පොඩි හාමුදුරුවෝ


උඩුගම ශ්‍රී ජිනරතනාරාමය සමහරුන් හැඳින්වූයේ ගලේ විහාරේ හෝ කන්දේ විහාරේ නමින්. පිට ලෑලි දෙකක් එකට පුරුද්දා හැදූ බෝඩ් ලෑල්ලක සුදු ලැකර් වලින් ”ශ්‍රී ජිනරතනාරාමය” කියා යමෙකු විසින් ලියා අපිළිවෙලකට හැදූ බෝඩ් ලෑල්ල හිටුවා තිබුනු ලී කණු දෙකද වේයන් ගෙන් අරක් ගෙන තිබුනා. උඩුගම කියන්නේ මාතලේට කිට්ටු කාගේවත් බලපෑමකට යටත් නුවූ අසරණ ගැමියන් දෙතුන් සීයක් ජීවත් වූ කුඩා ගම්මානයක්. සියළුදෙනාම පාහේ ගොඩ හා මඩ ගොවිතැනින් වේල සරි කර ගත් අහිංසකයන්. පොහොසතුන් හැටියට හිටියේ කඩේ මුදලාලිත් , ඉස්කෝලේ මහත්තයාත් , ග්‍රාම සේවක තැනත් විතරමයි.

තරමක් උස් බිමක් මත පිහිටා තිබුනු නිසා කන්දේ විහාරය කියාද , ආවාස ගෙට මදක් ඔබ්බෙන් අලියෙක් දණ ගසා සිටින විට මෙන් හැඩ හුරු කමක් ගත් විශාල ගල් කුළ මත ඝණ්ටාවක හැඩය ගත් කුඩා දාගැබත් නිසා ගලේ විහාරය කියාද කිවූ එහි වැඩ වාසය කළේ පනස් වි‍යැති යටවත්තේ ජිනරතන හිමියනුත් ඇබිත්ත කම් කළ; එහෙත් දෑසම නොපෙනෙන කිරි බංඩාත් පමණි. කොපමණ අග-හිග කම් ඇතත් සීට්ටු දානය ගම්මුන් වැරැද්දුවේ නෑ. එහෙත් ඉඳ හිට එහෙම දවසුත් නැතුවාම නොවේ.

පන්සලට අල්ලපු වත්තේ හිටියේ සීලවතියි මුතුබණ්ඩයි කෙල්ලො තුන්දෙනයි,කොල්ලයි. බොහොම අමාරුවෙන් ජීවත් උනු මේ පවුලට පන්සලවත් කිට්ටූව නොතිබ්බා නම් , මෙලාකට වලලපු තැන් වල රූස්ස ගස්.

සීලවති පන්සලේ පිටි පැත්තෙන් දං ගේ පැත්තට ගියේ කිරි බණ්ඩ ඉන්නවද බලන්න…

“සීලවතියේ .. මොකද මේ පැත්තේ… ඉඳපන් උඹට මං ඊයේ අරන් තියාපු කෑම ටිකක් ඇති…ඔහොම රවුමෙන් වරෙං මයෙ කාමරේට…”
“අනේ .. අද නං බෑ කිරි බණ්ඩයියෙ.. මට මේ පපුවෙ අමාරුවක්.. හාමුදුරුවන් ගෙන් බෙහෙත් තෙල් ටිකක් ඉල්ල ගන්නත් එක්කයි ආවෙ”..
” උඹලට ඔය රුදා නැත්තෙ කවදද කියපන්කො බලන්ට.. ඕං හාමුදුරුවො ඉස්සරහ අව්ව තපිනව..”


සීලවති මොකෝ මේ පැත්තෙ ? උඹ එන්ට එන්ටම කෙල්ල වෙනවනේ..
” අනේ අපෙ හාමුදුරුවන්ගෙ කවටකං”… මයෙ මේ පපුවෙ ඇවිලිල්ලක්.. බේත් තෙල් ටිකක්වත් ඉල්ල ගන්න කියල.”
” ඔය තෙල් ගාල හරියන්නෙ නෑ.. ඔන්න මං වත් ගෑව නං…”
” අනේ අපෙ හාමුදුරුවො කියන ඒව.. චීවරයකුත් දරාගෙන.. හතර අපායෙ පැහෙන්නට වෙයි ඔන්න..”
“ඇයි බං මං නරක දෙයක් කිව්වද ? වෙදකම වගේම හෙදකමත් තියෙන්න ඕන.”
” අපොයි.. මං නොදන්නවයැ කටේ හැටි “
” ඔං සිද්ධාර්තෙ තෙල් තියෙනව.. කිරි බංඩෙගෙන් ඉල්ල ගනිං.””


” උඹේ කොල්ල බුද්ධ පූජාවවත් ඉතුරු කරන්නෙ නෑ දැන්… කුරෝ කූඹියෝ කාල යන එකනේ කියල මාත් ඔන්න ඔහේ ඉන්නව..”
” උඹේ කොල්ල ? හනේ හැබෑට… අපේ උන්දැ කොස් ගහෙන් දෙරි ගැහුවට පස්සෙයි කොල්ල බඩට ආවෙ. හොඳ වෙලාවට ඒ අසරණය හිතුව මේක කලින් වෙච්චි දෙයක් කියල.”
” හරි.. හරී.. මං නෑ කිව්වයැ”


” අම්මේහ්.. මට ඉස්කෝලෙ යන්න බෑ..”
” ඇයි අර ?”
“කොල්ලො නම් වනම් කියනව.. පන්සල් බතා කියනව.”
” අක්කලත් අතරමග නැවතුනා. මදෑ… මං හිතුවා උඹවත් ඉගෙන ගනී කියල… ඔය නම් පටබඳින උන් ගෙන් අහපන්.. එක්කොත් ඕන නෑ මං ගිහින් කතා කරන්නම් උන්ගෙ මහ උන්ට.”


” සිරිමල් ළමයෝ… මෙහෙට වරෙන් ඩිංගිත්තකට”
” ඇයි හාන්දුරුවනේ ?”
” ඔය දොර වහල ඇවිත්.. මේං මේ තෙල් ටික මගෙ බඩේ ගාපන්.. හොඳ පොඩි එකා වගේ. නිකම් දැවිල්ලක් වගේ “
” යටි බඩේ තමයි දැවිල්ල වැඩි.. ඔං ඔය හරියෙ.. තව ටිකක් පහලට වෙන්ට..”
සිරිමල් ලොකු හාමුදුරුවන්ගෙ යම් දෙයක් දැක මවිත උනා. තෙල් ගගා හිටි අත නොදැනීම කටට ගියා.
” මට බෑ…අපෙ අප්පේ ඒකෙ ලොකු..මං ගෙදර ගිහින් කියනව.”
” ඇයි උඹටත් තියෙන්නෙ ඔය පොඩි එකක්. මං වගේ ලොකු වෙනකොට ඒකත් ලොකු වෙනව “
” ආං ඒක තව ලොකු වෙනව..”
” ඒක තමා බං ලෙඩේ… උඹ ඔය අතේ තියෙන තෙල් ටික ඒකෙත් ගාල පහලට ඇදපන්.. මං උඹට හොඳ බඩුවක් දෙනව”
“ඔය ඇඳ යට තියෙන කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටිය ගනිං.. ඉඳා උඹට මෝටර් එකක්. බැටරි කෑල්ලක් දාපුවම ඕක වැඩකරනව.. එන වෙසක් එකට උඹට බුදු රැස් වලල්ලක් කරකවන්න පුළුවන්”

සිරිමල් ගෙ ඉහේ මලක් පිපුනා..එක හුස්මට දුවල ගිහින් ගිහින් නැවතුනේ පන්සලේ වැට අයිනේ.
”හාංදුරුවනේ .. ආයෙ කවදද තෙල් ගාන්න එන්නේ…හ්?”


සිරිමල් දංගේ පැත්තට ඇදුනේ කටේ දාගන්න දෙයක් ඇද්දැයි බලන්න. කිරි බංඩේ බුද්ධ පූජාව අයින් කරල. පාත්තරේක මොනවද තිබුන කෙහෙල් කොලේකින් වහල……ලැවරිය…අද මුදලාලිලගෙ ගෙදරින් දානෙ. එහෙන් ගේන්න ඇති. සිරිමල් එකක් කාල , තව එකක් ගත්ත අක්කලට ගෙනියන්න.
දංගෙට අල්ලපු කිරිබණ්ඩගේ කාමරෙන් මොකක්ද කසු-කුසුවක් ඇහෙනව. දොර වහල. දොරේ පැළුණු තැනකින් ටිකක් ඇහැ එබුවා සිරිමල්.
දෙයි හාංදුරුවනේ… කවුදෝ ගෑනු කෙනෙක්.. ඇඳ විට්ටමේ තිබුනු චීත්ත රෙද්ද වගේ එකක් සිරිමල්ගෙ අම්මටත් තියෙනව. ඒත් ඔය සමූපෙන් බෙදපු රෙදි. ගමේ ගෑණු වැඩි දෙනෙකුට තියෙනව ඔය චීත්තෙම.

”සීලවතී… සිලවතී….. උඹ තමයි ගෑනි.. මගෙ සරුවාංගෙම උරා ගත්ත වාගෙ”
“උඹලත් එහෙමයි.. තව කොහෙද ඇස් දෙක පේනව නම්…”
”කළුවරේ කෑව කියල බත් ගුලිය නාහෙට යනවයැ සීලවතියෝ.. ඒව නියම තැන් වලට යයි.. ”
“අනේ මන්ද .. මට තව බඩක් නම් හදන්න එපා. පන්සලේ ළිඳටම පැනල මැරෙනව”
“උඹ බය නොවී හිටින්.. ඔය වැට දිගට තියෙන්නෙ අන්නාසි ගැට.. සතකුප්ප.. බැරි උනොත් මං අපෙ හාංදුරුවන්ට කියල බෙහෙතක් හදවල දෙන්නං”


”අපෙ හාමුදුරුවනේ… මං අපෙ එක්කෙනාගෙනුත් ඇහුවා. කොල්ලත් කැමතියි..සිරිමල් කැමතියි මහණ වෙන්න”
”එහෙම මහණ වෙන්න බෑ ආවට – ගියාට.. ඒකට පින තියෙන්න ඕන.. මේ වගේ කෑම බීම ටික දෙපතුල ළඟට වැටෙන්න කොච්චර පින් කරල තියෙන්න ඕනද කියල උඹ හිතන්නේ?.. කොල්ලගෙ කේන්දරේ අරන් වරෙන් බලන්න”


සිරිමල් පන්සලේ පදිංචියට ආවා. පන්සලේ තිබුණු පොඩි පොඩි වැඩ සිරිමල්ට කරන්න නියම උනා.

“කිරි බණ්ඩ සීයෙ.. මට බඩගිනියි.. කන්ට මොනවත් නැද්ද ?”
”සීයා… ? මට සීය කියන්ට එපා .. උඹලෑ තාත්තයි මායි එකට දණ ගෑවෙ ඔය පීල්ලෑවෙ.. ඇත්තම කියනවා නං උඹලෑ තාත්තට වඩා මං මාස දෙකක් බාලයි.. ….මාමා කියාපන්.”
”ඔය පෙට්ටියේ ඇති අළුවා වගයක්.. එකක් කාල අම්මටත් ගිහින් දීල වරෙන්”

ඔහොම අවුරුද්දක් හමාරක් විතර යන්න ඇති. එක් වාසනාවන්ත දවසක, දෙනෝ දාහක් ඉදිරියේ , ”ඕකාස අහං භන්තෙ… පබ්බජ්ජං යාචාමි…” සිරිමල් ගෙ හිස මුඩු උනා. රත්නායක මුදියන්සේලාගෙ සිරිමල් බණ්ඩාර, උඩුගම සීලානන්ද නමින් සාසනේ පැවිදි උනා.
සීලානන්ද හාමුදුරුවෝ ඔලුව උස්සල අවට බැලුවෙ ටිකක් ලැජ්ජාවෙන් ඒත් ආඩම්බරයෙන්. මට දැන් හරක් පස්සෙ දුවන්න ඕන නෑ. කොල්ලන්ගෙන් ටොකු කන්න ඕන නෑ.. උන්නාන්සේට තව ටිකක් ඉහළයි , කඩේ මුදලාලිත් , ඉස්කෝලේ මහත්තයත් තමන්ට දණ නමස්කාර කරන කොට.

ඒත් ටිකක් රෑ බෝ වී ගෙන එනකොට ලොකු භයංකර හැඟීමක් සීලානන්ද පොඩි හාමුදුරුවන්ගෙ හිතට ඇතුළු උනා.


”අපෙ හාංදුරුවනේ.. අර පොඩි උන්නාන්සෙ අඬ අඬා ඉන්නෙ ?… උණත් ටිකක් තියෙනව.. කක්කුස්සි යන්ට බැරිලු.. මළ පහ වෙන තැනින් ලේ පිට වෙනවළු.. දැවිල්ලලු”
” කූඬැල්ලෙක්වත් කාල වෙන්ටෑ.. මං බලන්නම්… උඹ ගිහින් කෝපි දළු මිටක් කොටා ගෙන වරෙන්”


”මොකෝ උන්නාන්සෙ?..”
“මොකෝ තමයි…”
”මේං මේ බේත ඔය ලේ පිට වෙන තැන තියා ගත්තනම්.. දවස් දෙකක් දියර අහර විතරයි…”

පොඩි හාමුදුරුවො තමන්ටත් වඩා උස කළු කුඩයකුත් අරන් දෙපයට බාටා දෙකකුත් දාගෙන පිරිවෙනට ගියා ඉගෙන ගන්න. උන් වහන්සේ ඉගෙන ගන්න දස්සය.


