රට ගිය ගොඩයගේ කතාව – 5


අළුත් ලිපිනයේ සිටියේ මාතරයෙක්. මාතරින් පැමිණ ලොස් ඇන්ජලිස් කිට්ටුව කුඩා පරිමාණයේ ව්‍යාපාරයක් කරන කෙනෙක්.
ඔහු ගොඩයා හොඳින් පිළිගත් අතර කන්ට – බොන්ට දී විඩා නිවා ගන්නා ලෙසට උපදෙස් දී පුසුඹා මල්ලීට ඇමතුමක් ගත්තේය.
” මොකද බං කරන්නේ ? කොහේද ඉන්නේ ? මෙන්න මස්සිනා ඇවිත් ඉන්නවා. අතරමං වෙලා.. ඇයි බං මිනිස්සුන්ට ලණු දෙන්නේ ?”
පුසුඹා මල්ලි තව විනාඩි 15 කින් එනු ඇත.
” මං කිව්වා කියල කිව්වත් කමක් නෑ.ඕකා මහ දසයා. ඕකත් එක්ක කී දවසක් එකට ඉන්න පුළුවන් වෙයිද දන්නෙ නැහැ. පුළුවන් තරම් ඉක්මණට ජොබ් කට්ටක් හොයා ගන්න බලන්න ”
මාතරයා පුසුඹා මල්ලී ගැන කදිම රෙකමදාරුවක් දුන්නේය.
විනාඩි 15 කින් පුසුඹා මල්ලී නවීන පන්නයේ කාරයකින් පැමිණියේය.
” මට ඔයා මග ඇරුනනේ.. මම හතර පස් වතාවක්ම ගියා එයාපෝට් එකට.. දැන් ඉතින් කතා කරල වැඩක් නෑ. අපි යමු”

පුසුඹා මල්ලී පදිංචි වී සිටියේ ඉකුත්දා රෑ දුටු මන්දිරයේ පිටුපසය. ඔහුට කාමර දෙකක් සහ පොදු කුස්සියක් තිබුණේය.
” මං හිතුවේ මල්ලි ඉන්නෙ වෙනම ගෙදරක කියල”
” මම වෙනම තමා ඉන්නේ. not a big deal . මට වෙනම කාමර දෙකක් තියෙනවා. වෙනම එන්ට්‍රන්ස් එකක් තියෙනවා”

පුසුඹා මල්ලී ඇඳුම් මාරු කර ගත්තේය. ඒ අර අත් නැති විශාලෙට කිහිලි කැපූ බැනියමක් සහ රතු බෝල බෝල තියෙන රෙද්දකින් මැසූ කළිසම් කොටයකි. අප්පා උගෙ කකුල් දෙකේ ලස්සන. එක මයිල් කළඳක් නෑ. කෙල්ලෙකුගෙ වගේ.. දුකේ බෑ ඒ දිහා බලා ඉන්ට. චිඃ.. මං හිතන ඒව. මූ නිකම් පොන්සියෙක් වගේ.

