලටම කන්න දෙන්නෙ.. මට නම් එපා වෙලා. මැරෙන්න බැරි කමට කනව.”
” මට නම් හොඳයි. මේ දැන් කාල ඉවර වුනා විතරයි. මස් කටුත් එක්ක බත්.. මගෙ ළඟ තව කටුවක් තියෙනව. ඔයාට දෙන්නද?”
” බඩ බුරුල් වෙනව කියල එයාල කන කෑම මට දෙන්නෙ නෑ”
” මම මේ තාප්පෙට යටින් හාරන්න පටන් ගන්නව අද රෑට. පස් බුරුල්. එච්චර අමාරු වෙන එකක් නෑ. වැඩේ හරි ගියොත් මට ඔය පැත්තට එන්න පුළුවන්”
” කරන දෙයක් මේ සුමානෙ ඉවර වෙන්න කලින්”
” අර මොකෝ?…”
” කියන්නෙම නෑ”
“ඒක නෙවි.. ඔයාට අර සර්ජරි එක කරල නැද්ද?”
” අපෝ නෑ.. අපේ තිසරණී නෝන හරි හොඳයි. එයා හිමිකම් සංවිධානයක සභාපති”

වැඩේ එච්චර අමාරු උනේ නෑ. වත්තෙ කොනේ මුල්ලක , තාප්පෙට යටින් මට රිංගල යන්න පුළුවන් තරමේ සිදුරක් හෑරුව. සොයිස කාරය හිතන එකක් නෑ මම කවදාවත් මෙහෙම වැඩක් කරයි කියල.

දවසක් තිසරණී නෝනා මහ හයියෙන් කෑ ගහනව.
” මදැයි කොලා.. හතර වටේටම තාප්ප දාලත් බේර ගන්න බැරි උනානෙ..”
” කෑ ගහන්න එපා අම්මි.. අපි පත්තරේ දැන්වීමක් දාල පැටව් ටික විකුණමු. හොඳ ගාණක් හොයා ගන්න පුළුවන්”
තිසරණී නෝනගෙ අඟර දඟර ලොකු දුව කීවා.

ඔහොම කාලෙ ගත වුනා කියමුකො.
ඔය කාලෙට හොඳට කන්න ඕනලු. මගේ ළඟ ඉතිරි කර ගත් හරක් මස් කටුවක් තියෙනව. ඒත් ඉතින් කොහොමද දෙන්නෙ? මට බයයි. ලෙයිලට මොනව වෙලාද දවස් දෙකකින් දැක්කෙ නෑ. අද රෑට නම් යනව කොහොම හරි. තිසරණී නෝන කොස්සෙන් ගැහුවත් කමක් නෑ.
.
මම රිංගන්න හැදුවා ගුලෙන්. කවුදෝ ගුල වැහෙන්න නිල් පාට ඉටි රෙදි කෑල්ලක් දාල. එය ඇතුළෙ යමක් දඟලනව මට පෙනෙනව.
දෙයියනේ…. සුදු පාට.. දුඹුරු පාට පුළුන් ගුලි තුනක් වගේ පැටව් තුන් දෙනෙක්. මේ මගේ….
මම විගැහින් ලෙව කෑව තුන් දෙනාවම මාරුවෙන් මාරුවට. එක්කෙනෙක් පිරිමි. දෙන්නෙක් ගෑණු. ලෙයිලා ආවා තාප්පෙ අයිනෙට.
” මුං මහ ජරා මිනිස්සු.. පත්තරේ දැන්වීමක් දාල මෙයාල විකුණන්න. මට බයයි. ඊට කලින් ඔයාට පෙන්නන්න ඕන උනා.

කොහොම හරි අඟර දඟර ලොකු බේබිට හොයා ගන්න පුළුවන් උනා.. මගේ පැටව්.
එදා හවස ආවා තද රතු පාට කාර් එකක්.
” අනේ.. ස්වීට් අනේ. මට එපා කික්කියො. මම මෙයාව ගන්නව.”
මම වත්ත හතර වටේට දුව දුව කෑ ගැහුව. ලෙයිල අසරණ වෙලා. ගරාජ් එකේ බිම බුදි.
මම දැක්ක කාර් එකේ නම්බර් ප්ලේට් එක. මට හොඳට මතකයි. Oregan. හැතැප්ම දාහයි. මට ඒක එච්චර දුරක්යැ. මම යනව කොහොම හරි හොයා ගෙන. මට මතකයි එයාගෙ සුවඳ.
oregan

පහුවදාත් කාර් දෙකක්ම ආව. පවුල් දෙකක්. ඉතිරි දෙන්නත් දෙපැත්තකට අරන් ගියා. අනේ ආයෙ ඉතින් කවද කියල දකින්නද?

” හෙන ගහනව තොපිට…”

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 11

මගේ වෙසක් පැතුම.


කෙළ කෝටියක් විදුලි බුබුළුය
තොරණ් රාජයන්ය
කූඩු රාජයන්ය
එව-කව-බොව
බලෙන් කන්ට බොන්ට දෙන
දන්සැල්ය
සල්පිල්ය
ගී ගැයුම්ය
ඔළු බක්කන්ය
පැලුණු සායවල්
ඇළුනු කළිසම් කකුල් ය
පාරේ යන
තණහා- රතී- රඟාලාය
ම’සිත නො පහන්ය
මට ඇත්තේ මේ මැටි පහන පමණක්ය

Flame
ම’සිත පහන් වේ.
ඒ පිනේ බලයෙන්
කතන්දර – බතී
ඔබා- රන්ජා-සලූ
ප්‍රවීනා – දුකා- ඔබා
ඇතුළු මෙකී නොකී
සියල්ලන් සමග
එකම නුවරක ඉපිද
එකම දම් සභා මණ්ඩපයකදී
එකම බුදු කෙනෙකුගෙන් බණ අසා
එකටම නිවන් යන්නට හැකිවේවා

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 10

දූ දරුවෝ


ලීලාවතී රෑ මැදියම ඇහැරුනේ තම සැමියා , වීරසිරි කෙඳිරි ගානු අසාය. ඇය වේලාව බැලුවාය. රෑ 12.30 යි.
” ඇයි මොකද ?”
” පපුව ටිකක් රිදෙනව”
” මං සිද්ධාර්තෙ ටිකක් ගාල අතුල්ලන්නද? වාත අමාරුවක් වෙන්නැති. ඔය ඇලේට නිදා ගත්තාමත් ඔහොම වෙනව. කොයි එකටත් මං උදේට සුදු ලූනු ටිකක් තම්බල දෙන්නම්”
ලීලාවතී , වීරසිරිගේ පපුවේ තෙල් ගා ටිකක් පිරි මැද්දා. මොහොතකින් ඔහු ආයෙම නින්දට වැටුනා.
පහුවදා උදේ ටිකක් පරක්කු වෙලයි වීරසිරි ඇහැරුනේ. උදේ 9.00 ට විතර. ලීලාවති නැගිට කුස්සියේ වැඩක යෙදෙමින් හිටියා.
” මං ඊයේ හොඳටම බය උනා. මං මැරෙන්ට බය නෑ. එක අතකට මෙහෙම ජීවත් වෙනවට වැඩිය හොඳයි ඒක. මට දුක ඔයා ගැන. ඔයා තනි වෙනව.”
” මූසල කතා කියන්නෙපා .. උදේ පාන්දර”

” නෑ ඊයේ මට ලොකු බයක් දැනුනා. මම හීනයක් දැක දැක හිටියෙ. මං වත්තක් මැදින් ඇවිදිමින් හිටිය. ගහ කොළ , කොල පාටට දැක්ක. හුළඟට හෙල්ලුනා. එක පාරට අර හෙල්ලෙන ගහ කොළ නැවතුනා. මට ඇවිද ගන්නත් බැරුව ගියා. ඒත් එක්කම පපුවේ ඇවිලිල්ලක් ආවා.”
ලීලාවති කුස්සියේ ජනේලය ඇර බැලුවේ ඇයට ඇහුනු සද්දයක් නිසාය.
” අන්න අර මිනිහ අදත් කොස් කඩා ගෙන යනව. ඔහේ බලා ඉන්නව ඇරෙන්න වෙන් මක් කොරන්නද?”
” එහෙම කොහොමද?.. ඉන්න මං දෙකක් කතා කරන්ට”
” මෙන්න මෙහෙට වෙලා ඉන්ට.. පුළුවන් දෙයක් ඕන කරන්ට”
” ඕයි… ඕයි…මොනවද උස්සගෙන යන්නේ…හ්.. ඕවට අයිතිකාරයෝ ඉන්නවා…”
” අනේ මහත්තයෝ.. මේ දවල්ට කන්ට කොස් ගෙඩියක් කඩා ගත්ත”
” අපි ඉන්නෙ ගෙදර. හොරකම් කරන්නෙ නැතුව අහල හිටිය නං අපි එපා කියනවද ?”
” ගස් යට වැටිල කුණු වෙල යන එකනේ.. කියල හිතුව”

” දැන් හොරු වැහි වැහැල.. පොලිසියේ ලොකු මහත්තයා අපේ රට ඉන්න පුතාගේ යාළුවෙක්. මං එක කෝල් එකයි දෙන්නෙ.. කුදලගෙන ගිහින් ඉල ඇට දෙක තුනක් කඩල දායි… ඕං බලාගෙන”
” කාටද වීරසිරි උන්නැහේ උදේම කෑ ගහන්නේ ?” වීරසිරි කෑගහන සද්දෙට අල්ලපු වත්තෙ පෙරේරා ඉස්කෝලෙ මහත්තයත් ආව.
” පුතා ඊයෙත් කෝල් එකක් දුන්නා… මොනව හරි තියෙනව නං පොලිසියේ ලොකු මහත්තයට කතා කරන්න කියල.. මුං දන්නෙ නෑ මගෙ හැටි”
” මම මේ බබා දහම් පාසැල් එක්ක යනව.. ඊයෙ ආවෙ. ලොකු දුවගේ පොඩි එකා”
*************************************
අපේ මහත්තයට මතකද මන්ද… අපේ පුතයි දුවයි පුංචි කාලෙ.. පුතාට පොඩි නැෂනල් එකයි , දුවට ළමා සාරියයි අන්දවල දහම් පාසල් එක්ක යනව”
” මොකෝ මට මතක නැත්තෙ ? මං මැරිල උපන්නයැ?.. මං හිතන්නෙ පුතාට 10 යි.. දුවට 8 යි”
” හිනාත් යනව මතක් වෙන කොට..ළමයි දෙන්න බලෙන්ම දහම් පාසලට දාල ඔයා ගෙදර එනව. ඊට පස්සෙ අපි දෙන්න විතරයි ගෙදර. ඔයා මට කරන ඒව.. සමහර දාට මට ඔයාගෙ මූණ බලන්නත් ලැජ්ජයි. කොහෙන් ඉගෙන ගෙනද මන්ද ?”