සීලානන්ද හාමුදුරුවො ඉගෙන ගන්න දස්සය. පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලෙන් විශේෂ සාමාර්තයකුත් එක්ක උපාධිය සමර්ත උනා. ගම්මු තමන්ට වඩා පොඩි හාමුදුරුවන්ට සැලකිල්ලක් දක්වන්ට වීම , යටවත්තේ ජිනරතන හාමුදුරුවන්ට නම් එච්චර හොඳ දෙයක් වුනේ නෑ. ඒ විතරක් නෙවි පොඩි හාමුදුරුවෝ මිහිරි හඬින් මුල – මැද – අග ගලපල බණ කියන්නත් දස්සය.
ඔය අතර වාරෙ තමයි තවත් හාමුදුරු නමක් පන්සලට පදිංචියට ආවෙ. ඒ ලොකු හාමුදුරුවන්ගෙ නෑ කමට ඥාති පුත්‍රයෙක්. යටවර උත්තරානන්ද.

උඩුගම සීලානන්ද හාමුදුරුවොත් , යටවර උත්තරානන්ද හාමුදුරුවොත් සාමදානෙන් පන්සලේ වැඩ කටයුතු කර ගෙන ගියා..

” සීලානන්ද , ඔය කාමරවල යතුරු කැරැල්ල උත්තරානන්දට දෙන්න. සීලානන්දට දැන් වැඩත් වැඩියි නේ.. ඒකයි.”

උත්තරානන්ද හාමුදුරුවන්ට වැඩි සැලකිල්ලක් දක්වන බව සීලානන්ද හාමුදුරුවන්ට තේරුම් ගන්ට වැඩි දවසක් ගියේ නැහැ. ඔන්න ඔය දවස් වලයි ලොකු හාමුදුරුවෝ පිටරට පන්සලකට තැපෑලෙන් යැවූ ගුවන් තැපැල් ලියුමක් ආපහු ආවෙ.
”අපෙ හාන්දුන්නේ… මේකට අඩුවෙන් මුද්දර ගහල තියෙන්නේ.. ඒකයි රිටන් ආවෙ..” ඒ ලියුම් බෙදන්නා.
මම ඕකට මුද්දර ගහල ආපහු දාන්නද ?”
ලොකු හාමුදුරුවන්ට ඉංග්‍රීසි බෑ. ලිපිනය ලියා ඇත්තේ උත්තරානන්ද. මොකක්ද මේ ඇමරිකාවෙ පන්සලක් එක්ක තියෙන ගනු දෙනුව.
”නෑ.. මමත් යනව ටවුමට . මමම තැපැල් කරන්නම්”

සීලානන්ද හාමුදුරුවෝ ලියුම පරිස්සමට විවෘත කළා. ලියුම ලියා තිබුනේ ලොකු හාමුදුරුවෝ. ලිපිය කියවූ සීලානන්ද හිමියන්ගේ දෙකන්සෙන් ගින්දර පිට උනා. දත් මිටි කැවුනා.
”කිරි බණ්ඩ මාමෙ… දැක්කද මූ කරන්ට යන දහ පදුරා වැඩේ. මගෙන් දස බලු වැඩ අරන්.. මට දස වධ දීල , පන්සල මට දෙනව කියල… දැක්කද මේ ලියුම ?”
” මට පේන එකක්යැ”
(“පොට්ට හුත්ත “)
”මයෙ ඇස් විතරයි පොට්ට. කන් පොට්ට නෑ. අපෙ හාමුදුරුවෝ ඔය වචනෙ මීට ඉස්සරත් මට කියල තියෙනව. නිකං පවු පුරෝ ගන්ට එපා… තරහක් තියෙනවා නං හිමීට කතා කරමු.. තරහ අඩු උනාම”
”මේ යකා ඇමරිකාවෙ ඉන්න හාමුදුරු කෙනෙකුට මේ ලියුම යවල තියෙන්නේ. මුද්දර අඩුවෙන් ගහල.. ඒකයි ලියුම ආපහු ආවෙ.. හොඳ වෙලාවට මම මේක කැඩුවෙ… ඕං අහගන්ට එහෙනං.. ….මුගෙ අම්මට…………
….-ශ්‍රී ජිනරතනාරාමය ,
උඩුගම, ශ්‍රී ලංකාව.
එක්වා දහස් නමසිය අනූවේ සැප්තෑම්බර මස පස් වන බුද දින..
තිසරණාධාර වේවා.. අප හිතවත් නායක හාමුදුරුවන් වහන්සේ වෙත නමස්කාර පූර්වකව ලියමි… මෙම ලිපිය ලියන්නේ ලොකු උපකාරයක් බලාපොරොත්තුවෙන්ය. දැනට මෙහි වාසය කරන යටවර උත්තරානන්ද පොඩි හාමුදුරුවෝ නෑ කමට මගේ ඥාති පුත්‍රයෙකි.උපාධිදාරියෙක්ය. මතු දිනෙක මෙම පන්සලේ භාරකාරත්වයද පැවරීමට ඉටා ගෙන සිටිමි. වැඩි දුර අධ්‍යාපනය සඳහා ඔය රටට ගෙන්වා ගැනීමට ඇවැසි කටයුතු සම්පාදනය කරන මෙන් ශාසනාලයෙන් ඉල්ලා සිටිමි. බර පැන දැරීමට මා සූදානම්ය.

මීට හිතවත් , යටවත්තේ ජිනරතන

”මට ඔබ වහන්සේ වෙනුවෙන් කරන්ට බැරි දෙයක් නෑ. ඔබ වහන්සේට තියෙන දැනුමෙන් දූවිල්ලක් තරමවත් මා දන්නේ නෑ. මොළේ කල්පනා කරල සීරුවෙන් වැඩ කරන්න. මං මෙයාට දෙන්නම් මාස තුනෙන් අපවත් වෙන්ට බේත.

ඇමරිකාවට ලියුමක් යන්න සති දෙකක් යනව. උත්තර එන්නත් තව සති දෙකක්. සීලානන්ද හිමියන් අර ලියුම නියමිත මුද්දර ගාස්තුව ගෙවා නැවත තැපැල් කළා. ඊට පෙර යටවර උත්තරානන්ද කියන එක සියුම්ව ඉවත් කරල ඒ වෙනුවට තමන්ගේ නම යොදන්නටද අමතක කළේ නැහැ.

සීලානන්ද හිමියන්ට කීප වතාවක් කොළඹ යන්න සිදු උනා. සියල්ල සිතූ පරිදි සිදු උනා. ඇමරිකාවට යාමට සියළු ලියකියවිලි උඩුගම සීලානන්ද හිමියන් නමට රහසේම පත් උනා.

සීලානන්ද පොඩි හාමදුරුවෝ හිටි ගමන් අතුරුදන් උනා.

”උඹ කලබල වෙන්න එපා.. සීලවතියේ.. උන් වහන්සේ ඉන්න තැන දන්නෙ මං විතරයි දන්නෙ… මං උඹටවත් කියන්නේ නෑ.. ඒව රහස්.. ගෑණුන්ට කවුද බං රහස් කියන්නෙ… උඹල මොකුත් නොදන්න ගානට හිටපන්. වෙලාව ආවම මම කියන්නම්. උන් වහන්සේ හොඳින් ඉන්නවා.. කට පරිස්සං කර ගනින්…”

ඔය අතර වාරෙ ලොකු හාමුදුරුවෝ හදිසියේම තද බල ලෙස රෝගාතුර උනා. සමහර විට වැරදීමකින් හෝ කිරි බණ්ඩා අතින් උන් වහන්සේගේ ගිලන්පස එකට කබර තෙල් බින්දුවක් , දෙකක් වැටුනද කියන්න බෑ.

ඇමරිකාවේ නිව්යෝර්ක් හි ලංකාරාමයේදී සීලානන්ද හිමියන්ට මුණ ගැහුනා නිමල් තිලකරත්න කියල හරි හොඳ මහත්තයෙක්.
” මහත්තයෝ.. මට උපකාරයක් අවශ්‍යයි.. මට මගේ පවුල ගොඩ ගන්ට ඕනෑ. මගේ අම්ම දුක විඳිනව. කසාද බඳින වයසේ අක්කල තුන් දෙනෙක් ඉන්නව. ඒ අය දුක් විඳිද්දී මට තනියම සසරෙන් එතෙර වෙන්න බෑ… මං සිවුරු අරිනවා… මට රස්සාවක් කරන්න ඕන..”

” මං ඒක අනුමත කරන්නේ නම් නෑ.. ඒත් මම උදවු කරන්නම්.. මට තේරෙනව…. මම නවතින්න තැනක් හොයල දෙන්නම්.. මම දන්න ඉරාන කාරයෙකුගේ ලිකර් ෂොප් එකක රස්සාවක් තියෙනවා. සුමාන දෙකක් විතර පුරුදු වෙන්න වෙයි.”

සීලානන්ද හිමියෝ අඳනය , සිවුර ඇඳ උඩ දිග ඇරල , අතින් රැලි පිරි මැදල පොතක් වගේ ලස්සනට නමල.. නළල උඩ තියා ගත්තා. ඊට පස්සෙ ඇඬුම් බරව ආයෙත් එය සිඹ නිමල් තිලකරත්න මහත්තයෙගෙ අල්මාරියේ පැත්තක තැන්පත් කළා..

“මෙහේ උන්ට නම් ගානක් නෑ. අපේ මිනිස්සුන්ගෙ හැටි දන්නවනේ …? සිවුරේ හිටි කෙනෙක් කියල දැනගත්තොත් සැලකිල්ල අඩුවෙයි. මේ රහස මගෙන් පිට වෙන්නේ නෑ. ටිකක් ඔය පිළිවෙළ වෙනස් කරන්න. හැමෝටම නෝනා.. මහත්තයා.. කියන්න එපා. නම කියල කතා කරන්න.. ටික දවසක් යනකොට සේරම හරි යයි”

තරමක් කලබල සහිත වීදියක කෙළවරේ ප්‍රේමක්කගෙ ගෙදර තිබුනේ. එහේ හිටියේ එයයි , එයාගෙ මහත්තයයි.. එකම දුව ශ්‍රියානියි , තව බෝඩිම් කාරයෙකුයි.. ගෙදර පිටින් නම් එතරම් ආටෝප නැති උනාට ඇතුළ හොඳයි, සායි බාබා අදහන බෞද්ධයන්. . ඒ තමයි සිරිමල්ගෙ නවාතැන.
ගෙදර හැමෝම වැඩට ගියා. එහෙමත් දවසක තමයි කට්ටිය එකට මුණ ගැහෙන්නෙ. කෙනෙක් රෑ වැඩ. දවල්ට නිදි. දවල් වැඩ අය රෑට නිදි. සෙනසුරාදා – ඉරිද කියලවත් වෙනසක් නෑ.

සිරිමල් දවස් පහක් වැඩ කළා. කොමියුනිටි කොලේජ් එකට බැඳිල ඉංග්‍රීසි හා නර්සිං කෝස් එකකුත් කළා . නර්ස්ලට මෙහෙ හොඳට ගෙවනවා.

ප්‍රේමක්කගෙ හිත ඉක්මණටම සිරිමල් කෙරෙහි පැහැදුනා.. එයාගේ සන්සුන් ගති පැවතුම් නිසා.
”මං සිරිමල් ගෙන් අහන්නමයි හිටියෙ.. මං හොඳ තැන්පත් කෙනෙක් හොයනව අපේ දුවට.. සිරිමල් කැමති නම්.. ඔයා ගේ ගොඩක් ප්‍රශ්න විසඳෙයි. අවුරුද්දක් ඇතුළත ග්‍රීන් කාඩ් හදා ගන්න පුළුවන්. ”
සාලෙ පරණ පින්තූරයක් එල්ලල තිබුණ . ඒ වප් මගුල. එදා තමා බමුණන් කාල වාක්‍ය කීවේ සුදොවුන් රජතුමාට..” ඔබේ පුතා ගිහි ගෙයි හිටියොත් සක්විති රජ වෙයි.. මහණ වුනොත් බුදු වෙයි” කියල
අනාරාධනාත්මකවම තම දෙපතුළ ළඟට එන මේ වාසනාව කුමක්දැයි සිරිමල් විපිළිසර උනා.
ඉතා සුළු පිරිසකගේ සහභාගිත්වයෙන් සිරිමල් – ශ්‍රියානි විවා මඟුල සිදු උනා. ශ්‍රියානි නමට තිබූ අපාර්ට්මන්ට් එකකකට නව යුවළ පදිංචියට ගියා.
රස්නෙ කාලවල් , ශීත කාලවල් කීපයක්ම ගෙවී ඉවර උනා.

සිරිමල් නමට ලංකාවෙන් ලිපියක්. එවා තිබුණේ පන්සලේ කිරිබණ්ඩා මාමා.