හා.. මට කලින් කියන්න බැරි උනානෙ. පුසුඹා මල්ලිගේ නියම නම තිස්ස. ඔහුගේ බිරිඳ ඔහු ඇමතුවේ “තිසා” යන හුරතල් නාමයෙනි.
” ටී– ශා…” යමෙක් සැරෙන් කතා කරනවා ඇහුනා.
” බොස් ” ….”මම බලල එන්නම් මොකද කියල” .
බොස් කුස්සියට ඇවිල්ලා. අපි හිටපු කාමර දෙකයි බොසාගෙ ගෙදරයි අතර මැද තමා පොදු කුස්සිය තිබුනේ. බොසා මොනවද මහ හයියෙන් හයියෙන් කිව්වා. ඒ ඉංග්‍රීසි බව නම් ෂුවර්. ඒත් කිසි දෙයක් තේරුනේ නෑ. අන්තිමට ස්ටුපිඩ් කීවා… ඒක නම් තේරුනා.
මොහොතකින් පුසුඹා මල්ලී මූණ රතු කර ගෙන ආවා.
” බොස්ට ටිකක් තරහ ගිහින්. මගෙ අතින් පොඩි ටයිපින් මිස්ටේක් වෙලා. තව ටිකකින් මගෙන් සමාව ගනී. මිනිහ එහෙම තමයි”
මා ඉස්සරහ පුසුඹ මල්ලිට වස ලජ්ජාව උනේ.
” මල්ලි මිනිහගෙ ප්‍රයිවට් සෙකට්‍රි නෙවෙයිද ? ප්‍රයිවට් සෙකට්‍රි කෙනෙකුට ඔහොම කෑ ගහනවද ?”
” මං එයා ගෙ පර්සනල් ඇසිස්ටන්ට් .. ඔය දෙකම එකයි”
” හැබැයි මම නම් හිතන්නෙ හරි වචනය බට්ලර් කියන එක” ගොඩයට ඒ වචනෙ අහු උනේ පුසුඹා මල්ලිගේම කාමරයේ තිබුණු මලලසේකර ශබ්දකෝෂයෙන්.
” කවුරු උනා මොකද ? ඔයාට එහෙම එකක්වත් තියෙනවද ? මගේ අනික් ජොබ් එකේ මම මැනේජර් කෙනෙක්” පුසුඹා මල්ලි කියා ගෙන කියා ගෙන ගියා. මිනිහට හොඳටම ලැජ්ජ හිතිල.
පුසුඹා මල්ලි සෙල් එකත් අරන් බාත් රූම් එකට ගියා. කොමෝඩ් එකේ වාඩිවෙලා ( වෙන්නැති ) කාටදෝ විධාන වගයක් දුන්නා. ( මට ඇහෙන්ට ) ඇනස්ටිනා– ඩු දිස් – ඩු දැට් කියල

“දැක්කද ? මැනේජර් කෙනෙක් උනාම ගෙදර ඉඳල උනත් මැනේජ් කරන්න පුළුවන් වෙන්න ඕන”
උගෙ අම්මගෙ රෙද්ද. ගොඩයා තමාටම කියා ගත්ත.මම ඇවිල්ල තවම දවස් දෙකයි..

අයියට බඩගිනි නම් කෑම තියෙනවා ෆ්‍රිජ් එකේ. බොස් නැති වෙලාවක් බලල බතක් උයා ගත්තත් කමක් නෑ. බත් ගඳට බොස් කැමති නෑ. මම නම් එළියෙන් කන්නේ. කුස්සියේ කවුන්ටරේ උඩ ඇබිත්තං සයිස් රයිස් කුකර් එකක් තිබුනා. ෆ්‍රිජ් එකෙත් ඇති ලබ්බක් නෑ. සලාද කොළ පැකට් කීපයක් මිස. මල් පාත්තියක් වගේ ඕවා කන්න පුළුවන්ද ?

” ටී… ශා…” බොස් කතා කලා. ලෝගුවක් වගේ එකක් ඇඳ ගත් බොස් තඩි උස මහත නාකි සුද්දෙක්. ඌ කුස්සියට ඇවිත් වාඩි උනා. පුසුඹා මල්ලී පිඟානකට සැලඩ් කොළ ටිකක් බෙදුවා. බොසා ගෑරුප්පුවෙන් ඇන ඇන ඒව කටේ දා ගන්නා ගමන් තැපෑලෙන් ඇවිත් තිබුනු ලියුම් වගයක් කැඩුවා. පුසුඹා මල්ලි හිටියේ බොසාට ටිකක් පිටුපස්සෙන් දකුණු අත පැත්තෙන්. බොස් දකුණු අත ටී ශා ගේ වම් කලවය දිගේ ජංගියක් වගේ කොට කලිසම අස්සට අරන් ගියා.
ගොඩයා ඒ දර්ශනය බල ඉන්න අප්පිරියාවේ කාමරේට ගිහින් දොර වහ ගත්තා.