” ඇයි ඔයා නිකම් ඉන්නවද ? කොහෙන් ඉගෙන ගෙනද මන්ද ?”
” අනේ කාලේ වනේ වාසේ කිව්වලු”
” වෙන මොනවද ඔයාට මතක?”
” ඇයි.. ඔයාට නිතරෝම තේ බොන්න ඕන. මං තේ එක හදල දෙනකං මේං මෙතන කවුන්ටරේ උඩ වාඩි වෙලා ඔහේ මොනව හරි කියවනව. මගෙ තේ එක රහයි කියල ආයෙ ඉල්ල ගෙන බොනව”
” පුතා කාලෙකින් කතා කලේ නෑ. අනේ ඒ ළමයිටත් වැඩ ඇති. ආයෙ කතා කළාම මටත් දෙන්ට ටිකක් කතා කරන්ට”
” නිතරම කතා නොකලාට චෙක් එක නං වරද්දන්නෙ නෑ. ඔය ගිය මාසෙත් එවල තිබ්බෙ ඩොලර් 100 ක්ම.. මේ මාසෙ පැන්ෂන් එක ගන්න ගියාම ඒකත් මාරු කරල පොතටම දානව”
” වීරසිරි අන්කල් පුතාට කියල ටිකක් වැඩි පුර ගෙන්න ගන්නකෝ.. දැන් රුපියල් 125 ක් ගේවනවා ඩොලර් එකකට”
එහෙම කිව්වෙ ලංකා බැකුවෙ වැඩ කරන ජයසූරිය. පෝලිමේ ඉන්නෙ නැතුව ඉක්මණටමට වැඩ ටික කරල දෙන්නෙ ජයසූරිය ළමය”
” අනේ පුතේ.. මගෙ පුතාට එහෙම වැඩිපුර එවන්න බැරි කමක් නෑ. අපෙ පුතා කියන කතාව ඇත්ත. මිනිහ උපාධියට කෙරුවෙ ආර්තික විද්‍යාවනෙ.. ඒ ළමයින්ට අපිට වඩා තේරෙනව”

දවසක් වීරසිරි ඒ කතාව කිව්ව පුතාට ටෙලිෆෝන් කල වෙලාවක.
” තාත්තෙ.. මට 100 ට 200 ක් එවන්න බැරි කමක් නෑ. ඒක තාත්තලටමයි හොඳ නැත්තෙ. මෙහෙම හිතමුකෝ.. මම 100 ගානෙ ඒවනවා හැම මාසෙම. මේ උදාහරණයක් විතරයි.. තාත්තා සීනි ග්‍රෑම් 500 ක් ගේනවා. මාසෙකට. මම 200 ක් එව්වොත් .. තාත්තට සල්ලි වැඩි. තාත්තා සීනි කිලෝ එකක් ගන්න පුරුදු වෙනව. හදිසියේ මට අසනීපයක් හැදුනා.. මම මැරුණයි කියල හිතමුකෝ.. තාත්තලට මොකද වෙන්නෙ..ආපහු ග්‍රෑම් 500 ට පුරුදු වෙන්න අමාරුයි නේද ?”
” ඒත් පුතේ.. මට පුතා ගෙන් සල්ලි එපා.. අම්මටයි , මටයි හොඳටම ඇති මගේ පැන්ෂන් එක. මේ ගමේ මිනිස්සු කියන කතා…..”
” තාත්තලගෙ රට දියුණු වෙන්නෙ නැත්තෙ ඔන්න ඕක නිසා.. හැම දේම වෙන්න ඕන ගමේ මිනිසුන්ට , පිට මිනිසුන්ට ඕන විදියට. ඒකට මෙහේ .. අල්ලපු ගෙදර මිනිහ මැරිල කුණු වෙන තුරු කවුරුවත් දන්නෙ නෑ”
” එහෙම ජීවත් වෙල ඇති පලේ මොකද පුතේ…? අපේ ගෙදර ටිකක් රෑ වෙන කං ලයිට් පත්තු උනොත් අඩු ගානෙ දෙතුන් දෙනෙක්වත් ඇවිල්ල අහනව මාමෙ – නැන්දේ තාම නිදි නැද්ද කියල?”
” පුතා මේ අවුරුද්දෙවත් එනවද ? අනේ කට්ටියම එන්න.. මට ආසයි පොඩි පැටව් ටික බලන්න. දැන් තුන් දෙනෙක්ලු නේද ?”
” ළමයි එක්ක ඇවිල්ල කොහොමද තාත්තෙ ? ඉන්නෙ කොහේද ? අඩු ගානෙ හොඳ වැසිකිලියක්වත් තියෙනවද?… මං කියන්නම්.මගෙ හිතේ කාලෙක ඉඳල මේක තිබුණේ. තාත්තගෙන් අහන්න. ඔය ගේ අම්මටයි ,තාත්තටයි ලොකු වැඩි. වෙල මැද තියෙන්නේ. මං වැකේෂන් බන්ග්ලෝ එකක් හදන්නම්. අපට ආ දාක හෝටල් වල නවතින්න ඕනත් නෑ. මෙහෙන් එන මගේ යාළුවන්ට කුලියට දීල හොඳ ගානක් හොයා ගන්නත් පුළුවන්. තාත්ත මොකද කියන්නේ ?”
” බලමුකෝ”
ආයෙම දවසක වීරසිරිගෙ පුතා ටෙලිෆෝන් කලා.
” තාත්තෙ .. අර මම කීව වැඩේ කොහොමද ? මම හැමදාම ලංකාවෙ නිවුස් බලනවා. හැමතැනම මිනී මැරුම්. තාත්තල ළඟ සල්ලි ඇති කියල හිතල කවුරු හරි අම්මටයි තාත්තටයි කරදරයක් කරන්න පුළුවන්.
මගෙ යාළුවෙක් ඉන්නවා. වත්තල. මූද අයිනෙ එයාගෙ වැකේෂන් හෝම් එකක් තියෙනවා. අම්මටයි තාත්තටයි ටික දවසක් එහේ ගිහින් ඉන්න පුළුවන්. හැම දේම එයාල බලා ගනී. ඒ අතරතුරේ මං තාත්තල ඉන්න ගෙදර වෙනස් කරල ගන්නම් ටුවරිස්ට් හොටෙල් එකක් ගානට. තාත්ත කැමතියි නේද?”
” පුතාගෙ කැමැත්තක්.. මං ඕව යනකොට අර ගෙන යනවායැ”
එක්තරා උදෑසනක කිරිපාට ටොයොටා හයී-ඒස් වෑන් එකක් වීරසිලගෙ වත්තට හැරෙව්වා.