තෙරුවන් බෙලෙන් සැප ලැබේවා,
පොඩි හාමුදුරුවන් වෙත ඉතා හදිසියෙන්ය , ලොකු හාමුදුරුවෝ හදිසියේ අපවත් උනා. උත්තරානන්ද හාමුදුරුවොත් ආ ගිය අතක් නෑ. වහාම පැමිණ පන්සලේ බාරකාරත්වය ගන්න.
මේ වගට හිතයිසී , කිරි බණ්ඩා….

”මිස්ටර් තිලකරත්න… මම අර දවසක් අරන් තිබ්බ ඇඳුම් පාර්සලේ තවම තියෙනවද ?”
“අර මොකෝ.. ආයෙම ගිහිගේ එපා වෙලාද ?”
” නෑ මම ලංකාවට යනව. ආ විදියටම යන්න ඕන. නැත්නම් ප්‍රශ්න ගොඩයි”

”ඔයා ඉක්මණටම ආපහු එනව නේද ? මටත් එන්න තිබුන… ඒත් දැන්මම දුර ගමන් හොඳ නෑ”
චන්න ඇමතිය , කන්තක අසුත් සමඟ එළියේ බලන් ඉන්නව. හඳ ලොකුවට රවුමට පායල තිබුන. යශෝධරා , අළුත උපන් කුමරා තුරුල් කර ගෙන නිදි.. එහෙම පින්තූරෙකුත් සාලෙ එල්ලල තිබුන.

” නෑ… එහෙම නං මම ගමන කල් දානව……” සිරිමල් තීරණාත්මකව කිව්ව.

ඉවරයි.

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 4

සුදු බෑණා


උග්‍ර ජාතිවාදියෙක් හා උග්‍ර ආගම්වාදියෙක් වන මගේ බලාපොරොත්තුව වූයේ මගේ දියණිය කවදා හෝ විවා විය යුත්තේ KGB කාරයෙක් සමඟ පමණක් බවය.

KGB යනු Kandy-Govi-Buddhist ය.
ඇමරිකාවට සංක්‍රමණය වීමෙන් පසු මෙම බලාපොරොත්තුව ක්‍රමයෙන් පටු වන්නට විය.
ලංකාවේ ( අපේ කාලයේ නම් ) කෙල්ලක් අවුරුදු 25 වන විට සහ කොල්ලෙක් නම් අවුරුදු 30 වන විට ආවාහ – විවාහ කටයුතු නිමා කර තිබිය යුතුය.


ඉතා කුඩා කාලයේදීම ඇමරිකාවට සංක්‍රමණය වූ මගේ දියණිය මෙහිම පාසැල් ගොස්, විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය නිම කර, රැකියාවක් කරන , මෙහේ තාලයටම නිදහසේ හැදුනු වැඩුනු, රූප සම්පත්තියෙන්ද අඩුවක් නැති, වෙනත් විශේෂ දක්ෂතා රැසක්ද ඇත්තියකි.
ඇය ලංකාවේ කොල්ලන්ට කැමති නැත. ඒ උන්ගේ කතා විලාශය අමුතු නිසාය. උන් පාටි වලදී හොඳට බොයි. එකිනෙකා බදා ගැනීම,සිප ගැනීම වැනි විකාර ක්‍රියා කරයි. අඬයි. ඕනෑ දේටත් එපා දේටත් හඬ නගා සිනාසෙයි.පන්සල් යයි. සිල් සමාදන් වෙයි. කෙලින් මුහුණ බලා කතා කරනවා වෙනුවට පපුව දිහා බලා ගෙන කතා කරයි.

අපිට 100% ක් අංග සම්පූර්ණ ගෑණු හෝ පිරිමි හොයන්න බෑ. එහෙම අය ඇත්තෙත් නෑ. ඔයා උනත් 100% ක් perfect නෑ.- ඒ මගේ තර්කයයි.
ඔයාට දැන් 26 යි. ඔයා කරන්න ඕන 75%ක් perfect කෙනෙක් හොයා ගෙන ඉතිරි 25% ට අනුව ඔයාට වෙනස් වෙන එකයි. ඔයාට 30 වන තුරු කෙනෙක් හොයා ගන්න බැරි උනොත් 40 ක කොල්ලෙක් තමා . ඒත් 75% perfect නැතිවෙයි 50%ක කෙනෙක් තමා. ඔයාගෙ වයස යන්න යන්න මේ ඉලක්කම් දරුණු විදියට ඉහල පහල යයි.


මගේ KGB සිහිනය කෙමෙන් බොඳ වී යයි. එහෙම උන් මෙහේ හොයන්න අමාරුය. එකෙක් බොහොම අමාරුවෙන් හොයා ගත්තා. ඒත් ඌ , උගේ අම්මගෙ පුතෙකි.
1 වන date එකට ආවේ උගේ අම්මත් එක්කයි. කොල්ලගේ මහ එවුන් අප දන්නා අඳුනන කියන්න වරදක් නැති අයවළුන්ය. දෙන්නට දෙන්න නිදහසේ මුණ ගැසී කෙලින් කතා බහ කර ගැනීමට date එකක් යොදා ගැණිනි. ඒ මුහුද අද්දර පිහිටි රෙස්ටොරන්ට් එකකය. ළඟකදී වුනු රිය අනතුරක් නිසා කොල්ලා රිය පදවන්නේ නැත. කොල්ලාගේ මව කොල්ලාගේද මගේ දියණියගේද මුහුණු සිඹ ” දෙන්නටම good-luck ” කියා , පුතා ගොඩක් රෑ වෙන්න එපා. මට කෝල් කරන්න.. මම ඔයාව pick කරන්න එන්නම් කියා යන්නට ගියාය.
මගේ දියණියගේ තීරණය අනුමාන කිරීම ඔබට බාරය.
මොකෙක් හරි කමක් නෑ. කොල්ලෙක්. හැබැයි මුස්ලිම් නොවන. මගේ බලාපොරොත්තු තවත් පටු විය.
සුදු බෑණා අපේ නිවසට ආවේ එහෙමය. බැලූ බැල්මට වරදක් නැත. හොඳ උස මහත, උගත්.. රැකියාවක් ඇති.. උන්ට කොහෙන්ද කුල මල?
මගේ දියණිය ඔහුට අතින් කෑමට පුරුදු කර ඇත. ඉහින් කණින් දාඩිය පෙරා ගෙන, අතේ මැණික් කටුව දක්වාම ඉඳුල් ගා ගෙන delicious කියමින් කෑම පිඟානත් එක්ක පොර බදන මගේ වෙන්ඩ බෑණා ගැන මට අනුකම්පාවක් ඇති විය.
සුද්දන් හොඳය. කෙලින් කතා කරයි. කියන්ට ඇති දේ මූණටම කියා දමයි.
අම්මා කවුද ? තාත්තා කවුද ? සීයා කවුද? කරන රස්සාවල් මොනවද ? ඉන්නේ කුලියටද ? උන්ට ඒවායේ වගේ වගක් නැත. දෑවැද්ද ගැන , සුදු රෙද්දේ රතු පැල්ලම් ගැන උන්ට වැඩක් නැත.
උඩු කයට කිසිවක් නෑඳ, සරම් කෙටියක් පමණක් ඇඳ දවස ගෙවන මම, සුදු බෑණා එන දවසට T-shirt එකක්, බාච්චු කොට කළිසමක් හෝ දිග කළිසමක් ඇඳීමටත්, කොණ්ඩා හා රවුලු කපා පිළිවෙලකට ඉන්නටත් පුරුදු වූයෙමි. මගේ බෑණා සුද්දෙක් නිසා මාද සුද්දෙක් විදියට හිතන්නට ඕනෑය.
මස් මාංශ වලින් වැලකී සිටින මම BBQ ග්‍රිල් එකක් මිළදී ගෙන එහි බඩ ඉරිඟු, ලොකු ලූණු, ඇස්පැරගස්, හතු පුළුස්සා කෑමට පටන් ගතිමි. සුද්දෙක් වෙන්නේ එහෙමය.
සුදු බෑණා සමඟ ගමනක් යන විට මට ඉතා විශාල ශරීරයක් ඇති බව දැනේ. මා කාටවත් බිය විය යුතු නැත. මට මහත් ආරක්ෂාවක් දැනේ. කල්ලෙක් ( කලු ජාතිකයෙක්) හෝ මැක්කෙක් (මැක්සිකානුවෙක්) මට පාට් නොදමනු ඇත.
සුදු බෑණා සමඟ shopping කිරීමද පහසුය. ඔහුට අවශ්‍ය දේ ඔහු මිළදී ගනී. මගේ දියණිය, ඇයට අවශ්‍ය දේ මිළදී ගනී. දෙදෙනා වෙන වෙනම මුදල් ගෙවයි. එකට කෑවට මොකෝ බොක්ක වෙනස්ය.
සුදු බෑණා සමඟ විනෝද ගමන් යාමද ඉතා පහසුය. දින දෙකේ කෙටි විනෝද ගමනක් යාමට මගේ බිරිඳට ලොරි බාගයක්වත් අවශ්‍ය වේ. rice cooker එක.. හිරමණයෙන් ගාන ලද පොල්. හාල් බෑග් එක, එළවලු, ලුණු මිරිස් තුනපහ යනාදිය. මොටෙල් එකක එකම කාමරයක් වෙන් කරවා ගෙන වරකට දෙන්නා බැගින් හොරෙන් ඇතුළු වී එක ගොඩේ වැටී නිදියා ගත්තත්, සුදු බෑණාට privacy එක අවශ්‍යය. අප වෙන වෙනම හෝටල් කාමර වෙන් කරවා ගන්නට පුරුදු උනේ එහෙමය.
ඇඳුමක් දෙකක් පිටේ එල්ලා ගෙන යන බෑග් එකේ දමා ගෙන වතුර බෝතලයක් පමණක් රැගෙන විනෝද ගමන් යන සුදු බෑණාගේ වැඩ සරලය. හිතට බරක් නැත. හැබැයි එකා දෙන්න උනාම නම් මේ පිළිවෙල ටිකක් වෙනස් වනු ඇත. ඇත්තටම මගෙ මුණුබුරා හෝ මිණිපිරිය කවුරු වගේ වනු ඇද්ද ? සුදු හම , නිල් ඇස් සහ තඹ පාට කොණ්ඩය ? එහෙම නැත්නම් දුඹුරු හම , කළු ඇස් සහ කළු කොණ්ඩය ? කොහොම උනාම මොකද ? උන්ට නම් තැබීමට අහුබුදුවන් සොයා යාමට අවශ්‍ය නොවනු ඇත. නෙතුලි- මෙතුනි-සියුම්- දැහැමි වගේ අච්චාරු නම් වෙනුවට
කොල්ලෙක් නම් ඩේවිඩ් , මාටින් , විලියම් කියාද,
කෙල්ලක් නම් සිල්වියා- ඔලිවියා මේරි-වයලට් කියාද නම් තැබිය හැක.
සුද්දන්ගේ වැඩ ඉතා සරලය. කෙටිය. පහසුය.
උන්ගේ නව දිවිය බොහෝ කලක් අල්ලන් යන්නට ලැබේවා. ඒත් එක්කම මගේ බලාපොරොත්තුද ඉටු වේවා යයි ද කියා ප්‍රාර්තනය කරමි.

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 8

මොඩර්න් චතුරාර්ය සත්‍යය


1 ඩොලර්
2 ඩොලර් ඇති වන හැටි
3 ඩොලර් නැතිවීමට හේතු
4 ඩොලර් රැස් කර ගන්නා ආකාරය


1 ඩොලර්
මගේ මව් පස හෝ පිය පස කිසිවෙක් උපන් රටින් පිටට අඩියක් තබා නැත. අඩුතරමින් දඹදිව වන්දනා කිරීමටවත් , සාරි බිස්නස් කිරීමට මැඩ්රාසයටවත්. තරුණයෙකු වන තුරුම කිසිම විදේශීය මුදලක් අත ගා නැත.

For a few dollars more . කව් බෝයි චිත්‍රපට නැරඹීමට ඇබ්බැහි වී සිටි කාලයේ ඒ චිත්‍රපටය නැරඹීමෙන්ද , ඒ අනුසාරයෙන් මගේ ප්‍රියතම කතා කරු ඩීමන් ආනන්දයන් විසින් ලියන ලද එම කුඩා පොත් පිංච කියවීමෙන්ද ඩොලරය ගැන දැන ගතිමි.
මුල්ම ඩොලරය තඹ හා නිකල් ලෝහ මිශ්‍ර කර සෑදූ ග්‍රෑම් 25 ක් පමණ බර කාසියකි.
මලලසේකර ශබ්දකෝෂයට අනුව ඩොලරයක වටිනාකම රුපියල් 5 කි. ඇමරිකාව ඇරුනු කොට කැනඩාව, ඕස්ට්‍රේලියාව, සිංගප්පූරුව සහ තවත් රටවල් කීපයක මුදල් ඒකකය ඩොලර්ය. අප අද කරන්නේ ඇමරිකන් ඩොලරය ගැනයි.