” මිස්ට වීරසිරි.. මිස්ට වීරසිරිගෙ පුතා මගෙ හොඳ යාළුවෙක්.. මං සේරම බලා ගන්නම්. අපි යන්න ලෑස්ති වෙමු. කිසි දෙයක් ගන්න එපා. වටිනා ලියකියවිලි තියෙනවා නම් ඒවයි ,ඇඳුමුයි ගත්තාම ඇති”
වීරසිරියි , ලීලාවතියි රැගත් ටොයෝටා හයි ඒස් එක මීගමු පාරෙ ටිකක් දුර ගිහින් වත්තල හරියෙදි මූද පැත්තෙ පොඩි පාරකට හැරෙව්ව. ලොකු දිග තාප්පයක්. රතු පාට , දම් පාට බෝගන්විලා මල් වලින් පිරුනු තඹ පාට නාම පුවරුවේ ” වැඩිහිටි නිවාසය” කියල ලොකු අකුරෙන් ගහල තිබුනා.
” ඈ ලීලෝ.. මේක මේ මහළු මඩමක් නේද? අපෙ පුතා ඇයි අපි මහළු මඩමකට දාන්නෙ ඇයි? අපි යමු ආපහු”
” කලබල නොවී අපි ටික කාලයක් ඉමු. වෙනසකටත් එක්ක, නැත්නම් පුතාගෙ හිත නරක් වෙයි.”
” අන්න හරි.. අම්මට තේරෙනවා.. පුතා අපට අවුරුද්දකටම සල්ලි ගෙවල තියෙන්නේ. මෙහේ කිසි කරදරයක් නෑ.”
” නෑ…හ්.. මහත්තයො… මහත්තයා අපේ පුතත් එක්ක ඒ ගනු දෙනු බලාගන්න. අපි මහළු මඩම් වල ඉන්න ඕන අය නෙවේ. මම ආණ්ඩුවේ හොඳ රස්සාවක් කල කෙනෙක්. මට හොඳ පැන්ෂන් එකක් ලැබෙනවා”
ලීලාවතියි , වීරසිරියි ආපසු ගෙදර ආවා.
” ඕං කා එක්කවත් එහෙම කියන නෙවෙයි අපි ගිය ගමන. ඒක අපේ ළමයින්ට හොඳ නෑ.. අපේ ළමයින්ගෙ වැරදි , අඩු පාඩු පිට මිනිස්සු එක්ක කියන්න ඕන නෑ. විශේෂයෙන් අල්ලපු වත්තෙ පෙරේරලත් එක්ක”
” ඔයා තමා කතාවට ගියාම කට පරිස්සම් කර ගන්න ඕන. කියන්න ගියාම ඕන දේත් කියනව.. එපා දේත් කියනව පිට මිනිස්සු එක්ක”
පසුවදා වීරසිරියි ,ලීලාවතියි ඇහැරුනේ එක දිගටම දුරකතනය නාද වීම නිසයි.” පුතා වෙන්නැති… මට නම් බෑ .. ඔයාම කතා කතා කරන්න. දැන් එහේ රෑ. අපිට බනින්නද දන්නෙ නෑ කතා කරන්නෙ”
” තාත්තෙ.. මම නරකක්ද කරන්න හැදුවෙ? ඔය ගෙදරට වෙලා ඉන්නවාට වඩා නරකද එකම වයසේ කට්ටියත් එක්ක විනෝදෙන් සැහැල්ලුවෙන් ඉන්න එක. මාසෙකට සැරයක් දොස්තර ඇවිල්ල බලනව. හොඳ කෑම වේලක් ලැබෙනව. TV තියෙනවා. පුස්තකාලයක් තියෙනව”
” ඒත් පුතේ ඒක මහළු මඩමක් නේ ? ඇයි අපි එහෙම තැන් වල ඉන්නෙ.. පුතා එවන සල්ලි නැතුවත් අපි දෙන්නට මගේ පැන්ෂන් එක ඇති ජීවත් වෙන්න”
” මඩම?.. තාත්තලගේ ඔය වචන තමා ප්‍රශ්නෙ. මහළු මඩම.. අනාත මඩම , ගනිකා මඩම?…..ඒක adult care center එකක්. බලන්ට එපායැ මෙහේ.. තාත්තලගෙ වයසෙ අය ඒවට වෙල කොච්චර විනෝදෙන්ද ඉන්නෙ කියල.. මං දන්නෑ.. ඕන එකක් කර ගන්න.. හදිසියේ ලෙඩක් දුකක් හැදුනා.. කවුද බලන්න ඉන්නෙ…තාත්තලට මෙහේ ඇවිල්ල ඉන්නත් බෑ”
” පුතාට කේන්ති ගිහින්.. අද ඔයා ගැන ඇහුවෙත් නෑ”
” ඒකට කමක් නෑ.. මොන විලි ලැජ්ජ නැති වැඩක්ද ? අපි කාත් කවුරුවත් නැති අයද? ඔයාට මම ඉන්නවා.. මට ඔයා ඉන්නවා..”
” පෙරේර ඉස්කෝලෙ මහත්තය වාසනාවන්තයි. දුවල දෙන්න සති අන්ත වල මාරුවෙන් මාරුවට එනව. බැරි වෙලාවත් ආවෙ නැත්නම් මහ දෙන්න යනව එයාල බලන්න.. බලන්න එපායැ.. පෙරේරා පොඩි උන් එක්ක මිදුලේ සෙල්ලම් කරන හැටි..
අනේ මගෙ ළමයි.. කොහොම ඉන්නවද.. වෙලාවට කනව බොනවද ?… මේ මුළු ගේම මූසල පාටයි.. පාළුයි.. තෙතයි..’
” අපි ලොකු පවක් කරල ඇති.ඔයාට මතකද.. දවසක් අපෙ බැළලි පැටව් ගහල.. ඔයා කඩදාසි බෑග් එකක දාගෙන ගිහින් උන් කොහාටද දාල ආව?”
” ඔයාමනෙ කිව්වෙ පන්සල් වත්තට ගිහින් දාන්න කියල.. මම ඊටත් එහා ගිහින් දැම්ම. නැත්නම් උන් පාර හොයා ගෙන එනව.”
” ඒවයෙ විපාක තමා මේ.. ගිය ආත්ම වලත් අපි දෙන්නම එකතු වෙල ඔය වාගෙ අසප්පුරුෂ වැඩ කරල ඇති.. “බණ නම් නිබොරුය මුනිවරයින්නේ…”……මේ අනික් පදේ මට කල්පනා වෙන්නෙ නෑනෙ”

හදිසියේම දවසක් උදේ වීරසිරි අසනීප උනා. ඇඳෙන් නැගිට්ටෙ බොහොම අමාරුවෙන්. දෑස් නිලංකාර වෙලා නොපෙනී ගියා. ආපහු ඇඳ උඩටම කඩා වැටුනා. ඇඳ විට්ටමේ ඔලුව වැදුනා.කට පැත්තකට ගියා. කතා කර ගන්න බැරුව ගොත ගැහුනා.
ලිලාවතී , අහල පහල අයගෙ උදව් ඇතුව වීරසිරි ඉස්පිරිතාලෙ අරන් ගියා.

” හොඳ වෙලාවට ලෙඩා ගෙනාවෙ. තව පැයක් පරක්කු උනා නම් මොනව වෙයිද කියන්න බෑ. තව ටික දවසකින් ලෙඩා ගෙදර ගෙනියන්න පුළුවන්. ඇස් පෙනීම දැන් සතුටුදායකයි. ඒත් දකුණු අතයි ,කකුලයි නම් අප්‍රාණිකයි. අපට මීට වඩා යමක් කරන්න අමාරුයි මේ වයස ප්‍රශ්නෙ නිසා. බලන්න සිංහළ වෙදකමක්වත් කරල”
” අනේ දොස්තර මහත්තයෝ.. එහෙම නම් පිටරකට හරි ගෙනියන්න අපට ලියුමක් දෙන්න. අපේ පුතා ඇමරිකාවෙ.. දුව ඔස්ට්‍රේලියාවෙ. ළමයින්ට කිව්ව නම් දුව ගෙන එයි.”
” එච්චර දුර ගෙනියන එක හොඳ මදි අම්මේ”
ලීලාවති බලා ගෙන හිටිය පුතා කතා කරයි කියල. දුව නම් ඉතින් කවදාවත් කතා කරන එකක්යැ. සුදු මහත්තයෙක්නෙ බැඳල ඉන්නෙ. නීති තද ඇති. නැත්නම් කතා නොකර ඉන්නෙ නෑ.. අනේ .. ඒ ළමයින්ටත් වැඩ ඇති නේ..”
” ලීලෝ.. මේ වැඩෙ ඉක්මණට ඉවරයක් කරන්න ඕන.. මේ ගේයි , ඉඩමයි ළමයි දෙන්න නමට ලියල දාන්න ඕන. නොතාරිස්ටයි , සාක්කියට අස්සන් කරන්න ඉස්කෝලෙ මහත්තයටයි එන්න කියන්න හෙට අනිද්දටම”
” මං ඔයාට ජීවිත බුත්තිය තියලයි ලියන්නෙ.. මගෙ අකවුන්ට් එකෙත් සල්ලි ටිකක් ඇති”
” මා ළඟත් සල්ලි ටිකක් ඇති.. මං වෙනම එකතු කළා අපි දෙන්නට දඹදිව යන්න කියල හිතා ගෙන”

වීරසිරි දොට්ට පිලට ගියෙත් අමාරුවෙන්. ඇඳේ එකම පැත්තකට වෙලා ඉඳල පිට පැත්ත තුවාල වෙලා වණ උනා. ලීලාවතී එහා ගෙදර රංජිතුත් අල්ලගෙන සුමානයකට සැරයක් විතර වීරසිරි නාවල , පිරිසිදු කරල පිට කොන්දට පව්ඩර් දැම්ම.
” ඈ ලීලෝ.. ඔයාට බුදු බව ලැබෙනව මගෙ කැත කුණු අත ගානවට. ඔයත් තව කී දවසක් මේක කරයිද ?”
එක දවසක් වීරසිරි ඇඳේම මළ පහ කර ගෙන තිබුන. උදේ තේ එක දෙන්න ගිය ලීලාවතීගෙ නැහැය ඉබේම ඇකිළුනා. වීරසිරි ඒක දැක්ක.
” මම මොනව කරන්නද ? අපි අර පුතා ලෑස්ති කරපු දේට කැමති උනා නම්… මට උදව්වක් කරන්න. ඔයාට පව් නෑ. මේ කොට්ටෙ මගෙ මූණට තියල ටිකක් තද කර ගෙන ඉන්න.”
” චිහ්.. පව් කතා.. අවුරුදු 40 ක් 50 ක් ඔයාගෙ පස්සෙන් වැටී ගෙන ආවෙ ඔය ටික අහ ගන්නද ? මට පුළුවන් තරම් කල් කරන්නම්”

අහල පහල කවුරු හරි අල්ල ගෙන ලීලාවති තම සැමියා ඇඳ පිටින්ම ගේ පිටු පස මිදුලට අරන් ගිහින් , වතුර උණු කරල නෑව්වා. පුළුවන් විදියට පිරිසිදු කළා.
” පුතේ.. රංජිත්.. අද මාමව නාවන්න ඕන.. මේ අව්ව තියෙන වෙලාවෙ..”
” අනේ නැන්දෙ.. මම මේ ගමනක් යන්න ලෑස්ති වෙලා. වෙන කාට හරි කියන්න. තව කී දවසක් මේක කරන්නද ?”
“ජරාව මොනවත් නෑ පුතේ… මම සුද්ද කළා. ඇඳ එළියට අරන් දුන්නොත් ඇති.”
” කතාව නම් ඩොලර් වලින්… ඇයි දරුවො දෙන්නෙක්ම ඉන්නව නේද ? සල්ලි කාරයෝ.. ඇයි වැඩට කවුරු හරි ගන්නෙ නැත්තෙ? මේ ජරාව කර ගහල වැඩට ගියාම දවසම මස්ත බාල්දුයි.”
එදා රෑ වීරසිරි නෙස්ටොමෝල්ට් එකක් හදල ඉල්ලුව. ඒකෙනුත් හැඳි දෙකයි බිව්වෙ. ලීලාවතී , ඇඳ උඩ එලල තිබුනු රෝස පාට රබර් ෂීට් එක ටිකක් එහාට කරල තම සැමියට හේත්තු වෙලා නිදා ගන්න උත්සාහ කළා.
පසුදා…” පුතේ.. රංජිත්….”
” ඇයි අද මොකද ? ඊයෙත් නෑව්ව නේද බබා?”
” පුතේ.. මාම ටිකක් එක විදියකට නිදා ගෙන ඉන්නව.. හුස්ම වැටෙන්නෙත් නෑ. ඇවිල්ල බලනවද ටිකක්?”
රංජිත් උදේ වැඩට යන්න ලෑස්ති වෙල, කමිසෙ බොත්තම් පියවමින්ම දුව ගෙන ආව.
” නැන්දේ.. පොඩ්ඩක් ඔහොම ඉන්න , මම ඉස්කෝලෙ මහත්තයයි , වෙද මහත්තයයි එක්ක එන්නම්”
විනාඩි කීපයක් ඇතුළත ගමේ කට්ටිය විස්සක් විසි පහක් විතර ගෙදරට පිරුනා.
” ලිලාවතී නෝනෙ.. හිත කලබල කර ගන්න එපා.. ලෙඩාගෙ පණ ගිහින් දැන් පැය තුනක් විතර වෙනව. අපි දුවටයි පුතාටයි එහෙම දැනුම් දීල අවමංගල කටයුතු හොඳින් කරමු.
ලීලාවතී පුටුව උඩ ඉඳ උනා. උගුර කට වියලී ගියා.

” ඉස්කෝලෙ මහත්තයෝ.. දුවටයි පුතාටයි ෆැක්ස් කරන්න ඕන. මතක ඇතුව ඉංග්‍රීසියෙන් ලියන්න. පත්තරේට දාන්නත් ඕන. ඉංග්‍රීසි පත්තරේට. කාට හරි කියල වීඩියෝ කර ගන්නත් ඕන. බැරි වෙලාවත් එක්කෙනෙකුට හරි වෙලාවට ඒ ගන්න බැරි උනොත්.. ලේසි පාසු දුරක්යැ.. නිවාඩු ගන්න ඕන. වීසා ගන්න ඕන.
පත්තරේට දානකොට අපෙ මහත්තයා වැඩ කරපු දෙපාර්තමෙන්තුවෙ නම දාල වරහන් ඇතුලෙ විශ්‍රාමික කියල දාන්න. පුතාගෙ නම දාල වරහන් ඇතුලෙ ඇමරිකාව කියලත් දාන්න ඕන. මුණුබුරන්ගෙ නම් මට මතක නෑනෙ”

” නැන්දේ.. හවස 5.30 ත් උනා. දෙන්නගෙන් කවුරුවත් එන පාටක් නෑ. ඉර බැස්සට පස්සෙ මිනිය උස්සන්න බෑ. අපි මේ කටයුතු ඉවරයක් කරල දාමු නේද ?”
ආගමික වතාවත් වලින් පසුව කීප දෙනෙක් ගුණ කතා කීපයක් පැවැත්තුවා.
මළානික හිරු ගේ දුර්වල අවසන් අව් රැල්ලත් කඳු අතරින් මැකී යද්දී මිනී පෙට්ටිය වල තුලට බෑවුනා. ලීලාවතී ආයෙමත් පාර දිහා බැලුවා. අවසන් මොහොතේ හෝ තම දරුවන් බලා පොරොත්තුවෙන්.

මං කවදාවත් ඔයාට වරදක් කරල නෑ. අපි දෙන්න අවුරුදු 40 කටත් වඩා එකට ජීවත් උනා. කවදාවත් උඹ නොදකින් කියා ගෙන නෑ. අපි කාටවත් කරදරයක් වෙන්නෙ නැතුව ජීවත් උනු අය. ඔයා දැනටමත් හොඳ තැනක ඉපදිල මා දිහා බලන් ඇති.
මද සුළඟට ලෙල දුන් සුදු කොඩි වැල් , ගොක් රැහැන් , මැයි මාර ගහේ අතු එක්වරම නැවතුනා.

” ඔය දෙන්න පතා ගෙන ආ හැටි වෙන්නැති” කවුදෝ කිව්ව.

නිමි

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 21

චූ


chuuuuuuuuuuu
චූ කියන්නේ අප්පිරියාව උපද්දවන වචනයක්.
මා ඉතා කුඩා කළ ” මේකට ” කීවේ ” චූ” එක කියලාය.
” අම්මේ … මගෙ චූ එක චප්පෙක් කාලා ” මගේ චූ එක
පත්තෑයෙක් කා ඇත. එය බලා ඉඳිද්දී ඉදිමී ආවේය.

ඊට ටික කලකට පසු එය ඉබේම ” චූසකේ” විය
එය කට හුරු වචනයකි. පොඩි ළමයින්ගේ හැටි එහෙමය.

උසස් පෙළ සිටියදී උද්භිද විද්‍යා පන්තියේදී
” උත්ස්වේදන චූෂණය” ගැන උගන්වන විට මට ඉබේටම
හිනා ගියේය.
” පිටු පසින් උන් නවරත්න සර්..”ඇයි කුණුහරපයක් වගේදැයි”
අසා මට හොඳවායින් ටොක්කක් ඇන්නේය.
පන්තියේ සිටි කොලු කෙල්ලන් රොත්ත මට ” චූසකේ” යයි
නමක් පට බැන්දෝය.
ඊට පසුවද සත්ත්ව විද්‍යාව පන්තියේදී ” චූෂකර”
ගැන ඉගැන්වෙන විට මගේ මූණ ඉබේම රත් පැහැ ගැන්වේ.
“චූ” යන්නෙන් පටන් ගන්නා හැම වචනයකින්ම ගම්‍ය වන්නේ
කුඩා යන තේරුමයි
චූටි බබා , චූටි මැණිකේ , චූටි ගමරාළ , චූටි මාමා,
චුට්ටං බට්ටිච්චා , චූටි මහත්තයා වාගේය.
චුලා සහ චූලරත්නගේ සයිස් එක කොහොම වෙතත් ඒ කාලේ
මහියංගනයේ සිටි චූලෝදර රජතුමාට තිබුණේ චූටි බඩකි
චූල + උදර

චූ යන්නෙන් නම පටන් ගන්නා මිනිසුන්ද කුඩා අයයි.
චූ – එන්- ලායි.

chu , bu , su සහ fu එකම පවුලේ සොහොයුරන් ඇමරිකාවට
සංක්‍රමණයවී ටික කලකින් පුරවැසිකම් ලබා ගැනීමට සමත් විය.
පසුව එම නම් ටිකක් funny වගේ යයි ඔවුන්ටම තේරුන නිසා ටිකක්
americanize වීමට තව අකුරු දෙකක් අගට එකතු කර නම් වෙනස් කර
ගැනීමට ඔවුන් තීරණය කළෝඅය.
ඒ අනුව අගට c , k අකුරු එකතු කරගෙන , bu , buck විය
chu , chuck විය. su සහ fu ආපසු චීනෙටම ගියෝය.

නුවර පෙරහැරේ ගමන් කළ ඇතෙකුගේ චූසකේ දුටු කුඩා ළමයෙක්
පුදුමයට පත්වී අම්මා ගෙන් , අම්මේ අර මොකක්දැයි අසා ඇත.
” ආ.. ඒක පුතේ සුළු දෙයක් යයි කියා ඇත.
පසු දාක කොටන් අදින අලියෙකුගේ චූසකය දුටු ඒ ළමයා
” තාත්තේ.. අර දැක්කද .. අර අලියගෙ සුළු දෙයක්”
” කවුද ඔයාට එහෙම කියල දුන්නේ ?”
“අම්මා”
” ආ.. ඔයාලගෙ අම්මට නං ඒක සුළු දෙයක් තමා” කීවේලු.

චූ සෞඛ්‍ය ජනක පානයකි. ඒ අනුන්ගේ චූ නොව තමන්ගේම චූය.
බුදුන් වහන්සේද උදෑසන අවදිවී තමන් වහන්සේගේ චූ ටිකක් පානය කළ
බව මා පොතක කියවා ඇත. එය “බුද්ධ බේත” නම් පොතකද සඳහන් වේ.
හිමිදිරි උදෙන්ම අවදිවී චූ ටිකක් පිටවෙන්නට හැර ඊ ළඟට එන චූ
මෙසේ පානයට සුදුසු බවද එහි රත්‍රන් පවා අඩංගු බවද කියැවේ.

80 ගණන්වල ලංකාවට ආ ඉන්දීය අගමැති මොරාජි දේසායි ද චූ පානය කළ කෙනෙකි.
අපේ උන් කතා මවන්නට දස්සයෝය. එතුමා , එතුමාගේ චූසකයට සේලයින්
බටයක් වැනි බටයක් අමුණා එහි අනෙක් කෙළවර එතුමා ඇඳගෙන ඉන්නා කබායේ
කෙලවරකට ක්ලිප් කර ඇති බවත් , තිබහක් දැනුනු විට ටිකක් උරා බොන බවටත්
අපේ උන් කතා හැදුවා.
දවසක් එතුමාට අරලියගහ මන්දිරයට ලන්ච් එකකට ආරධනාවක් ලැබුනා
එවිට අගමැතිව හිටි ප්‍රේමදාස මහතාගෙන්.
දේසායි වතුර ටිකක් ඉල්ලුවා. ප්‍රේමදාස වැඩි හොඳට , වීදුරුවකට චූ
කර දේසායිට පිළිගැන්වූවා. දේසායි එය රස කර බී තව ටිකක් ඇත්නම් හොඳයි
කියා කීවා. ප්‍රේමදාස , බාත් රූම් එකට ගොස් ෆුල් ට්‍රයි කළත් චූ ආවේ නැති නිසා
අපේ අය ආගන්තුක සත්කාරයට බොහොම දක්ෂ නිසාත් ආර්යාවට කතා කොට ඇගෙන්
චූ ටිකක් ලබා ගෙන දේසායිට පිළි ගැන්නුවා.
දේසායි එයත් බී.. ” පළමු එකට වඩා දෙවෙනි එකේ රස වෙනස්.. මොකද ඒ ?..”
එවිට ප්‍රේමදාස, ” ඉස්සෙල්ල එක ආවෙ ටැප් එකකින් , දෙවෙනි එක ආවෙ ළිඳකින්”
යයි කියා කීවේලු.
කුඩා පිරිමි දරුවෙක් තැන නොතැන නොබලා , ” තාත්තේ මට චූ බරයි” කීමට
පුරුදු වී සිටියා. මගුල් ගෙදරකදී , මළ ගෙදරකදී, පාටියකදී , බස් එකේදී
මෙහෙම අහන විට තාත්තාට හරි ලැජ්ජයි,
” පුතේ එහෙම කියන එක ටිකක් හරි මදි නේද ?”
” ඉතින් තාත්තෙ මට චූ බර උනාම මම වෙන මොනව කියන්නද ?”
” අපි මෙහෙම කියමු.. ආයෙ චූ බර උනාම , තාත්තෙ මම සිංදුවක් කියන්නද කියල අහන්න”
එතකොට මම දන්නවා. හරිද ? අපි එහෙම කරමු.
දවසක් මහ රෑ 2.00 ට විතර පොඩි එකා ” තාත්තෙ මට සිංදුවක් කියන්න ඕන”
තද නිදි මතේ සිටි පියා” මේ වෙලාවෙ මොන සිංදුද ?”
” අනේ තාත්තෙ ..”
” එහෙම නම් මගේ කණට කිට්ටු කරල සිංදුවක් කියන්න කියා පුතාට කිවාලු.