2 ඩොලර් ඇති වන හැටි
තම රටේ තම භූමියේ ඇතිවන දේ සහ තම රටේ නිපදවිය හැකි දෑ ඇමරිකාවට විකිණීමෙන් අපට ඩොලර් හිමිවේ.
උදා: අප රුපියල් ලක්ෂයක් වටිනා නිමි ඇඳුම් ඇමරිකාවට පැටවූ විට , ඇමරිකාව එය භාර ගෙන , රුපියල් ලක්ෂය ඩොලර් වලට පරිවර්තනය කර උන් ළඟ ඇති පොතක ඒ බව සටහන් කර ගනී. අද 2022 මාර්තු 30 දින ඇමරිකන් ඩොලරය රුපියල් 298 කි. මෙම පොත ගිණුම කියා හඳුන්වා එහි දකුණු අත පැත්තේ එනම් බැර පැත්තේ 335 ක් ලකුණු කරයි.අපි ඊ ළඟට රුපියල් ලක්ෂයක් වටිනා තේ තොගයක් ඇමරිකාවට පටවා අද රේට් එක අනුව අර ගිණුමේම බැර පැත්තේ තවත් 335 ක් ලකණු කර ගනිමු. දැන් එකතුව 670 කි.
අන්න ඩොලර්. අපිට අයිති සල්ලි එනම් අපේ විදේශ සංචිත ඩොලර් 670ක් ඇමරිකාවේ ඇත.

වරාය කටයුතු භාර ගරු අමාත්‍ය ධුරන්දර රෝහිත මැතිතුමා කියන විදියට අපට නැව් වල පටවා අපට අයිති ඩොලර් එවන්නේ නැත. එය පොත් සටහනක් පමණි.

3 ඩොලර් නැතිවන හැටි.

අපි ඇමරිකාවට කතා කරල කියනවා උඹල ගාව තියන අපට අයත් සල්ලි වලින් ඩොලර් 200 ක් වටිනා බෙහෙත් ටිකක් එවාපන්ය කියා. ඇමරිකන්කාරයා අර පොතෙන් 200 ක් අඩු කරනවා හෙවත් වම් පැත්තේ නොහොත් හර පැත්තේ 200 ක් ලියනවා.
අපට දැන් විදේශ සංචිත 370 ක් තියෙනවා ( 670 – 200 )
අප්පට සිරි.. 6 න් 2 ක් ගියාම 4 යි නේ. අපට තියෙනවා විදේශ සංචිත 470 ක්.ඉස්සර තිබුණා විනිමය කටයුතු කොමිසමක්. ඉස්සර හිටියා විනිමය පාලකවරයෙක්. දැන් එහෙම ඒවා තියෙනවාද කියා නොදනී. අපි පිට රටකට සංචාරයකට හෝ ශිෂ්‍යත්වයකට යන කොට අප අරන් යන මුදල් මේ විනිමය පාලකවරයා ලවා අනුමත කර ගත යුතුය. ඔහු දන්නවා යම් දිනක අප සතුව ඇති විදේශ සංචිත ප්‍රමාණය ටක්කෙට කියන්ට.
1977 බලයට ආපු JR ආර්තිකය ඇරල දැම්ම අර මොකද්ද එක වගේ. කොල්ලයි බල්ලයි හැම එකාම පිට රට දේ මෙහි ඇද්දා. ආනයන කරන්න පටන් ගත්තා ඕනෑ දේයි එපා දේයි. ඒ අර 470 න් . මම මේ ළඟදී දැන ගත්තේ බෝතල් කරන ලද වතුරත් ආනයනය කළා කියල. මේ තරමින්වත් රට දුවන එක පුදුමයක්.

4 ඩොලර් රැස් කර ගන්නා ආකාරය.
ලංකාවේ වගා කරන්න පුළුවන් දේ සහ වැවෙන දේ ආනයන කිරීම වහාම තහනම් කළ යුතුය. ලංකාවේ නිපදවිය හැකි දේ ආනයන කිරීම වහාම නැවැත්විය යුතුය. රට බඩු තමා හොඳම බඩු යන ආකල්පය මිනිසුන් කෙරෙන් අතු ගා දැමිය යුතුය.
ලංකාවේ මිනිස්සු මහ වස කම්මැලි ජාතියක්. මීට වසර 75 කට පෙර විජාතික හාමුදුරු නමක් “ඇස් ගෙඩි වලට හෙණ ගහල සිහලුන්ගේ ” කියා ඇසුවේ ඒකයි.
ලාංකිකයා විශේෂයෙන් සිංහලයා ලොකු බත් පිඟානක් සහ කෙටි පාරවල් සොයන්නෙක්. පොඩි උන් බට පතුරු වලින් හදන සරුංගලයත් , වෙසක් කූඩුවත් චීනෙන් ආනයන කළා ඒ අර 470 වගේම චීනය සතුව තිබූ අපේ සංචිත වලින්.
දැන් කොහොමද ? දැන් සැපද…. ?

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

ගූ කතා ගොඩක්


අද ගූ කතා ලියන්න හිතුනේ මාධ්‍යවේදී චමුදිතට ගූ ගැසූ නිසාම නොව , මගේ නිවස අසල නිවසට අලුතින් ආ කෙනෙකුගේ නාම පුවරුව දැකීම නිසාය.
Julio Gu ඔහුගේ නමයි.
ගු ගේ නම දුටු විට මගේ සිත ඈත අතීතයට ඇදී ගිහින් නතර විය.

මට සිංහළ ඉගැන්වූ මඩදෙණිය ගුරුතුමා නියම ගුරු පියෙකි. මල – මළ වෙනස ඉගැන්වීමට ඔහු පීරියඩ් එකෙන් අඩක්ම වැය කළේය.
සද්දෙ එක වගේ උනාට දෙක සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස්.
අරලිය මල , රෝස මල
මළ ගෙදර, මළ පහ කිරීම, මළ කඩ..

මල පියකරු දෙයක් වුවද , මළ යනු මැරුණු අර්තයයයි. යකඩයක් වාතයට – ලවණ වලට නිරාවර්ණය වීමෙන් එහි මතුපිට මිය යයි. හෙවත් මළකඩ කයි. මිනිසෙක් මැරුණු පසු ඒ ගෙදර මළ ගෙදරයි.
අප මුඛයෙන් ගන්නා ආහාර අන්න ශ්‍රෝතය හරහා ආමාශයට ගොස් නොයෙක් රසායනික ප්‍රතික්‍රියා වලට භාජනය වී කුඩා බඩවැල් වලදී පෝෂ්‍ය කොටස් ශරීරයට උරා ගැණීමෙන් පසුව ඉතිරිය වකුගඩු මගින් පෙරී මළ කොටස ශරීරයෙන් පිට කරයි. මේ මළ සිංහලේ “ගූ” කියා හැඳින්වේ.

ව්‍යවහාර කෙරෙනවා යන්න වැහැරෙනවා කියන්න පුළුවන් නම්
බැහැර කෙරෙනවා යන්න බැහැරෙනවා කියන්න නොහැකිද?

මළපහ කිරීමට ගැමියන් කියන්නේ රෙනවා කියාය. එය බැහැර කෙරෙනවා- බැහැරෙනවා යන වදන් වලින් නිර්මාණය වී ඇත.එසේම “Renal” යන්න වකුගඩු සම්බන්ධ වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක වචනයකි. උදා Renal Failure. මළ ද්‍රව්‍ය බැහැර කෙරෙන්නේ වකුගඩු මගින් නිසා Renal යන වචනයද රෙන වචනය සෑදීමට උදව් වී ඇත.

නිදහස් වෙළඳ කලාපේ රැකියාවකට හම්බන්තොට පිටිසර ගමකින් ආ ලාලනී ඉතා ලස්සනය, ඇයට තිබුණේ ගැමි පෙනුමක් මුසු වූ ප්‍රංශ යුවතියකගේ පෙනුමකි. අංශය භාර තරුණයාගේ සිත ඈ කෙරේ ඇදී ගොස් ඔවුන් ඉතා ඉක්මණින් පෙම්වතුන් විය.
“මං එන්නද ඔයාලගෙ ගෙදර”- මහත්තයා ලාලනීගෙන් ඇසීය.
“දැම්ම එපා. අපේ ගේ වැඩ ඉවර නෑ. පස්සෙ දවසක එන්න.”
කෙසේ වෙතත් මහත්තයා ලාලනී ගමේ ගිය පසු ඇයට නොදන්වාම ඇය සොයා ගියේය.

“දුවේ ..ලාලනී. මේං කවුද මහත්තයෙක් ඇවිත් උඹ අහනව”.
“අම්මේ…හ්… මං රෙනෝ..”

“මහත්තයා ටිකක් ඉන්ට. කෙල්ල අකුලට ගිහින් රෙන්ට”.

මහත්තයා කාටත් නොදන්වා අතුරුදහන් විය. ගුවන් තොටුපොලවල් , වරායවල් ඇතත් මේවායේ සාමාන්‍ය ජනයා ඉන්නෙ පැලේ- රෙන්නෙ කැලේය.
වකුගඩුවලින් පෙරෙන මේ මළ ද්‍රව්‍ය ගූ විදියට ඉවතට යන්නේ ගුද මාර්ගය ඔස්සේය. ගමේ ඕකට කියන්නෙ රෙන මග කියලාය. ඕන රෙනමගක් !
ගොටාගේ වියත් මගද දැන් රෙන මගකි.

විවිධ සතුන්ගේ ගූ විවිධය. හා, එළු බැටළු සතුන්ගෙ ගූ කුඩා ගුලි වශයෙන් පිට වේ . එතරම් ගඳ නැත. අශ්වයා කෙතරම් රාජකීය ගාම්භීර සතෙක් වුවද උගෙ ගූ මාර ගඳය. ධාතු කරඬුව වඩම්මන හස්තියාගේ ගූද මාරම ගඳය. එහෙත් ඒවා හොඳ පොහොරකි. ගවයාගේ ගූ ගව-මළ ගොම වී ඇත.

එය එළවලු වලට , මල් වලට නියම පොහොරකි. ටිකක් ගඳ උනාට ගම්වල ගැහැනු ගව ගූ හෙවත් හරක් ගූ අතින් අල්ලා, බිම උලා ගෙබිම ඔප දැමීමට භාවිතා කරයි.

දැනට අවුරුද්දක් වයසැති මගේ මිණිබිරිය ඔලිවියා තවම ආහාරයට ගන්නේ ඇගේ අම්මාගේ තන කිරි පමණය. එහෙත් ඔලිවියාගේ ගූ මාර ගඳය. හප්පා එහෙම ගඳක්.
මගේ දියණියන් කුඩා කල , ඔවුන් රැක බලා ගැනීමට ආච්චි කෙනෙක් විය. පොඩි උන් වතුරට බෝ කියනව වාගේ ගූ වලට කියන්නෙ කක්කි කියාය.
“තාත්තෙ මට කක්කි බරයි” එකියක් කීවා. ඈ මගේ දියණියයි. ඇගේ කක්කා මට ගඳ නැත. අතින් ඇල්ලීමට පිළිකුලක්ද නැත. “තාත්තෙ. ආච්චි නම් අපෙ කක්කා හෝදන්නෙ කකුලෙන්.”
මට මළ පැන්නේ එවිටය.” ආච්චිට මේ පොඩි උන්ගෙ පස්ස හෝදන්න ඔච්චරම අප්පිරියද ? මම හොඳ පඩියක් ගෙවනවා නේද ? බැරි වෙලාවත් නිය පොත්තක් එහෙම ඇණුනොත්?…”
” මහත්තය.. ඔය බබාලගෙ බොරු.”
බබාලා බොරු නොකියත්.

නිරෝගී මිනිසෙකුගේ ගූ කහ පාටය. ඒ කක්කි කහ පාටය.

ගොටුකොළ , මුකුණුවැන්න වැනි පළා ජාතියක් ආහාරයට ගත් දාට ගූ වෙන පාටකි. බීට් රූට් කෑ දාට වැඩේ බලගන්න පුළුවන්ය. කෙහෙල්මුව කෑ දාට ගූ යන්නේ පඳුරු පිටින්ය.

උඹට දෙන්නෙ රෙවෙන්ට. තාත්තා මට දිනක් තර්ජනය කළේය.

රෙද්දේ රෙවුනා ඒ තරම් ගාණක් නැත. ඒත් කළිසමේ රෙවුනාම , කකුල් දෙක පල්ලෙන් බේරෙන කොට අප්පිරියාවක්, කිතියක් පිළිකුළක් ඇතිවේ. එවිට මුහුණ විකෘති වේ. කට ඇද වේ.

කලිසමේ රෙවුණු එකෙක්

ගවයන්ගේ මූත්‍ර “ගොමූත්‍රා” ලෙස ලස්සන අසුරණ වල බහා ඉන්දියන් සුපර්මාකට් වල විකිණේ.

සෝනුම් කපූර්ලා, අයිශ්වර්යා රායිලා ඔය තරම් ලස්සන මේ ගො මූත්‍ර බොන නිසාය.

බුදුන්වහන්සේද , තමන් වහන්සේගේ මූත්‍රා ටිකක් පානය කල වග බුද්ධ බේත නම් පොතක සඳහන් වේ. උන් වහන්සේ තමන් වහන්සේගේ ගූ වැළඳුවා යයි කොහේ හෝ ලියැවිලා තිබේ නම් එය මහඟු ව්‍යාපාරික අවස්තාවකි. අපටද අපේම ගූ පැකට් කර හොඳ ආදායමක් ගන්නට පුළුවන. ඇසුරුමේ පියුමි ගේ පින්තූරයක් උනත් දමන්නට පුළුවන්ය.

අප සුද්දාට පරිභව කරන්නේ උන් පුක හෝදන්නෙ නැති. ගූ ටික කඩදාසි වලින් පිහ දාන අසෝබන ජාතියක් කියාය. උන් අපට , අතට-අත දීමට මැලි කරන්නේ අප අතින් පුක හෝදන නිසාය. ඒත් අප පුක හෝදන්නේ වම් අතින් පමණක් බව උන් නොදනී.

දකුණු අතට සුරත කියයි. සු යන්නෙන් කියැවෙන්නෙ හොඳ යන්නයි. ආහාර ගැනීම , අකුරු ලිවීම වැනි හොඳ වැඩ වලට දකුණු අත පාවිච්චි කරයි. සුරත යන්නට සුරු අත – හුරු අත කියාද කිව හැකිය. ලෝකයේ වම් අත හුරු අය අඩුය. ඒ නිසා චමුදිත ගේ ගෙට ගූ ගහන්නට ඇත්තේ බත් කන දකුණු අතෙන්ය. බත් කන අතින් ගූ ඇල්ලීම ගූ වැඩකි.

නිරෝගී මිනිසෙක් දිනකට ගූ අවුන්ස 15 ක් පමණ පිට කරයි. ගෙදරකට ගැසීමට මිනිසුන් කී දෙනෙකුගේ ගූ අවශ්‍යද?

ගූ පිට කල පසු රෙන මග , නැත්නම් රෙන තැන ගඳය. අප්‍රසන්නය. ඒ නිසා ලෝකයට ඇඳුම් කියා දෙයක් ඇති විය. රෙන දර්ශනය අසෝබනය. ඒ නිසා දොරවල් සහිත වැසිකිලි ලෝකයට එකතුවිය.

වසර 2500 ක ඉතිහාසයක් ඇති, 92%ක සාක්ෂරතාවක් ඇති, පිටරටවලටත් හාල් එක්ස්පෝට් කල ජාතියක් අනුන්ගේ ගූ බත් කන අතින් අල්ලා තවත් කෙනෙකුගෙ ගෙදරකට විසි කිරීම අමු ගූ වැඩකි.
ඇමරිකන්කාරයා සතුරාට පහර දීමට මිසයිල. ඇල්ෆා කිරණ , ගැමා කිරන යොදා ගන්නා විට අපි සතුරන්ට පහරදීමට අපේම ගූ යොදා ගනී. අප රාවණාගේ නෑයන් නොවන්නේ යයි කාට කිව හැකිද?
ජවිපෙට බිත්තර ගැසූ එකාම චමුදිතගෙ ගෙට ගූ ගැහුවා වෙන්නටද පුළුවන.

චමුදිතට පියුමි සමඟද ප්‍රශ්නයක් ඇත. කවුරු තරහ කර ගත්තත් ඔය වගේ ගෑණු තරහ කර ගැනීම ශරීරයට හොඳ නැත. මක් නිසාද යත් උන්ට රජවරුන් සමගද, පුත් කුමාරවරුන් සමගද, සිටුවරුන් සමගද , මිනීමරුවන් හොරුන් සහ කොරුන් සමඟද සම්බන්ධකම් ඇති බැවිනි.

අවසන් වශයෙන් එක් දෙයක් කියමි. අපි යක්ඛ පුත්තු බොලව්.., රාවණාගේ නෑයෝ. කරන දෙයක් හරියට කරපියව්. ආයේ කාගේ හරි ගේකට ගූ ගහනවා නම් එකකට එකක් පොල්තෙල් කලවම් කරල ගහපියව්. ඒ කියන්නේ ගූ බාල්දියකට පොල්තෙල් බාල්දියක්.

ආයෙ මේ ආත්මෙට සෝදා පිරිසිදු කළ නොහැකිය.

බුදු සරණයි

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 2

කලවම ? කවලම ?


මෙයින් නිවැරදි කොයි එකද කියා මා නොදනී.
මා කුඩා කල අසනීප වූ විට රැගෙන ගියේ ටවුමේ ඩිස්පැන්සරියේ අයියදුරේ දොස්තර මහතා ළඟටය. ඔහු , දිව , ඇස් පරික්ෂා කර බලා , බඩ තද කර , ඉන් පසු උණකටුවෙන් උණ මැන, කුඩා කොල කැබැල්ලක නොතෙරේන බසකින් කුරුටු ගා කවුන්ටරයට දෙන්න කියා කියයි.
කවුන්ටරයේ ඉන්නා එක්කෙනා විශාල ප්‍රමණයේ බෝතල කීපයකින් ටික ටික ගෙන එකට කලවම් කර බෝතලයකට දමා කෑමට පෙර තුන් පාරයි කියා අපට දෙයි. කලවම් කරන එක ඔහුගේ රැකියාවයි.

කලවම් කිරීමෙන් හොඳ ප්‍රතිපල මෙන්ම නරක ප්‍රතිපලද ලැබේ.බෙහෙත් කලවම් කරන එක හොඳය.
අපේ මිනිසුන් කලවම් කිරීමට දක්ෂයන්ය. මිරිස් කුඩුවලට ගඩොල් කුඩු කලවම් කිරීමද , ගම්මිරිස් ඇටවලට වියලන ලද ගස්ලබු ඇට කවලම් කිරීමද බොහෝ විට සිදුවේ. කහ කුඩු වලට පාන් පිටි කලවමද තව එකකි.

සතුන්ද මෙසේ කලවම් හෝ කලවම් කල හැකිය. පෙලපතින් ඉහල බල්ලෙක් හා ගමේ වල් බැල්ලියක කලවම් කිරීමෙන් ඉතා අනර්ඝ තත්වයේ බලු පැටියන් ලබා ගැනීම ඉතා හොඳ ව්‍යාපාරයකි.

සිංහධේනුවක හා කොටියෙකු කලවම් කිරීමෙන් ලයිගර් නම් අමුතු සත්වයෙකුද , කොටි දෙනක හා හිංහයෙකු කල්වම් කිරීමෙන් ටයිලොන් නම් අමුතු සත්වයෙකුද නිර්මාණය කර ඇති බව සතුන් ගැන ඉගෙන ගන්නා අය දන්නවා ඇත.

ජාතීන් දෙකක් කලවම්වීමෙන් ඇති වන දරුවන් ඉත බුද්ධිමත් බව මානව විද්‍යාඥයෙකු වන Dr.Peter Joshi පවසයි.

ඔය කලවමේ නරක පැත්තකුත් තියෙනව.
බ්‍රිතාන්‍ය රාජ පරම්පරාවේ එක කලු රජෙක්වත් ඉන්නවද ? එහෙම වෙන්න බෑ. බැරි වෙලාවත් හැරී කුමාරයට සහ කළු ජාතික මෙගන්ට කලු හම සහ බොකුටු කොණ්ඩ ඇති පුත් කුමාරයෙක් ලැබිල , එයා බ්‍රිතාන්‍ය කිරීටයට උරුම කම් කියන්න උනොත්…

“මං ඔයා මීට කලින් වෙන කොහේදි හරි දැකල තියෙනව.. ඔයා දකුණෙද?”
“නෑ.. මම අනුරාධපුරේ”
එක වගේ හත් දෙනෙක් ලෝකෙ ඉන්නවා කියනවනේ

මේ වගෙ දෙබසක් ඔබ නවකතා පොතක කියවලා ඇති. ටෙලි නාට්‍යක නරඹා ඇති. කොහොමද එහෙම වෙන්නේ?

අපි මහ කලවම් ජාතියක්. අපි කාට කාට කවලම් වෙලා තියෙනවද කියල http://www.23andme.com නම් වෙබ් අඩවියෙන් බලා ගත හැකිය.
අපි වගේ පෙනුම තියෙන උන් පෘතුගාලෙ , ස්පාඤ්ඤෙ , මෙක්සිකෝව පැත්තෙ, නෙදර්ලන්තය පැත්තෙ, එංගලන්තෙ පැත්තෙ ඕන තරම් ඇති.
මොකද උන් අපේ රටවල් අල්ලන්න එනකොට උන්ගෙ ගෑනු අරන් ආවයැ. උන් ගෑනු අපේ රටෙන් හොයා ගෙන පැටව් රොත්තක් හදල ආපහු උන්ගෙ රටවලට යන්නැති.


7 – eleven කියන්නේ හදිසියකට මිළදි ගන්න පුලුවන් ඇස්පිරින් පෙත්තෙ හිටං කොන්ඩම් එක දක්වා බඩු විකිණෙන කුඩා මිනි මාර්කට් විශේෂයක්. මේවායේ ශාඛා ඇමරිකාව පුරා හැම හන්දියකම පාහේ පිහිටා තිබෙනව. මේවායේ අයිති කරුවන් බොහෝ විට ඉන්දියන් ජාතිකයන් වීම විශේෂයක්. ඒ වාගෙම මේවායේ සේවය කරන්නේ අනවසර සංක්‍රමණිකයන්. මාත් 7 eleven එකක වැඩ කරල තියෙනව ටික කලකට පෙර.
ඒ කාලෙ මට මතකයි ලංකාවෙ අපේ ගමේ, මහන ගෙදර සුසිලක්කා වගේ පෙනුම තියෙන මෙක්සිකානු ගෑනියක් නිතරම එනව. ගමන,හිනාව, උස මහත ඇරපු අතක් නෑ .. ඒ නං සුසිලක්කාමයි.

ඔන්න 7 eleven කියන කොට මතක් උනේ . අපේ ජනාදිපති ගෝටාබය ඇමරිකාවෙ ඉන්න කාලෙ වැඩ කලේ 7 eleven එකක කියල රාවයක් යනව. ඒව නං ඔය කඩප්පුලි කොල්ලන්ගෙ කතා. එහෙම නං කොහොමද ඒ උත්තමයා ඔරැකල් ඩේටබේස්, ආටිෆිශල් ඉන්ටෙලිජන්ස් වගේ බරපතල වචන දන්නේ?
මට කෙනෙක් ඊ මේල් එකකුත් එවල තිබුනා. මේකත් කවුරුහරි පොටෝ ශොප් වලින් හදාපු එකක්ද, නැත්නම් අර වාගෙ කලවම් වෙච්චි එකෙක්ද කියල කවුද දන්නෙ.

අපි හැමෝම හැමෝටම කලවම් වෙලා. එහෙම කලවම් නොවුනු ජාතියක් ඉන්නවා නම් ඒ ජර්මනියේ අමිශ්‍ර – අමිශ් කියන ජාතියයි. අඩු ගානේ සෙල් ෆෝන් එකක්වත් පාවිච්චි නොකරන, තම පවුල ඇතුලෙන්ම ආවාහ-විවාහ කටයුතු කෙරෙන මේ අමිශ් ජාතිකයන් ඇසුරෙන් නිර්මාණය වුනු Amish නම් හොලිවුඩ් චිත්‍රපටය අන්තර්ජාලයෙ තියෙනව. රඟපාන්නේ හැරිසන් ෆෝඩ්.

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 8

අමුතු කතාවක්


mihiri teacher

රන්කොත් ගෙදර සිරිපාල වෘත්තියෙන් කරණැවෑමීයෙක්. තේරෙන බාසාවෙන් කිව්වොත් බාබර් කෙනෙක්.
සිරිපාලගෙ බාබර් සාප්පුව පිහිටා තිබුනේ ටවුමෙ කොනකට වෙන්ට සංවර්ධනයට අසු නොවුනු තැනක. ඒකෙ තිබුණේ එක පුටුවයි. එක කණ්ණාඩියයි. එක තුවායයි. කොණ්ඩා රවුල් කැපීමට අවශ්‍ය කළමණා ටිකයි. උළුවස්සේ හම් පටියක් එල්ලා තිබුණු අතර ඒ දැලිපිහිය මුවාත් කිරීමටයි. පිට ලෑලි එකට පුරුද්දීමෙන් සෑදුනු හතර බිත්තිය නළු නිළි පිංතූර වලින් ආවරණය වී තිබුණා. ඒ කාලේ කොල්ලන් වූ ආනන්ද ජයරත්න, ඔස්වල්ඩ් ජයසිංහ වගේ අය. සහ ලක්ස් රෙක්සෝනා සුරූපිනියන් වූ ජීවරාණී කුරුකුලසූරිය.. සන්ධ්‍යා කුමාරිලා ගේ පිංතූර වලින්.
පොඩි එකෙක් ආ දවසට පුටු ඇඳි දෙක හරහා ලෑලි කෑල්ලක් දමා පුටුව උස් කිරීමට සිරිපාල දැන ගෙන හිටියා.
කොණ්ඩෙ කපල අර තුවායෙන්ම කෙස් කොට ටික පිහල දාල, ගෙල වටට ටැල්කම් පුයර දාල..දිලිසෙන කහපාට ක්‍රීම් තැම්බක් ගාල බම්ප් එක තියල.. රැවුල කපල දෙකම්මුලට ඕඩි කොලොන් ටිකක් දමා දෙපාරක් ගසා දැන් හරි කීවාම වැඩේ ඉවරයි.
දෙකේ පන්තියට අළුතින් ආ ටීචර් දුෂ්කර පළාතකට පත් වීමක් ලැබුණු කොළඹ හැදුනු වැඩුනු සක්කර වට්ටමක්. කිහිලි පේන්න අත් නැති හැට්ටෙ ඇඳල, අඩියක් විතර උසට ඔබේ තීරෙ හිටින්න සාරියක් ඇඳල .. ඒ මදිවට සුවඳ.. ඒ සුවඳ කොහෙන් එනවද කියල හිතා ගන්න නිමල් ප්‍රේමතිලකට බැරි උනා, නිමල් ප්‍රේමතිලක කියන්නේ අර බාබර් ගෙ එකම පුතා.