මේ සේරම කතා ඒ කාලේ හිටි ඉස්කෝලෙ යන කඩප්පුලි කොල්ලන් ගෙතූ කතා මිස
ඇත්ත කතා නොවේය.
චූ ඉතාම වැදගත් දෙයකි. රස්සාවක් කරන්නට නම් තමන්ගේ චූ ඉතා හොඳ විය
යුතුය. තමන්ට PHD එකක් තිබුණත් වැඩක් නැත චූ ටික අප්සෙට් නම්.

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 14

රූකඩ


puppet

රූකඩ කියන විට එකවරම මගේ මතකයට එන්නේ අපේ නංගීය.ඈ නැටුම් කලාව හැදෑරීමට මහනුවර සරසවි කලායතනයටබැඳී , පළමු පාඩම ඉගෙන ගෙන , ගෙදරදී අප හැමෝම ඉදිරියේ නටා පෙන්නුවා.

එය දුටු තාත්තා :

” ඔය මොනවද ? ගෑණු ළමයි නටන කොට ලාලිත්‍යයක් තියෙන්න එපායැ… ඔය නටන්නේ රූකඩ”

හඬා ගෙන කාමරයට ගිය ඈ ඉන් පසු කවදාවත් නැටුම් හෝම් වර්ක් කළේ නෑ.

රූකඩ වලට ලාලිත්‍යයක් , නම්‍යශීලී බවක් නැත්තේ ඒ ( ලංකාවේ නම්) වේලන ලද කදුරු හෝ රුක් අත්තන ලීයකින් සාදා,ප්‍රධාන සන්ධි පමණක් හැසිරවිය හැකි ලෙස සාදන නිසාය.

ශ්‍රී ලංකාව , ඉන්දියාව , තායිලන්තලය , මැලේසියාව පමණක් නොව චෙකෝස්ලොවේකියාව වැනි යුරෝපා රටවලද ප්‍රචලිත දෙයකි ,රූකඩ කලාව. අපේ රටේ රූකඩ කලාවට ඉන්දියානු බලපෑමද
ලැබී ඇති නමුත් අපේ රූකඩ වල විශේෂත්වය වනුයේ එම රූකඩ සාමාන්‍ය ” ජීවී” ප්‍රමාණයටම සකස් කිරීමයි. නූල් රූකඩ , රිටි රූකඩ …ලෙස වර්ග කීපයකි. නූල් රූකඩ නැටවෙන්නේ ඊට යා කර ඇති නූල් , වෙනත් කෙනෙක් මගින් නැටවීමෙනි.

” කඩ ” යනු බාගයක් හෙවත් අඩකි. රූකඩය විසින් අඩක්ද , එය හසුරුවන්නා විසින් අඩක්ද ඉදිරිපත් කෙරෙන නිසා එයට “රූ… කඩ ” කියා කියයි. සමහර විට මෙහෙමත් මතයක් තියෙනවා.කඩක් කියන්නේ බාගයකට. මෙතැනදී කඩක් කියන්නේ ජීවමාන රූපයේ 2D නිර්මාණයකට. අර කිව්වා වගේ ලී පතුරු නිසා. පිළිම වගේ 3D උනානම් ඒවා නටවන්න අමාරුයි. ඒ නිසා ඒවා 3D කරේ ඇඳුම් අන්දලා. (3D විදියටම හදපු රූකඩත් තියෙනවා). සම්පුර්ණ නැති නිසා රූපය කඩක් උනා. රූපයේ කඩය රූ කඩ උනා.

විවාහ උත්සවයකට පැමිණි රූමත් කෙල්ලක් පැත්තකට වී බොහෝ වේලාවක් එකම ඉරියව්වෙන් සිටිනු දුටු තරුණයෙක් ඇය කතාවට අල්ලා ගැනීමට සිතා,

” ඔයාගෙ ගම අම්බලන්ගොඩද ?” කියා ඇසුවේලු.
” හරියටම හරි.. අයිය කොහොමද ඒක දැන ගත්තෙ ?”
” මම බලා ගෙන හිටියෙ රූකඩයක් වගේ ගොඩාක් වෙලා ,පැත්තක් බලා
ගෙන ඉන්නව”
කෙල්ලත් කටකාරියක්.
” අයියගෙ ගම පුත්තලමද ?”

ලංකාවේ විවිධ පළාත් විවිධ දේට ප්‍රසිද්ධයි. බිබිලෙ දොඩම්, නාවල අන්නාසි ( දැන් නම් එහෙම නැතුව ඇති ) බටලීයෙ කජු , පුත්තලමෙ බූරුවෝ වගේම අම්බලන්ගොඩ ප්‍රසිද්ධ වුනේ රූකඩ වලට. මා ඊ ලඟට රූකඩ ගැන ඇහුවේ ඉරිදා පත්තරේ විජේසෝමගෙ කාටුන් වලින්.

ඇමරිකන් කොඩිය සහිත තොප්පියක් පැළඳි යැංකියෙක් රූකඩයක් නටවයි. නටවන්නේ ලෝක බැංකුවයි. ලෝක බැංකුව එකල මුදල් ඇමති වූ රොනී ද මැල් නටවයි. මෙලෙස ලෝක බැංකුව අනෙක් රටවල් ද නටවයි.

රූකඩ නටවන විට ඉතා පරෙස්සම් විය යුතුය. නූල කැඩෙනවාට වඩා බරපතල නූල් පැටලීමය.

වෙසක් පෝදාක රූකඩ සංදර්ශනයක් විය.” රතී වයන්නී , රඟා රඟන්නී තණ්හා ගී ගයතේ ” ගීය වාදනය වෙද්දී ,තණ්හා ,රතී සහ රඟා අපූරු රංගනයක යෙදෙයි. බුදුන් වහන්සේ බෝ ගස පාමුල භාවනා කරයි.
පළමු දර්ශනය නියාමාකාරයෙන් සිදු විය.
දෙවන දර්ශනය: ” රතී වයන්නී , රඟා රඟන්නී , තණහා ගී ගයතේ”
තණ්හා , රතී සහ රඟා එක පොදියට බෝ ගස යට භාවනා කරයි. බුදුන් සිවුර දෙපසට ඔසවමින් නටයි.
නූල් පැටලී ඇත.
හැම කලාවක්ම මිනිසා සඳහා විය යුතුය. හෙළයේ මහා සංගීතවේදී අමරදේව මෙන්ම විකටයෙකු ලෙස හංවඩු ගැසූ ෆ්‍රෙඩී සිල්වා ද අපූරු කලා කරුවෙකි. ෆ්‍රෙඩී ගැයූ හැම ගීතයකින්ම පාහේ සමාජයට යම් පණිවිඩයක් ලබා දෙයි.

ෆ්‍රෙඩී සිල්වා ගයා ඇති මේ ගීතය අසන්න

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 6

අසම්මතයේ පෙම්වතුන්.


විල්ෆ්‍රඩ් ඒකනායක හා සැම්සන් සිල්වා මාරුවෙන් මාරුවට බියර් වීදුරු තොල ගෑවා. මාරුවෙන් මාරුවට ටීපෝව මත තිබූ කජු කැබලි දීසියත් හිස් කලා.
” මෙයාල මේ අමෘතය බොනව වාගෙ බොන්නෙ මට නම් තිත්තේ බෑ” එහෙම කිව්වේ විල්ෆ්‍රඩ්ගෙ බිරිය විනීතා.
” බියර් තිත්ත වෙන තරමට තමා මම කැමති”
“ඔව් ඒක ඇත්ත.. ලංකාවෙ ස්ටවුට් එක තරම මට නම් මොකවත් අල්ලන්නෙ නෑ”
විල්ෆ්‍රඩ්ලා ඇමරිකාවට ඇවිත් වසර 15 ක්. සැම්සන්ලත් ඒ ගානටම ඇති. විල්ෆ්‍රඩ්ලා නුවර , සැම්සන්ලා දකුණේ.

මට නම් අර මහ ගෑණි පේන්න බෑ” ඒ විල්ෆ්‍රඩ් ගේ ලොකු අක්කා. තාම බැඳල නෑ. බඳින වයස පැනලා.
” ඒත් අක්කේ ඒ අපේ රටේම මිනිස්සු. මෙහෙ ආශ්‍රය කරන්නවත් හරි හමන් කෙනෙක් ඉන්නවද ? මූණට හායි – බායි ගෑවට.
” කොහොමටත් මට ඔය බෙන්තර ගඟෙන් එහා උන් පේන්න බෑ. අපේ මල්ලිගෙ කණෙන් රිංගයි”
” අක්කට පුළුවන් නම් මේ බවලතුන්ට කෝපි ටිකක් හදන් එන්න”
විල්ෆ්‍රඩ්ගෙ අක්ක මූණ පුළුටු කර ගෙන කුස්සියට ගියා. සැම්සන්ගේ බිරිඳගේ කෝපි එකට කෙළ ටිකකුත් ගැහුවා.