” අපිට ප්‍රධාන කෑම වේල් තුනක් තියෙනවා..කීයද ?… ” තුනායි..” ළමෝ උත්තර දුන්නා. මිහිරි ටීචර්ගෙ ප්‍රශ්න වලට. ඔව් .. ටීචර්ගෙ නම මිහිරි.
” ඒ කෑම වේලවල් තුනට වෙන වෙනම නම් තියෙනවා.. උදේ කෑමට කියන්නේ breakfast කියල ඉක්මණට කාල ඉස්කෝලෙට හරි රස්සාවට හරි යන්න පුළුවන් ඉක්මණ් කොට කෑමක්.
” නගරයෙ අය නම් සැන්ඩ්විච් එකක් වගේ දෙයක් කනවා. ඔයාල වගේ ගම්වල අය නම් උදේට.. ඒ කියන්නෙ breakfast එකට ආප්ප.. ඉඳි ආප්ප, රොටී.. පිට්ටු වගේ දෙයක් කනවා. එහෙම නේද ?
“ඔව් ටීචර්..”
“එතකොට දවල් කෑමට කියන්නේ lunch කියල.. මොකක් කියලද ?”
” ලාන්ච්”… ළමයි එක හඬින් උත්තර දුන්නා. සමහරු කීවේ ” ලාන්ශ්” කියල. උන් පොඩි කාලෙ ඉඳන්ම බුලත් විට කන්න පුරුදු වෙලා.”ච” සද්ද වෙන්නෙ නෑ.
” අපි lunch එකට බත් හෝ පාන් කනවා එළවළු , මස් , මාළු හෝ බිත්තර එක්ක”
” අපි දැන් දෙකක් ඉගෙන ගත්තා.. කීයක්ද ?…”
” දෙකාක්…”

අපි රෑ කන කෑමට කියන්නේ dinner කියල. ගම්වල අය නම් රෑ කෑමට බත් කනවා.. ඒත් නගරයෙ අය නම් පාන් වගේ බර අඩු කෑමක් තමා කන්නේ.
උදේ කෑම අපි කන්නේ උදේ 7 -8 ත් අතර.
දවල් කෑම 12 ත් 1.00 ත් අතර
රෑ කෑම 7 ත් 9 ත් අතර
කොළඹ ඉඳන් ආ ගුරුතුමිය කියන්නේ ඇත්තද කියා පන්තියේ ගොඩක් උන්ට හිතුනා.
ගුරුතුමිය ආයෙත් කතාව පටන් ගත්තා.
” නගරයේ සමහර අය නම් උදේට ටිකක් වැඩිපුර නිදා ගෙන ඉඳල නැගිටල දවල් 11 ට විතර කන කෑමට කියන්නේ brunch කියල. ඒ කියන්නෙ breakfast එකත් lunch එකත් අතර මැද ඒ දෙකම වෙනුවට.
” ටීචර් තුන් වේලටම එක සැරයක් කන කෑමට එකට නමක් නැද්ද?”
පන්තියේ හිටි වැඩි දෙනෙකුට දැන ගන්න අවශ්‍ය උනු දේ නිමල් ප්‍රේමතිලක ඇහුවා. කවුරුවත් හිනා උනේ නෑ.

ටවුමේ දොස්තර – දත් දොස්තරට සමහරු කීවේ දතා කියල. මිනිහගෙ පුතත් නිමල්ගෙ පන්තියේ . තුෂාර බණ්ඩාර නවරත්න. ඊ ළඟ අවුරුද්දේ කොළඹ ඉස්කෝලෙකට යන තුරු නිමල්ලගෙ පන්තියේ.
තාත්ති උදෙන්ම කාර් එකෙන් ගෙනත් බස්සල යනව. දවල්ට හිර කළිසමක් ඇඳල නළලට කළු කණ්ණාඩි දාගත්තු ගෑණු කෙනෙක් ඇවිල්ල තුෂාර එක්ක යනව. ඒ එයාලගෙ අම්මි.
නිමල් ප්‍රේමතිලක බලන් හිටියා තුෂාර එයාහේ පොත් බෑග් එකෙන් හුරුබුහුටි පෙට්ටියක් එළියට අරන් එ තුල තිබුණු කෑමක් ටික ටික කනව.
“ඔයාටත් ඕනද”
තුෂාර කාපු තැනින්ම නිමල් කටක් කඩන් කෑව. පොඩි උන් එහෙමයි.
පාන් පෙති දෙක මැද්දට ගෝවා කොලයක් වගේ එකක් , තක්කාලි පෙත්තක් තව හීනියට කැපූ අපුල රසක් ගෙන දුන් තවත් දෙයක් එහි තිබුණා.
“රසද?”
පාන් කෑල්ල නිමල්ගෙ උඩු තල්ලෙ ඇලිලා. කතා කර ගන්න වචන පිට උනේ නෑ. “හුග්” (ඔව්) මෙලෝ රහක් නෑ.
ටීචර් ආයෙත් කතාව පටන් ගත්තා.
“ඔය අතර මැද්දට , ඒ කියන්නේ lunch එකයි dinner එකයි මැද හවස 3 ට 4 ට විතර පැණි රස කෑමක් කාලා තේ බොනව. ඒකට කියන්නේ supper කියල

එද රෑ නිමල් අම්මත් එක්ක කීවා තමන් උගත් දේ. අම්මත් අහන් හිටියා.
” අම්මේ මට හෙට උදේට ඉස්කෝලෙ ගිහින් කන්න මොනව හරි හදල දෙනවද ?” ” තුෂාර එයාගෙ කෑමෙන් මට ටිකක් දුන්න. හරි රහයි.”
” ඒ කවුද?”
” අර දතාගෙ කොල්ල. ටවුමෙ දත් දොස්තරයගෙ..”
තාත්ත දෙකක් දාගෙන..
” අට්ටි ඉමස්මිං. කායේ කේසා ලෝමා නකා දන්තෝ.. නව ගාරයෙනි ගලනා ඕජස් මේ කුණූ සිරුරා.. ඌ දත් ගලවනව.. දත් සුද්ද කරනව.. මම කොණ්ඩෙ කපනව . කොණ්ඩෙ ලස්සන කරනව.. ඌයි මායි දෙන්නම එකයි… මහ පොලවට පස් වෙනවා.. මේ කුණූ සිරුරා…”
” අද මොනවද?” නිමල් ඇහුවා.
දෙන්න තමන්ගෙ breakfast මාරු කර ගත්තා.
නිමල්ගෙ අම්මා පිටි ගුලියක් තුනී කරල ඒ මැද්දට රෑ ඉතුරු උනු කොළ මැල්ලුම් ටිකක් තියල දෙකට නමල රොටියක් පුච්ච්ල දුන්න නිමල්ට breakfast එකට.
” හරි රහයි,,, අපි මෙහෙම කරමු.. හැමදාම මට ඔයාගෙ එක දෙන්න. මම මගෙ එකත් දීල දවල් ඉස්කෝතු තුනත් දෙන්නම් ඔයාට.”
නිමල් හැමදාම ඉස්කෝලෙ ආවෙ දවල්ට ඉස්කෝතු ලැබෙන නිසා. දැන් හරි මගෙ ඉස්කෝතු තුනයි.. නිමල්ගෙ තුනයි .. හයයි.
අම්මටයි මටයි supper එකට…

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 9

අම්මගේ දැක්ම


 

mom copy

පුතේ උඹ නැගිටලද
මට නම් තාම උදේ
ඊයේත් මේ වෙලාවට උඹව මතක් කලා
නැහැය දෑවෙ නැද්ද?
මට කොයින්ද
ටෙලිපෝන්
ඉන්ටර්නෙට්
SMS
ගිය මාසෙ එවාපු සල්ලි
බෙහෙත් වලටම ඉවරයි
එවාපන් ඩොලර් පනහක්
දැන් එකසිය හැත්තෑවක්
ඉස්සර එකසිය තිහයි
මට නම් හොඳයි සිරිසේන
රාජපක්ෂට වඩා
කාල ඉන්න එපායැ කොයි දේ කරන්ටත්
සල්ලි ඕන උනාම උඹ සිහි කරන්නම්
මට කොයින්ද SMS
නැහැය දෑවොත්
එවාපන් පනහක්

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 2

ස්වෙත්ලානා-2


ලානා පාසැල් ගේට්ටුවෙන් එළියට එනවා සැඟවී බලා සිටි දිමිත්‍රි ඈ පසු පස ගියා. වෙලාව 2.00 ට විතර ඇති. ලානගෙ යාළු කොලු කෙල්ලන් “බායි ලානා” කියා ගෙන ඔවුනොවුන් රැගෙන යාමට පැමිණි වාහන වල නැගී නොපෙනී ගියා. දිමිත්‍රිලාට වාහනයක් තිබුණේ නැහැ.

හැතැම්මක් විතර අලස ගමනින් ඇවිද ගිය ලානා අවන්හලකට ගොඩ උනා.
පවු. කෙල්ලට බඩගිනි ඇති. මේ හොඳට කන්න බොන්න ඕන කරන වයස. ඇඟවල් හැදෙන වයස. ඒත් කෙල්ලට කොයින්ද සල්ලි?
පැය භාගයකට වඩා ගෙවුනා. ලානා එළියට නොආ නිසා දිමිත්‍රි ඇතුළට ගියා.
පාසැල් ඇඳුමට උඩින් ඒප්‍රන් එකක් ඇඳන් ලානා මේස පිහ දානවා.
“ඩැඩී යන්න ගෙදර. මම පැය දෙකකින් එන්නම්. ඇවිල්ල විස්තරේ කියන්නම්”

දිමිත්‍රිට දුකයි. පැය දෙකකට විතර පස්සෙ ලානා ගෙදර ආවා.
” ඩැඩී මම එතන පැය දෙකක් වැඩ. සතියට පැය 10 ක්. මට පඩියක් ගෙවනවා. වැඩි වැඩක් නෑ. මේස පිහදාන්න විතරයි තියෙන්නේ”
“ඒත් ළමයෝ ඔයාගෙ ඉස්කූල් වැඩ. හෝම් වර්ක් ?”
” ඩැඩී මට ඕන සල්ලි. ඩැඩීගෙන් නො ඉල්ලා ඉන්න. කොහොමටත් මට දුරට ඉගෙන ගන්න ආසාවක් නෑ. හයි ස්කූල් ඉවර උනු ගමන් මම රස්සාවක් හොයා ගන්නවා. මට ඕන ඩැඩීට උදව් කරන්න. ඔයාගෙ බෙහෙත් ටික අරන් දෙන්න”
දින කීපයකට පසු ලානා අළුත් සන්තෝෂයකින් හිටියා.
” ඩැඩී ෆැෂන් මැගසින් එකකින් මට කෝල් කලා. ඔඩිෂන් එකකට. මගේ පින්තූර ඒ මැගසින් එකේ පළ කරනවා. . හොඳට ගෙවනවා”
“ඕව කොහෙන් කෙළවර වෙයිද? තමන්ගෙ පරෙස්සම තමන් බලා ගන්න ඕන”
ලානාගේ තිබුණේ වයසට වඩා මෝරපු පෙනුමක්. සමහරවිට ඒ කුඩා කළ සිටම කටුක අත්දැකීම් වලට මුහුණ දුන්නු නිසා වෙන්නැති. ඒත් ඒ මෝරපු පෙනුම ලානට ගෙනත් දුන්නේ අපූරු සුන්දරත්වයක්. නියම ඇත් දළ පාට හම. අනෙක් ඇමරිකන් කෙල්ලන්ට නොතිබුණු දීප්තිමත් ඇස් දෙකක්.

එක් සෙනසුරාදාවක ලානා , දිමිත්‍රිට ලොකු හග් එකක් දීල පිටව ගියා අර කියපු ඔඩිෂන් එකට.
හොලිවුඩ් බුලවාඩයේ දැවැන්ත නිවසක විශාල ශාලාවක්.. විවිධ හැඩ ගත් තරුණ හා මැදිවියේ ගැහැණුන් සහ පිරිමින් කඩිගුලක් සේ විවිධ කාර්යන්හි නිරතවී සිටියා. සමහරුන් නොයෙක් මාදිළියේ කැමරා ආම්පන්න සවි කරමින් සිටියා.
ලානා තම හැඳුනුම් පත ඉස්සරහ කවුන්ටරයෙ හිටි සමනළියට දුන්නා.
“russian bitch” එකියක් අනිකියට කෙඳිරුවා.

ටික වෙලාවකින් තමන්ට මෙතැනට ඒමට මග සැලැස්සූ කාන්තාව , ලානා සොයා ගෙන ආවා. ලානාව ඇතුළු ගෙයකට රැගෙන ගියා.
“ඔයා හරි ලස්සනයි. අමුතුම ෆිගර් එකක්. ලස්සන පාටක් තියෙන්නේ. ඔයාට හොඳ අනාගතයක් තියෙනවා” වසර ගණනාවකින් පනාවක් නුදුටු, දෙකණ් වලට අරුංගල් දැමූ, ගෑණියෙක්ද පිරිමියෙක්ද කියල හරියටම කියන්න බැරි කෙනෙක් ලානට එහෙම කීවා.

“මේක ගොඩාක් දුර යන්න පුළුවන් ෆීල්ඩ් එකක්. අපි ඔයත් එක්ක වැඩ කරන්න කැමතියි. අපි අද පේමන්ට් එක අදම කරනවා. සාමාන්‍යයෙන් අපි මේ වගේ වැඩ ලියකියවිලි ඇතුවයි කරන්නේ. ඒත් එහෙම කරන්න බෑ ඔයාට තාම 15 නිසා. අපිට පොරොන්දු වෙන්න ඕන අපිත් එක්ක විතරයි වැඩ කරන්නේ කියල.

ලානාට අඳින්න නියම උනා කෑලි දෙකේ නාන ඇඳුමක්. බිකිනියක්. කෙටිම කෙටි එකක්. ඊට උඩින් අර දොස්තර නෝනලා අඳින ලෝගුවක් වගේ එකක් ලානාට ඇන්දූ වේශ නිරූපන ශිල්පියා ඉතා සීරුවට ලානාගේ යට ඇඳුම් ඉවත් කළා. කොච්චර ශීලාචාර පිරිමිද ?

කැමරා ශිල්පියා; ඕකේ… නයිස්.. වෙරි නයිස්.. බියුටිෆුල් වගේ වචන විටින් විට කියමින් විවිධ කෝණ වලින් ලානාගේ රුව කැමරාවට හසු කර ගත්තා.
සහායකයෙක් පැමිණ වතුර ස්ප්‍රේ කරන බෝතලයකින් ලානා ඇඳ සිටි ලෝගුව තෙත් කලා. නැවත හැරි හැරී පොටෝ ගත්තා.
වැඩ ඉවර උනු විගසම ඩොලර් 1500 ක චෙක්පතක් ලැබුණා. ලානා අත ගා ඇති විශාලම මුදල.
ඩැඩීට ගෙනියන්න ඕන හොඳ කියුබන් සුරුට්ටු පෙට්ටියක්. තව මොනවටද ඩැඩී ආස..?

මාසෙකට විතර පස්සෙ ජනප්‍රිය විලාසිතා සඟරාවක මුල් පිටුවේ ලානාගේ ආකර්ශනීය පින්තූරයක් පළ උනා.
ඒත් මම මේක කොහොමද මේක ඩැඩීට පෙන්නන්නේ?
එදා අර ගත්තු පින්තූර වලින් මැගසින් එකට අරන් තිබුනේ අර පෝරිසාදයා තෙත බරියන් කළ ඇඳුමින් ගත්තු පොටෝ එක විතරයි. එහි ලානාගේ ලපටි සිරුරේ රස මුසු තැන් මනාව උලුප්පා ප්‍රදර්ශනය උනා. ලානා සඟරාව තම පියාට නොපෙන්වා හැංගුවා. එයාට තමන් ගැන දැනුනේ ලොකු ආඩම්බරයක්.

පස්සෙ දවසක අර කාන්තාව– ලානා සඟරාවට යොමු කළ කාන්තාව– අපි කියමුකෝ එයා ලානගෙ ඒජන්ට් කියල-
ලානාට දුරකතනයෙන් කතා කලා.
” මේක මහා තරඟකාරී බිස්නස් එකක්. අළුත් මුහුණු එනවා- යනවා.කොච්චර ලස්සන උනත් එකම මුහුනක් දකින්න විශේෂයෙන් පිරිමි කැමති නෑ. ඔයාට මේ ජොබ් එක කරන්න පුළුවන් වැඩිම උනොත් වයස 20 – 25 වෙන තුරු විතරයි. ඊට පස්සෙ හැමෝම හොයන්නේ 16 – 18 කෙල්ලෝ.
ඔයාට ඉක්මණට පොහොසත් වෙන්නනේ ඕන.. මම කියන්නම්…”

අපි හරියටම සතියකින් කියවමු ලානගෙ ඊ ළඟ පිම්ම මොකක්ද කියල.

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 3

ස්වෙත්ලානා


මම සුපුරුදු පරිදි ඇවිද යමි. පසුගිය වසර විසිපහ පුරාවටම හැමදාම හවසට ඇවිද ගිය පාරේ හැම අඟලක්ම මට මතකය. බඩ අඩු කර ගැනීමට, කොලෙස්ටරෝල් අඩු කර ගැනිමට, සිතට දුකක්-ආවේගයක් දැනුනු විට , බිරිඳ සමඟ අමනාපව ඇයටම දිනුම දීමට අවශ්‍ය වූවිට වැස්ස හෝ තද ශීතල නැති හෑම හැන්දෑවකම ඇවිද ගියේ මේ මාර්ගය ඔස්සේය.
සුදු තීන්ත ගෑ ලී වැටක් ඇති කුඩා එහෙත් දැකුම්කළු නිවසේ පදිංචි වී සිටියේ රුසියන් ජාතිකයෙකි. ඔහුගේ නම දිමිත්‍රි බැව් ඔහු හඳුනාගත් දිනක මට කියා ඇත.
මිදුලේ ඔංචිල්ලාවකි. එහි පැද්දෙනවා වෙනුවට ලණු දෙපොට එකට ඇඹරී යන පරිදි එකම තැන කැරකෙමින් සිටි කෙළි පොඩිත්තකි.
” හලෝ හව් ආර් යූ ඩුයින්ග්?” කියා ගෙන ඔහු මා අසළට- වැට අයිනට ආවේය.
“මිණිබිරීද?”
“ඔව්.. ස්වීට්ලානා.”

“ලානා” යනු කෙල්ලකට ගැලපෙන කදිම කෙටි නමකි. මා දන්නා ලානා නම ඇති කෙල්ලන් කීප දෙනෙකි. උන්ගේ නම ලානා වූවාට නියම නම ස්වෙත්ලානාය. මා දන්නා හැම ලානාවක්ම ස්වෙත්ලානාවකි.
“ග්‍රෑන්ඩ් පා…. මම ස්වෙත්ලානා..ස්වීට්ලානා නෙවේ”
පොඩිත්තිය සිනාසුනාය. ඇගේ උඩු ඇන්දේ එක් දතක් වැටී ඇති බව මා දැක්කේ එවිටය.
” හරි.. ස්වීට් කියන්නේ ලස්සන.. ස්වෙට් කියන්නේ දාඩිය… ඔයා මගෙ ස්වීට්ලානාද ? එහෙම නැත්නම් දාඩිය ගඳ ලානාද?”
ලානා බිම බලා ගෙන ඔංචිල්ලාවේ ඇඹරුම දිග ඇරෙන්නට ඉඩ දී කුඩා දෙපා ඉහළට ඔසවා ගත්තාය. දිමිත්‍රි සුරුට්ටුවේ අග කතුරකින් කපා දමා නැවත දල්වා ගත්තේය.
“කෝ බබාගෙ පේරන්ට්ස්ලා?”
” නෑ කවුරුවත් නෑ. මම තමා මෙයා බලා ගන්නේ. මට මෙයා විතරයි. මෙයාට මං විතරයි”
රෝස පාට රවුම් මූණ විඩාවෙන් රතු වෙලා. ගෙතූ කොණ්ඩ කරල් දෙක ඇයට ටිකක් වැඩුමළ් පෙනුමක් එක් කලා. ඇය සමහර විට අම්මා වගේ වෙන්නැති. පවු.. අම්ම කෙනෙකුගෙ උණුහුම අවශ්‍යම වයස..
” ලානගෙ තාත්ත නම් කවුද කියල මම දන්නෙ නැහැ. මගේ දුව මට කිව්වෙත් නෑ. මම හාර අවුස්සන්න ගියෙත් නෑ.. දුව අපිව දාල ගියා.. හරියටම කියන්න බෑ කොහේ ඉන්නවද කියල”

“කොහොමද එහෙම උනේ. බලපන් මගේ කෙල්ලට දැන් විසි අටක්. වෙනම ඉන්නේ. මම හැමදාම කෝල් කරනවා. ඒයා ඒකට කැමති නෑ. ඒත් බැරිවෙලාවත් එක දවසක් කතා නොකළොත් මට සැර කරනවා ඇයි කතා නොකලේ කියල.”
“මගෙ දුවත් මට ආදරෙන් හිටියා. ඒ නිසාම තමා මට ඈ අහිමි උනේ.. එයාට ඕන උනා මට හොඳට සළකන්න”
දිමිත්‍රි ඔහුගේ කතාව දිග අරින්නට පටන් ගත්තේය.
මගෙ දුවගෙ නමත් ලානා.. ස්වෙත්ලානා. ස්වෙත්ලානා පොපොවිච්..
******************************************************
” ඩැඩී… ඉස්කෝළෙ ළඟදී මාව ඉඹින්න එපා..”
“අර මොකෝ?”
“මොකෝ තමයි. ළමයි මට හිනා වෙනව.. මම දැන් ලොකුයි. මම ලොකු ගෑණු ළමයෙක්..”
දිමිත්‍රි, කර ගැඹුරට කැපූ මේස් බැණියමක් වගේ සැට්ටයක් ඇඳ සිටි තම දියණිය දෙස ඕන කමින් බැලුවා.
“හප්පා. ඇත්ත නේන්නම්.. ” දිමිත්‍රි ලැජ්ජාවෙන් දෑස් ඉවතට ගත්තා.
“ඩැඩී.. සල්ලි ටිකක් වැඩිපුර ලැබුනාම මට ඇඳුම් කීපයක් අරන් දෙන්න පුළුවන්ද? මම ආයෙ ගොඩ කාලෙකට කරදර කරන්නෙ නෑ”
ලානා දැන ගෙන හිටියා මට හම්බ වෙන ගාණ. ඒක සොච්චමක්. ගෙවල් කුලිය ගෙවල, ලයිට් බිල්, ෆෝන් බිල්,ගෑස් බිල් ගෙව්වම ඉතුරුවෙන බම්බුවක් නෑ..
“ලානා.. මොකද මේ ඔයාගෙ ස්කූල් බෑග් එකෙන් කුණු ගඳක් එන්නෙ?”
” අනේ ප්ලීස්.. ඩැඩී මගෙ බෑග් එක අදින්න එපා”
” ඇයි ළමයෝ මම ආසාවෙන් හදල දෙන ලන්ච් එක කන්නෙ නැත්තෙ. මේ දවස් තුනකට ඉස්සර හදල දුන්නු ලන්ච් එක. කුණුවෙලා…”
ලානාට ඉස්කෝළෙන් හොඳ දිවා ආහාර වේලක් හම්බ උනා. නොමිළයේ. ඒ ලානලාගේ-දිමිත්‍රිලාගේ වාර්ෂික ආදායම අඩු නිසා. දොඩම් යුෂ වීදුරුවක්… පිස්සා කෑල්ලක් හෝ බර්ගර් එකක්, චීස් පෙත්තක් සමඟ ඇපල් ගෙඩියක්..
“ඩැඩී ඒව කන්න බෑ. ළමයි සේරම දැන ගන්නව අපි දුප්පත් කියල. මට මොනව හරි හදල දෙන්න බැරිද උදේට ?”
ඔන්න ඔහොමයි දිමිත්‍රි හැමදාම උදේට පාන් පෙති දෙකක් මැදට තක්කාලි පෙත්තක්, සලාද කොලයක්, මස් කෑල්ලක් තියල ලන්ච් එක හදල දුන්නේ.
” ඔයාට මොනවද වෙලා තියෙන්නේ. ඉස්කොළෙන් දෙන එක කන්නත් බෑ. මම හදල දෙන එක කන්නත් බෑ..”
“මට උදේට ඩොලර් දෙකක් දෙන්න පුළුවන්ද? චිප්ස් පැකට් එකක් කාල සෝඩ එකක් බීපුහම ඇති”
ඩොලර් දෙකක් දවසකට. එතකොට මාසෙකට අමතර ඩොලර් හතලිහක් පණහක් විතර.
********************************************************
” ඩැඩී.. මම හෙට ඉඳල බාස්කට් බෝල් ප්‍රැක්ටිස් වලට ටිකක් හවස් වෙන තුරු ඉන්නවා. බය වෙන්න එපා..”
දිමිත්‍රිට ඇත්තටම බය හිතුනා. නරක වයස. කෙල්ල ක්‍රීඩා වලට වැඩි කැමැත්තක් නැති බව දිමිත්‍රි දන්නවා.
දවසක් ඉස්කෝළ් ඇරෙන වෙලාව අල්ලලා දිමිත්‍රි, ලානට නොදැනෙන්න පස්සෙන් ගියා…