” කෝපි බොන කොට බඩ වේලනව කියන්නෙ බොරු අනේ. මට නම් සුවඳේ බෑ.. මේ ලංකාවෙ කෝපි.” සැම්සන්ගෙ බිරිය වයලා කෝපි කෝප්පේ රස වින්දා.
විල්ෆ්‍රඩ් රක්ෂණ සමාගමක අයිති කරුවෙක්. සැම්සන්ට 7-Eleven ස්ටෝර් 5ක් කැලිෆෝනියාවෙ තැන් තැන්වල තිබුනා. විල්ෆ්‍රඩ්ලටත් දුවයි පුතයි. සැම්සන්ලටත් හිටියෙ දුවයි පුතයි පවුල් දෙකේම ළමයිනුත් හොඳටම යාළුයි.දෙමාල්ලන්ගෙ අදහස වුනේ කවද හරි ආවාහ – විවාහ කටයුතු පවුල් දෙක අතරම සිදු විය යුතු බවයි.ඒ කියන්නේ විල්ෆ්‍රඩ්ගෙ පුතාට සැම්සන්ගෙ දුවත් , විල්ෆ්‍රඩ්ගෙ දුවට සැම්සන්ගෙ පුතාත්.. ඒ ළමයින්ගෙ ඇහිල්ලක් බැලිල්ලක් නැතුවම තීන්දු කරල හමාරයි.

” තාත්තේ.. අන්කල්…… බායි.. අපි තව පැය දෙකකින් එනවා.
” මොකද ළමයිනේ ඔය ගවුම් වල කොට?”
” අපි යන්නේ ටෙනිස් ගහන්න නැන්දේ.. පන්සල් නෙවේ”
” ගෙදරටම නාකි වෙවී ඉන්නව රට තොට ගැන කිසිම දැනීමක් නෑ. විල්ෆ්‍රඩ්ගෙ දුව නීතා මුණු මුණු ගෑ දේවල් කාටවත් ඇහුනේ නෑ හොඳ වෙලාවට.

” පුතා , සුමේධ , මොනවද ඔයා හිතන්නෙ අපේ දුව නීතා ගැන”
” She is smart..gorgeous…assured”
” මම ඇහුවෙ ඒව නෙවේ.. අපි තීරණය කරල තියෙන්නේ පුතා අපේ දුව බඳින්න ඕන කියල”

” නන්නාඳුනන කෙනෙක් බඳිනවට වඩා නරකද දන්න කියන කෙනෙක්.. අපි හැමදා ඉන්නව ඔයාලගෙ පස්සෙන්….මගෙ බිස්නස් වලටත් හවුල් වෙන්න පුළුවන්…”

********************************************************************

” කොහෙද ළමයිනේ මේ රෑ වෙලා යන්නේ ?”
” අන්කල් අද ප්‍රොටෙස්ට් එකක් තියෙනව හොලිවුඩ් බුලවාඩ් එකේ.. අපි ඉක්මණට එනවා. රෑ කෑමට එනවා.”
” ප්‍රොටෙස්ට් එකක්.. කාට විරුද්ධවද ?”
” සෑම් ඔය එයාල යන්නේ අර සම ලිංගිකයන්ගේ පෙළපාලියකට.. විවාහ වෙන්න අයිතිය ඉල්ලල ඒ අය කෑ ගහනව”
සමහර ස්ටේට් වල දැනටමත් නීතියෙන් අවසර දීල තියෙන්නෙ .. තාම කැලිෆෝනියාවෙ විතරයි නැත්තෙ”

” ඉතින් මෙයාල එහෙම අය නෙවිනේ”
” අනේ මන්ද සෑම්.. මේ ළමයි එක්ක වාද කරල අපට දිනන්න බෑ. එයාල ෆයිට් කරන්නේ එයාලගේ යාළුවො වෙනුවෙන්”
” මට නම් නිකම් කුණුහරප වාගේ”
” මම ඔය ගැන ගොඩක් කියවල තියෙනව.. උත්පත්තියෙන් අපි හැමෝගෙම විරුද්ධ ලිංගික ගතිගුණ තියෙනවා. උදාහරණයක් කියනවා නම් මම මම පුංචි කාලෙ ආසයි අපෙ අක්කලගෙ ගවුම් අඳින්න. නියපොතු පාට කරන්න.. ලොකු වෙන කොට ඒ ගති මග ඇරිල යනව. ඒත් සමහරුන්ට එයින් අත් මිදෙන්න අමාරුයි.

” ඔව් මෙයාට මතකද අපෙ අයියගෙ වෙඩින්ග් එකට උයන්න ආව මිනිහ. මිනිහට කියන්නෙ මැනිකෙ කියල. සරම අඳින්නෙත් ගෑණු චීත්ත රෙද්ද අඳිනව වාගේ… පවු..”
” මෙහෙ ඒ වාගෙ අවුරුදු ගණන් එකට ජීවත් වෙන ජෝඩු ඉන්නවලු. නීතියෙන් අයිතියක් නැති නිසා එක්කෙනෙක් මැරුනාම අනිකාගෙ දේපල , 401K එකවත් අයිති වෙන්නෙ නෑල්ලු. ඔය වගේ දේවල් ගොඩාරියයි.
” එහෙම ගෑණු – ගෑණු ජෝඩුවලට කියන්නේ ලෙස්බියන්ලා කියලලු.. මට නම් disgusting .. නැද්ද අනේ”
” ඕකට ඔය තරම් නැහෙන්නේ මොකටද.. උන් අහිංසක අය. මම දන්න ලෙබනීස්ල කීප දෙනෙක් ඉන්නව”
” අනේ මේ .. අක්ක නොදන්න දේට කට නොදා ඉන්න. ලෙබනීස් නෙවේ ලෙස්බියන්”
****************************************************************************************************************

එදත් විල්ෆ්‍රඩ්ගෙ දුව නීතයි , සැම්සන්ගෙ දුව මායයි ටෙනිස් ප්ලේ කරන්න ගියා.
” අනේ.. අපි යමු.. මට නම් දැන් හොඳටම ඇති”
” අපි යමු චේන්ජ් කරන්න”
නීතාගෙ මූණ විඩාවෙන් රෝස පාට වෙලා. දෙන්නාම අත් පටලා ගෙන නාන කාමරයට ගියා.
” මායා.. මගේ ඇහැට මොකද්ද ගියා.. ටිකක් කෙවෙනව වාගෙ”
” ඉන්න මම පිඹින්නම්”
” දැං හරිද…. නීතාගේ ඇහැට පිම්බ මායා එක් වරම නීතාගේ දෙතොල සිප ගත්තා. නීතා තවත් ඊට අනුබල දෙමින් මායාට තුරුළු උනා.
” මොනවද ඔයා ඒ කලේ?.. මම තරහයි”
****************************************************************************************************
” අම්මා.. අද මායා අපේ ගෙදර නවතිනවා…
එදා නීතාත් , මායාත් අළුත් අත්දැකීම් කීපයක්ම රස වින්දා. පසුදා උදෙන්ම දෙදෙනාම පිබිදුනේ හරිම ප්‍රබෝධයකින් , හරියට මධුසමය ගත කළ යුවලක් වාගේ.
****************************************
” මට බඳින්න බල කරන්න එපා අම්මි.. මට තව කල් තියෙනව..”
” ඔයාට 26 යි. දන්නවද මම බඳින කොට මට 23 යි. පහු උනොත් ඔයාට හොයන්න වෙන්නේ නාකි මිනිහෙක්. 50 පැනපු පිරිමිත් ඉල්ලන්නෙ 18 ත් 20 ත් අතර කෙල්ලො. ඇයි ඔයා සුමේධට කැමති නැත්තෙ ?
” මගෙන් අහන්න එපා.. මම කවද හරි බඳින්නෙ මායා..”
” මොකද්ද කිව්වෙ? විකාරද ඔයාට?”
” ok .. ok…ok.. I am a lesbian OK… ? We are having 100% body contact.. ok ???”
නීතා කෑ ගහගෙන කාමරයට දිව ගියා. විනීතත් ඇගේ පස්සෙන්ම ගියා.. ඇයට හීනයක් වාගෙ ඇගේ කණට වැටුනු දේවල්
” හරි ඔයා මගෙ දුව… එතකොට මායා මගෙ කවුද? son-in-law වෙන්න බෑනෙ.
” ඒ ගැන එච්චර හිතන්න එපා. තවත් දුවෙක් කියල හිතන්න. සේරටම වඩා අපෙ සතුට ගැන හිතන්න”
“එතකොට අපේ පරම්පරාව?”
” ඇයි අයිය ඉන්නෙ.. එයා කවද හරි අම්මලාට grand kid කෙනෙක් හදල දෙයි”
” එයාගේ ඔලුවෙ මොන දහ ජරාව තියෙනවද කවුද දන්නෙ?”
අනේ අපට වෙච්චි දෙයක්. තාත්තට හාට් ඇටැක් එකක් ආවෙ නැත්නම් පුදුමයි.”
” මම කියන්නම් තාත්තට.. අම්මට වඩා තාත්ත දන්නව ලෝකෙ ගැන”

*************************************************************************************************************
” ඕක අපි අදහන ආගම් වලටත් විරුද්ධයිනෙ. මුස්ලිම් රටක වුනා නම් ගල් ගහල මරන්නෙ”
” හොඳයි දෙවියන් වහන්සේ ආදම්- ඊවා කියල ගෑණියෙකුයි මිනිහෙකුයි දෙන්නෙක් මැව්වෙ ඇයි. මේ ලෝකෙ ඉස්සරහට ගෙනියන්න නේද ?”

” බුදු දහම කියන්නේ මේ කප තියෙන්නෙ අවුරුදු 5000 යි කියල . 2547 ක් ගෙවිල . තව ටිකයි. ලෝක විනාසෙ සිදුවෙන එක ක්‍රමයක් වෙන්නෑති මේක.

*****************************************************************************************************************
නීතයි , මායයි හවස පාක් එකට ගියා. ඒක ලස්සන , ලස්සනම හැන්දෑවක්. තරුණ ජෝඩු අත් පටලා ගෙන ඇවිද ගියා.
සමහරු තැන් වලට හේත්තු වෙලා රහස් කෙඳිරුව. කුඩා හුරුබුහුටි දරුවෙක් පොකුණේ පීනන තාරාවුන්ට කෑම විසි කළා.

” අපිටත් අර වාගේ දරු පැටියෙක් ඉන්නව නම් නේද මායා?…

” අපිට ?”

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 9

දොන් මංගල ජයකොඩි


දොන් මංගල ජයකොඩි මා මුල් වරට දුටුවේ මීට වසර 15 කට පමණ පෙර වුඩ්ලි පාර්ක් එකේ පැවති උත්සවයකදීය.
සිත් ගන්නා සුළු සිනහවක් , නිරෝගී දේහයක් ඔහු සතු විය.
” මචං ඔය කවුද දන්නවද ?.. අර තග් MP කෙනෙක් හිටියෙ සුනිල් රන්ජන් කියල.. අන්න උගෙ මල්ලී”

දෙහි සහ දොඩම් එකම කුලයකට අයත් වුවද දෙහි ගසේ දොඩම් හෝ , දොඩම් ගසේ දෙහි නොසෑදේ.
මංගල ජයකොඩි කෙරෙහි මා සිත උපන් ප්‍රසන්න හැඟුම සැනෙකින් අතුරුදන් විය.
ඊට පසුවද ඉඳ හිට මා ඔහු දැක ඇත

ඔහු කුරුණෑගල කෙනෙකි. මොන කරුමයකටද මන්දා , ඇමරිකාවට සංක්‍රමණය වී ඇති වැඩි පිරිසක් ” කුරුණෑගලයන්” ය.
මොන කරුමයකටද මන්දා උන් හැමෝම වාගේ නොම්මර එකේ “ඇවිදින ඉස්කාගාරය”.

උන් පන්සල් වලදීද , පල්ලි වලදීද , සංගීත සංදර්ශන වලදීද ” ජංගම බාර්” වලට වහ වැටී කැවුත්ත තැම්බෙන තුරුම බොයි.

තවත් වසර කීපයකට පසු මා ඔහු දකින විට ඔහු සීග්‍රයෙන් වැහැරුනු මහල්ලෙකු වී සිටියේය.

මීට මාස හයකට පමණ පෙර අප දෙදෙනාට ” හයි – ෆයි ” කෙනෙකුගේ උපන් දින සාදයකට ආරාධනාවක් ලැබුනා.

බැලූ බැලූ අත ” හයි-ෆයි” ගෑණු පිරිමි විවිධ මාතෘකා යටතේ දොඩමින් හුන්නෝය. මා දන්නා කියන එකම මුහුණක් වත් පෙනෙන්නට නැත. මා දන්නා එකම පුද්ගලයා වූ මංගල පමණක් පැත්තකට වී සිටිනු මා දුටුවා.

” දැන් බොන්නෙ නැද්ද ?”
” නෑ නවත්තල.. බෙහෙත් බොනව”

ඔහු මා හා සම වයසේම වූ බැවින් පාසැල් කාලයේ කතාද , ගමේ කතාද දරුවන්ගේ කතාද අප දෙදෙනා අළුත් මිතුරන් බවට පත් කළේය.

ඔහු ගායකයෙකි. sinhalajukebox.org අඩවියේ ඔහු ගැයූ ගී කීපයක් ඇත.

මම බීමේ ආදීනව නොකියමි. මතට තිත තැබිය යුතුයැයි කියාද නොකියමි. මක් නිසාද යත් හැමෝම බොන එක නැවැත් වුවහොත් බීම නිෂ්පාදන සමාගම් වැසීමට සිදුවේ.

ඒත් මිනිසුනේ… අකාලයේ මැරෙන්නේ නැතුව.” මද පමණට” ( මජ්ජ පමා ) :) බීපල්ලා…

මංගල ජයකොඩි නම් මිනිසාගේ ආත්මයට සැනසීම ලැබේවා

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 12

කාලය


ආදි කාලෙ ලිව්ව ලිපි ආපහු කියවල අනවශ්‍යයි කියන ඒව අයින් කරන්න හිතුව.
අපරාදෙ මගෙ කාලෙ ඒව ලියන්න ගත කල.

අද ලියන්නම් මගෙ “ කාලෙ ” ගැන.පරණ ඒවට කට්ටිය තාම
කමෙන්ට් කරනව දැක්කමයි ආයෙම මොනව හරි ලියන්න ඕන
කියල හිතුනෙ. කාලෙ තමයි ප්‍රශ්නෙ. බ්ලොග් ලියන්න ඕන…
අනෙක් අයගෙ බ්ලොග් කියවන්න ඕන…කමෙන්ට් කරන්න ඕන…
කමෙන්ට් වලට කමෙන්ට් කරන්න ඕන.. ඔන්න දවසට පැය තිහක්වත්
තිබුණ නං.. ඉස්සර කාලෙ නං දවසට පැය හැටක් …

අද හවස.. චුරු චුරු ගගා වහින්න පටන්
ගත්තා.. නිකම් කාලෙ කා දමන්නෙ මොකටද ? එහෙනම්
අද කියවමු මගෙ ” කාලෙ ” ගැන.

මගේ සේවාස්තානයේ ලන්ච් රූම් එකේ ජනේලෙන් හැමදාම
දකින දසුනක් තමා මහ දවල් උනුනුන් බදා ගෙන සිප
ගන්නා තරුණ ජෝඩුව. මහ පාර අයිනෙ. එතන රෙඩ් ලයිට්
එකේ වාහන පෝලිමක් නැවැත්තුවමවත් උන්ට ගානක් නැහැ.
අනේ කාලේ – වනේ වාසේ කියල හිතුන මට.

ඒකට අපේ කාලෙ.. මුළු ගමම දන්නව මං ඒකිගෙ කොල්ල
කියල. ඒත් බැරිවෙලාවත් ඇඟිල්ලකින් හරි අතකින් හරි
ඇල්ලුවොත්…” එප්..පා…. කවුරුවත් දකී…” ලජ්ජාවෙන්
ඇඹරෙනව.

අවුරුද්ද ගිම්හාන කාලය, වසන්ත කාලය.. යනාදී
වශයෙන් කොටස් වලට කඩල තියෙනව. කාලගුණ වෙනස්
වීම් වලට අනුරූපව. අපේ සීයල දන්නව ටක්කෙටම
කියන්න අහවල් කාලෙ වහිනව.. ගොයිතැන් පටන් ගන්න , වතුර
බඳින්න දැන් හොඳයි.. අහවල් කාලෙ වැස්ස අඩුයි..
වපුරන්න හොඳයි… අහවල් මාසෙ පායනව .. ගොයම්
කපන්න හොඳයි.. කියල.

” දේවෝ වස්සතු කාලෙන
සස්ස සම්පත්ති හේතුච
පීතො භවතු ලෝකෝච
රාජා භවතු දම්මිකෝ” කිව්වලු.
ඒ ඩඩ්ලිලා , පිලිප්ලා , ඩී. එස්. ලා , බණ්ඩාරනායක ලා
කවුන්සලේ හිටි කාලෙ..
ඒත් දැන් මේ කාලකණ්ණි ටිකක් නිසා කාළගුණෙත් වෙනස් වෙලා.

කාලය මනින්නෙ වෙලාවෙන්. වෙලාව බලන්න ඔර්ලෝසු නොතිබුනු
කාලෙ වෙලාව දැන ගත්තෙ ඉරෙන් , හඳෙන් , තරු වලින්,
පල්ලියේ – පන්සලේ ඝණ්ටාරෙන්..

” ඕක සිද්ධ උනේ හඳ නිය පොත්තක් වගේ තියෙද්දි”
කෙල්ල කොල්ලට මනාපෙ දීල කොල්ලගෙන් උත්තරයක් නෑ..

” බිනර මහට කළුවර වී තව පෝයක් ගෙවෙනව..” ඊළඟ
පෝයටවත්.. කෙල්ල හීන මවනව..

පස්සෙ තමා පෑ තැටිය හැදුනෙ. පැතලි කවාකාර තැටියක
කේන්ද්‍රයේ ලම්බ්කව දණ්ඩක් හිටවල එම දණ්ඩේ හෙවනැල්ල
වැටෙන ආකාරය අනුව වෙලාව දැන ගත්තා. දැන් නම් කටු
ඇති – කටු නැති – ඉලක්කම් ඇති – ඉලක්කම් නැති – වෛවාරන්න
ඔරලෝසු …

ඔය මොනව තිබුණත් කෙනෙකුගෙ කාලෙ හොඳ නරක තීරණය
කරන්නෙ ග්‍රහයෝ. හිරු ,සඳු , බුද , සිකුරු..
පොඩි ළමයෙකුගෙ වෙලාව බලන්න ගිය අම්ම කෙනෙකුට ගුරුන්නාන්සෙ
කීවෙ මහ පුදුම කතාවක්. ” මේ ළමයා පරිස්සම් කර ගන්න
වෙයි.. මාරාන්තික අපලයක් තියෙනව .. දුනු ඊ තළ වලින්”

ඒක අහල අම්මට දෙකොණින්ම හිනා..අද කාලෙ කවුද දුනු හී
පාවිච්චි කරන්නෙ. කෙසේ වෙතත්, මව තම පුතාව දඹාන,
මිනිපේ වැදි හත් පත්තුවට නොයැවීමටත් , තරඟ හෝ
ක්‍රීඩා සඳහාවත් දුනු හී වලින් වැලැක්වීමටත් මව ක්‍රියා
කළා.
දරුවා තරුණයෙකු වූ පසු ග්‍රීසියට ගියා සංචාරයකට.
ඇතැන්ස් නුවර පැරණි වීදියක් දිගේ ඇවිදිමින් සිටින විට
හදිසියෙන් වහින්න පටන් ගත්තා , අකුණු සැරත් එක්ක. පාර
අයිනේ උස තට්ටු ගොඩ්නැගිල්ලක් මුදුනේ තිබුණා මිත්‍යා සතෙකු
වන centaur… ගෙ ප්‍රතිමාවක්. එහි ඇඟේ උඩ කොටස දුනුවායෙක්.
යට කොටස අශ්වයෙක්. අකුණක් වැදුනා.. දුන්නට. ඊතලය
ගිලිහුනා.. කෙලින්ම පහතට ඇවිත් අර පාරේ ගමන් කරමින්
සිටි තරුණයාගේ සිරුර විනිවිද ගියා..