ලානා..ස්වෙත්ලානා.. දිමිත්‍රිගෙ දුව .. පවු…අම්මා නැති කෙල්ල. ඉස්කෝළෙ ඇරිල කොහේද යන්නෙ කියල දැනගන්න.. කියවන්න “ස්වෙත්ලානා” හරියටම තව සතියකින්…

Posted in Uncategorized | එක් ප්‍රතිචාරයක්

පළා බබා- අවසන් කොටස


පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවෝ දවසක් වැඩම කළා මන්ත්‍රී බංගලාවට. ලොකුහාමුදුරුවෝය කිව්වට වයසක කෙනෙක් නෙවි, තරුණ පහේ හිමි නමක්.
“මන්ත්‍රිතුමත් එක්ක පෞද්ගලිකව කතා කරන්න හිටියේ ටික දවසක ඉඳල. කොහෙද වේලාවක් නෑනෙ..”
” අපෙ හාංදුරුවනේ ඝංඨාර කුළුණ?”
” ඒව නං පස්සෙ බැරියැ.. ඊට වඩා වැදගත් දෙයක්..”
“කිව්වනං හාංදුරුවනේ..”
” මට ඕව වැඩක් නෑ. ගිහියන්ගෙ පුද්ගලික දේ. දැන් අසෝබන කතා පැතිරෙනව . ඇත්ත නැත්ත මම දන්නෙ නෑ. ඒත් ඉතින් ගින්නක් නැතුව දුමක් නගින්නෙ නැහැ නොවැ”
” මට තේරුණේ නෑ”
” මන්ත්‍රීතුමා .. මේ ගෑණු පලහිලව්වක්. ටීචර් කෙනෙකුට මාරුවක් හදා දෙන්ට කියල හෝටල් කාමරේකට අරන් ගියා කියල.. ඇත්තක් නං….. ඒ බවලතාගෙ මනුස්සය හමුදාවෙ..ටිකක් පරිස්සං උනා නං හොඳයි. අනික ලොකු මහත් වෙච්චි ගෑණු දරුවෙක් ඉන්න තාත්ත කෙනෙක් නේද?”
” අනේ හාංදුරුවනේ.. මේ ඔය අනික් පැත්තෙ උන්ගෙ මඩ ප්‍රචාර”
*******************************************************
“මාමෙ වැඩේ සවුත්තු වෙන්නයි යන්නෙ. අර ටීචර් ගෑණිගෙ මිනිහට ආරංචි වෙලා. ටිකක් පරිස්සම් වෙන්න වෙයි.”
********************************************************
නාමලී.. දැන් මන්ත්‍රීතුමාගෙ දුවට ඔෆීස් වැඩ උගන්නනවා.
” මන්ත්‍රීතුමා මට මෙහේ නවතින්න නම් බෑ. මම උදෙන්ම ඇවිල්ල වැඩ ටික ටික කියල දෙන්නම්”
******************************************************
මන්ත්‍රීතුමා දැන් දවස ගෙවන්නේ අමුතු ප්‍රබෝධයකින්. ඉඳහිට පැරණි රසාංගයක් එහෙමත් මිමිණෙනවා. ඉතිරිව තිබූ කෙස් ගස් ටිකෙන් තට්ටය වසා හිස පීරුවා. ටිකක් තරුණ පහේ පෙනුමක් ගන්න අත් කොට කමිස , T ෂර්ට් වගේ ඒව ඇන්දා. අත්-පා වල නියපොතු පිළිවෙලට කැපුව. රැවුල ඔප දැම්මා.
රත්නා අළුතෙන් හිටවපු රෝස පාත්තියේ මල් පිරිල. සමනල්ලු ඇවිල්ල රොන් අරන් යන්ට.
දයා මැණිකේ තම දියණිය රත්නාත් එක්ක සුජාතා කුළඟන සමිතියේ රැස්වීමට ගියා. දයාමැණිකේ තමා ගරු සභාපතිනිය. ගෙදර හිටියේ මන්ත්‍රීතුමා විතරයි.
ටික වෙලාවකින් නාමලී ආවා.
” අනේ මන්ත්‍රී තුමා මෙහේ නම් බෑ. කවුරුහරි ආවොත් අපි දෙන්නම ඉවරයි. වෙන දවසක. කොහේ හරි ඈතකට ගිහින්..”
මන්ත්‍රීතුමා නාමලීගේ කම්මුලට සද්දෙ ඇහෙන කිස් එකක් දුන්න. නාමලී තම කම්මුලේ කෙළ , ලේන්සු පොඩියෙන් පිහ දැම්මා.
“එයාල දැම්ම එන්නෙ නෑ. ඔය ගෑණුන්ගෙ කච-කචේ ඉවර වෙනකොට පැය 3 ක් වත් යයි. ඒක ඉවරවෙල සතොසටත් ගිහිල්ලයි එන්නෙ. වෙනසක් උනොත් සිසිර මට කෝල් කරයි.. මන්ත්‍රී තුමා නාමලී ඉස්සරහ කාමරේට අරන් දොර අගුල් දැම්මා.
*******************************************************
“සිසිර අයියේ මම ලයිබ්‍රරි එකට යනවා. මට මෙතන ඉන්න කම්මැලියි. ඉවර උනාම අම්මත් එක්ක එන්න එතෙන්ට”
රත්නා පුස්තකාලයට ගියා. ඒත් ටික වෙලාවකින් ඇයට යම් අපහසුවක් දැනුනා. අර “ලෙඩේ” හැදිල.
ත්‍රී වීල් එකක් අරන් ගෙදර ගියා.
රත්නාට ගෙට ගොඩ වෙන කොටම යම් අමුත්තක් දැනුනා. දන්නවනේ ගෑණුන්ට තියෙන්නේ පුදුම ඉවක්නේ. නාමලීගේ පාවහන් යුවල ගෙයි දොරකඩ. ඉස්සරහ කාමරේ දොරත් වැහිලා. හිනා හඬක්..තාත්තත් පෙනෙන්න නෑ..
එහෙනං මේ ගමේ උන් කියන කතා හරි. මම කොහොමද මේ මිනිහට තවත් තාත්ත කියන්නේ? දෙයි හාංදුන්නේ.. අසරණ අම්මා. දෙයියන්ට වාගෙ සළකන්නේ. පැලිල මැරෙයි..
රත්නා පිස්සියක් වාගේ ගඟ පැත්තට දිව්වා. ගඟට පනින්න. තවත් ජීවත් වෙලා වැඩක් නෑ. කොල්ලො කියන්නේ වක්කලම අඩි 300 ක් විතර ගැඹුරුයි කියල. එතන බිලි ගන්න තැනක්.
ඒත් මෙහෙම මැරුනොත් කවුරුවත් දන්නෙ නෑ මට මොකද උනේ කියල. රත්නා කල්පනා කළා. ඇයි මම මගේ ජීවිතය නැති කරගන්නේ කියල.
මම මේක රහසක් විදියට තියා ගන්නවා. බැඳල යන්න යනවා. අර නාකියත් එක්ක. මේ පැත්ත පළාතෙ පස් පාගන්නෙ නෑ. මම අම්මට කියන්නෙ නෑ. මිනිසුන්ගෙ ජීවිතවල කොයි තරම් රහස් තියෙනවද?
රත්නා ආපහු ගෙදර ගියා. නාමලී ගස්සා ගෙන යන්න ගියා. ඇගේ මුහුණ රතුවෙලා තිබුණා.
” ආයෙ මෙහේ එන්න එපා. මට දැන් වැඩ ටික කර ගන්න පුළුවන්”

රෑ කෑම මේසෙට මන්ත්‍රීතුමා ආවෙ නෑ. ටෙලිෆෝන් කෝල් එකක්. ඒ අර එදා ආපු මනමාලයගෙන්.
” ඒ වැඩේ කෙරෙන්නෙ නෑ. මන්ත්‍රීතුමා. මට කෙනෙකුගෙන් දැන ගන්න ලැබුණා ඔහේගෙ කල්කිරියාව ගැන. අනික ඔහේගෙ දුව ඩ්‍රයිවර් එක්ක සම්බන්ධකමක් තියෙනවලු”
” සිසි.. ර.. මෙහෙ වරෙං පරයා. වේසිගෙ පුතා. තෝ මගෙන්ම කකා…”
මන්ත්‍රීතුමා කාමරයට දිව ගියා.ඒ අර ළඟදී ආණ්ඩුවෙන් දුන්නු පිස්තෝලෙ ගේන්න.
” අනේ ඔයා යන්න”
“ඔය ළමය යන්න.. ඔය දිව්වෙ තුවක්කුව ගේන්න”
********************************************************
“මචං මම සිසිර කතා කරන්නේ… ඔව් බං ඕකා මගෙ මාමා. මට බලු වැඩක් කලා. මං ඕකව නැති කරනවා.. උඹේ ගෑනිගෙ වැරද්දක් නෑ. හෝටලේ කතාව ඇත්ත. මමත් එතන හිටියා. ඒත් මොනවත් උනේ නෑ. ටීචර්ගෙ අතින් ඇද්ද විතරයි එයා කෑ ගහ ගෙන එලියට ආවා.
ඕකට දෙන්න ඕන වැඩක්.. සිකුරාද 10.00ට මගෙත් එක්කම යනව ලංකා බැංකුවට එයාගෙ වත්තෙ මිනිසුන්ට පඩි ගෙවන්න සල්ලි ගන්න. එච්චර ලොකු ගාණක් නෙවේ. ප්ලෑන් කරල මොනවහරි ලස්සනට කරපන්..”

********************************************************
සිකුරාදා මන්ත්‍රීතුමයි, බිරිඳයි බැංකුවට ගියා. සිසිර තමා වාහනය පැදෙව්වේ.
ජෝඩුව ඇතුළට ගියා. පොළිස්කාරයෙක් ඇවිත් කීවා එතන පාක් කරන්න බැහැය කියා. සිසිරකුමාර වාහනය අරන් ටිකක් ඈතට ගිහින් පාක් කලා. කාටදෝ කෝල් එකක් ගත්තා.
පැය බාගයකින් විතර ජෝඩුව එළියට ආවා.
විදුලි වේගෙන් ආ ට්‍රේලර් වර්ගයේ මෝටර් බයිසිකලයක් ජෝඩුව ඉස්සරහම නැවතුනා. අඳුනගන්න බැහැ. මූණ වැහෙන්න හෙල්මට් දාල. මන්ත්‍රීතුමා අත තිබුණු සල්ලි බෑගය උදුර ගෙන සල්ලි මිටි පිටින් ඈතට විසිකළා. සියල්ලටම ගත උනේ තප්පර ගණනයි.
පනහේ- සීයේ අළුත්ම අළුත් මුදල් නෝට්ටු හුළඟේ පාඋනා අර සිරී පාදෙ කාලෙට ඉගිල්ලෙන සමනල්ලු වාගේ.
ඒත් එක්කම පා පහරවල් දෙකක් දුන්න යටි බඩටම. මන්ත්‍රීතුමා සරම උස්සා ගෙන දුවන්න පටන් ගතතා. දයා මැනිකේ “සිසි..ර.. සිසි..ර” කියල කෑ ගැහුවා. හිස බදා ගෙන විලාප දුන්න.
හෙල්මට්කාරය මන්ත්‍රී තුමා පසු පස ගියා. මන්ත්‍රීතුමා කුණු කාණුවට වැටුනා. කොන්ක්‍රීට් ලෑල්ල කඩා ගෙන.
“ඔන්න කොන්ත්‍රාත් කරමයට වහපු කාණුව”
හෙල්මට්කාරයා මන්ත්‍රීතුමාගෙ පිට කොන්දට මිටි ගුලියෙන් පහරක් ගහල ට්‍රේලරයෙ නැගිල ඉගිල්ලුනා.
යටට ඇඳන් හිටිය කොළ පාට කොට කළිසම පිටින් මන්ත්‍රීතුමා කුණු පිහ දැම්මා.සිසිරයි. පොළිස්කාරයෙකුයි එකතුවෙලා මන්ත්‍රීතුමා ඉස්පිරිතාලෙට අරන් ගියා.
මිනිස්සු එතකොටත් සල්ලි නෝට්ටු රැස් කරමින් හිටියා.
********************************************************
“මැරුණොත් හොඳයි.. එදා මම ගෙදර එනකොට නාමලිත් එක්ක කාමරේ. තාත්ත කෙනෙක් කරන වැඩද ? මම අම්මට කිව්වෙ නෑ.. අපි බඳිමු..”
“අපි බඳිමු. මට මෙතන එයාගෙ රස්සාව ඕන නෑ. මට සල්ලි තියෙනව.”

සල්ලි ගත්තෙත් නැත්තෙ මේක අර රතු පාට කමිසකාරයින්ගෙ වැඩක්. අර විල්සන්ගෙ කොල්ල මම දැක්ක ඊයෙ හවස ඔය ජාතියෙ බයිසිකළේක යනව..
පුක කහ ගන්ට නියපොත්ත නෑ.. ආණ්ඩු පෙරලන්න යනව. ඕකුන් පණ පිටින් පුච්චන්න ඕන” දයා මැණිකේ එහෙම කියා සිටියා.

අවසානයි.

 

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 2