Centaur

ජා – ඇල පදිංචි රොහාන් කතෝලික. එයාගෙ පෙම්වතිය
කුරුණෑගල රේණුකා , බෞද්ධ. දෙපැත්තෙන්ම කැමති උනේ
නැහැ. උඹල බම්බු ගහ ගනිල්ල කියල ජෝඩුව පැනල ගියේ
රෑ කාලෙ. ඊළඟ අවුරුද්දෙ පොඩි එකා බලන්න හැමෝම
ඇවිල්ල හිටියෙ යස අපූරුවට.. කාලය ප්‍රශ්න විසඳන්නෙක්
“time heals wounds” කියල කියනව.

කාලෙ හොඳ උනාම බඹරා වැල්ලෙත් කැරකෙනවා. ඒ වගේමයි
නරක් උනාම. විෂ්ණු දෙයියොත් බටකොළ කෑවලු..

කල දුටු කල වල ඉහගන්ට අපේ අය දක්ෂයි. ” කාල් මාක්ස්”
කියපු දේවල් ගිරවු වගේ කට පාඩම් කරල කොල්ලන්ට කෙල්ලන්ට
උඩ ගෙඩි දීල උන් වල පල්ලට යවල වීරවංශ ඔය වල
ඉහගෙන කන්නේ.

බුදුන් දෙසූ පරිදි සියළු දේ අනිත්‍යයි. කල් පවතින්නෙ නෑ.
හාමුදුරු කෙනෙක් මැරුණාම අපවත් වෙනව කියනව. ඒ වගේම
අපේ ගම් පළාත්වල ඊට කියන්නෙ ” ඉකුත් උනා ” කියල .
හාමුදුරුවන්ගෙ කල් ඉකුත් වෙලා. වෙළඳපොලෙ තියෙන බෙහෙත් ,
කෑම වලත් කල් ඉකුත් වෙනව. අපෙත් කල් ඉකුත් වී ගෙන එනව.

කලට වට වරුසාවක් වගේ මගේ ජීවිතයට එක්වූ , මගේ
බිරිඳ කොච්චර සුන්දර කතක්ද ? එයාගෙත් කෙස් සුදු වී
ගෙන එනව.. අකලට නෙවෙයි.. කලට.

කාලය කෙතරම් නපුරුද සොඳුරිය…? කාලය කෙතරම් දේ
මගෙනුත් සොරා ගෙන ගිහින් ඇද්ද ? මගේ වයස , පෙනුම ,
ශක්තිය , මතකය…

ලිපිය හොඳයි කියල හිතෙනව නම් විතරක් කමෙන්ට් පාරක් දාල යන්න.
නිකම් කාලෙ නාස්ති කරගන්නෙ නැතුව !

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 12

ආහ් ! චර්යය.


ඕ , ඔහෝ , අහා , ආහ්… වගේ වචන විශ්මය , පුදුමය ප්‍රකාශ කරන වචන බව හා ඒවායේ අගට ” ! ” ලකුණකුත් දැමිය යුතු බව මට කියා දුන්නේ මඩදෙනිය ගුරුතුමාය.

අද ලිපිය ලියන්නේ නියපොතු ගැන. නියපොතු ආහ්චර්යමත් වෙන්නේ කොහොමද කියල අවසානයේදී ඔබට තේරුම් යනු ඇත.

” මං ඔය කෙල්ල හැදුවේ නිය පිටින් පාරක් නොගහ”
” පස්ස කහ ගන්ට නිය පොත්ත නෑ.. ඒ උනාට තියෙන උජාරුව”
” නියපොත්තෙන් කඩන්ට පුළුවන් දේ පොරවෙන් කපන්ට තියා ගන්ට එපා”
” ඕක සිද්ධ උනේ හඳ නිය පොත්තක් වගේ තියෙන කොට”

මේ නිය පොතු ගැන ගැමි කතාය.

පිළිකුල් භාවනාව කරන විටත් නිය ගැන කියැවෙනව මෙන්න මෙහෙම.
” අට්ඨි- ඉමස්මිං- කේසා- ලෝමා- නඛා- දන්තෝ” කියල.

නඛ කියන්නේ නිය. කොටි , සිංහ , ව්යාග්‍ර , වලස් , බළල් ආදීන්ගේත් හොඳින් වැඩුනු නිය පඳුරු ඇතත් ” සුනඛ” කියන්නේ බල්ලාට විතරමය.

මම ළඟදී දැක්ක සුනඛියන් දෙන්නෙක්. මම සල්ලි ටිකක් ගන්න ATM එකට ගියා. මට ඉස්සරහින් හිටි කළු කාන්තාවගේ ATM කාඩ් එක මැෂිම ඇතුලේ හිර වෙලා. එයා නියපොතු දිගට දාල. ඒවායින් අර කාඩ් එක ගන්න බෑ. මට අරන් දෙන්න උනා.

මම බැංකුවට ගියාම කා එක්ක හරි කතා කරනව ටිකක් වැඩියෙන් . ඒ මගේ හැටි. කවුන්ටරේ හිටිය මෙක්සිකන් කෙල්ලත් සුනඛියක්. ඇගේ නියපොතු දිගයි. හදාපුවා. ඇඟිලි දහයෙම නිය මතු පිට වීදුරු මල් අලවල තිබුණා. මට පුදුමයි මෙයා ගෙදර වැඩ කර ගන්නෙ කොහොමද කියල.
මම කිව්වා ඔයාගෙ නියපොතු හරි ලස්සනයි කියල.

මං ලංකාවෙ වැඩ කරන කාලේ මා ළඟින්ම හිටි කෙල්ල… සමන්තාගෙ ඇඟිලි මාර ලස්සනයි. දිගයි. නියපොතු ටිකක් දිගට වවල , ” හමේ පාට” නිය ආලේපයක් ගල්වල තිබුනා.
ලස්සන රෝස පාට නිය, නිරෝගී බව කියා පානව.

ගෑණු විතරක් නෙවි පිරිමිත් නිය වවනව. ඒ අර ගෑණු පිරිමි.

දවසක් public toilet එකකට ආවා හොඳ ලස්සන කඩවසම් පිරිමියෙක්. අත් දෙකම උස්සගෙන. ඇඟිලි විරිත්ත ගෙන. නිකං දර දඬු වෙලා වගේ.

මට චූ කරන්න ඕන මට උදවු කරන්න පුළුවන්ද.. එයා ලඟ හිටිය අනික් පිරිමියාගෙන් ඇහුව. මිනිහ හිතුවෙ මෙයා අංග විකල කෙනෙක් කියල.
මගෙ zip එක ගල වන්න පුළුවන්ද?
ඒක අප්‍රසන්න වැඩක් උනාට පවු කියල අනිකා එයාගෙ zip එක ගැලෙව්ව. ඒ පාර කියනව.. මේක එළියට අරන් චූ කරල ඉවර වෙනකං අල්ල ගෙන ඉන්ට කියල. දැන් ඉතින් මක් කරන්නද.. අනිකා අප්පිරියාවෙන් ඒකත් කලා.
ඊට පස්සෙ අරය අත් දෙක පහලට දාල zip එක ආපහු දාගෙන කියනව.. ” තැන්ක් යූ…මගෙ නියපොතු වේලිල තිබුණෙ නෑ කියල.”

මේ දවස් වල එක එක අදහන්න බැරි දේවල් ලංකාවෙ පත්තර වල යනව.
සීයල දෙන්නෙක් අවුරුදු 13 ක කෙල්ලක් දූෂණය කරල.
හෝමාගම පැත්තෙ ගෑණු ළමයෙක් ගෙදර ඇති කරන බල්ලා සමග සංසර්ගයේ යෙදිල.
මේත් ඒවගේ ආහ් ! චර්යමත් කතා පිංචක්.

දික්-කසාද නඩුවක් විභාග උනා උසාවියේ. සැමියා බිරිඳට විරුද්ධව නඩු දාලා. ඇය ගෙදර බල්ලා සමඟ අර වාගේ හැසිරෙනව කියල.
විත්තිය කියනවා ඒක අමූලික බොරුවක්. පුළුවන් නම් ඔප්පු කරන්න කියල.

නඩුව කල් දැමුනා හවස් වරුවට. පැමිණිල්ලේ නීතිඥයා ගෙදරට කතා කළා දවල් කෑමට නො එන වග කියන්න වයිෆ්ට. ඒකට හේතුවත් කියන්න සිදු උනා.

” ඒක සිම්පල්.. බල්ලත් එක්ක එහෙම ඉන්නවා නම් ගෑණිගෙ පිටේ නියපොතු පාරවල් ඇති”
වයිෆ්ගෙන් උපදෙස් ලැබුණා.
වැඩේ හරි. පැමිණිල්ල දිනුම්.
නීතිඥයා ගෙදර ගිය ගමන් කළේ තමන්ගේ බිරිඳගෙ පිට පරීක්ෂා කරන එකයි.

නියපොතු හැපීම නරක පුරුද්දක්. වකුගඩු අමාරු තියෙන අයළු ඒ. ආදරේටත් නියපොතු හැපෙනවා.
” ඔයා ගැන මගේ හිතේ තියෙනවා.. ඔයා කැමතිද ?”
cell phone-SMS-TEXT නොතිබුණු අපේ කාලෙ කොල්ලා කෙල්ල ගෙන එහෙම ඇහුවොත් කෙල්ල නිකන් ” ආසයි- බයයි” වගේ නම් කෙලින් උත්තරයක් නොදී නිය පොතු හපනවා.

මේ ලිපිය මා ලියූ ලිපි අතරින් නී රසම එක. මාතෘකාවට ” නියපොතු” කියල දැම්ම නම් කවුරුවත් කියවන එකක් නෑ. ඒ නිසයි.. ආහ්!චර්යය කියා දැම්මේ.

ලංකාව සීග්‍රයෙන් ආහ්!චර්යමත් වෙන හැටි….

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 9