“පුසුඹ මල්ලි මොකද්ද ඒ වැඩේ ? මිනිහ කොලු කාරයෙක්ද ?”
” මේක මගේ තැන මට ඕන දෙයක් කරන්න පුළුවන්. ලැජ්ජ නැද්ද අනුන්ගෙ පර්සනල් දේවල් හොරෙන් බලා ඉන්න ?”
” මට කමක් නෑ.. මල්ලි මොනව කළත්. ඒත් ඇයි අර අසරණ කෙල්ල කසාද බැන්දෙ ?”
( තාම රෙජිස්ටර් කරල විතරයි )
මෙහේ ඉන්න කෙනෙක් අපේ ගෙදරට ලියුමක් යවල මම gay කියල. මට ඒක බොරු කරන්නයි ඕන උනේ. නැත්තං වෙන මොනවටවත් නෙවේ. ඕව හොඳය් ගෑණු දැකල නැති අයට.

අපි අද හවස යමු නියම පොට් එකකට. අයියට හාර්ට් ප්‍රොබ්ලම් එහෙම නෑ නේද ?

ගොඩයගෙ වයිෆ් මගින් මගට කිව්වේ කොහේ යන්නත් කලින් පන්සලකට ගොඩ වෙන්න කියල

( මතු සම්බන්ධයි )

 

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

රට ගිය ගොඩයාගේ කතාව- 4


ගොඩයා ගොඩ උනේ EVA AIR ගුවන් යානාවකට. සේරටම ඉස්සෙල්ල කියන්න ඕන මේ ගොඩයගෙ පළමු ගුවන් ගමන.
ගොඩයා අඩු තරමින් මාලදිවයිනටවත්, සාරි බිස්නස් කරන්න මැඩ්‍රාස්වලටවත් ගිහින් නෑ.
වෙලාව අළුයම 1.00 ට විතර ඇති. රෑ කෑම කෑවේ ගෙදරින් පිටත් වෙන්න කලින් හවස 7.00 ට විතර. excitement එක නිසා ගොඩයට බඩගින්නක් තිබුණේ නැති උනත් දැන් නම් බඩේ පනුවෝ එකා පිට එකා නැගල ගුස්ති ඇන ගන්නව.
කෙට්ටු ශරිරයක් ඇති, හීන් ඇස් ඇති ගුවන් සේවිකාවක් ඉංබිත්තං රට කජු පැකට් එකකුයි තිත්ත දොඩම් යුෂ වීදුරුවකුයි බැගින් බෙදා ගෙන ගියා.
හැටි විතරක් ඒකිගෙ. පිට ලෑල්ලක් වගේ. ඉස්සරහත් නෑ. පස්සත් නෑ. එන්න තිබුණේ ශ්‍රී ලන්කන් එකක. සියරට දේ- සිරි සැපදේ.

දැන් ගොඩයට මේ ලෝකෙ දෙයක් මතක නෑ. ආවේ කොහෙ ඉඳලද ? යන්නෙ කොහාටද ? ඉන්නෙ කොහෙද ? ගුවන් යානය එකම තැන නවත්වල තියෙනව වාගෙ .. අවට කිසි දෙයක් පේන්න නෑ.
ගොඩයා ලොස් ඇන්ජලීස් වලට ගොඩ බැස්සේ පැය 24 කට විතර පස්සෙ. ඒ වෙන කොට දෙතුන් වතාවක්ම කවදාවත් පාවිච්චි කරල නැති ටොයිලට් කඩදාසි පාවිච්චි කරල තිබුණු නිසා ගොඩයට දැනුනේ පුදුම අපහසුතාවයක්.

වෙලාව රෑ 8.00 ට විතර ඇති. මගී කොරිඩෝව දිගේ එළියට එන තම නෑ හිතවතුන් පිළිගන්න සූ ගාල සෙනග. සමහරු මල් පොකුරු අරන් ඇවිත්..එකට ඉඳන් පොටෝ ගන්නවා.. වැඩ හැටයි. ගොඩය හැම තැනම බැලුව පුසුඹ මල්ලිත් මල් ටිකක් අරන් ගොඩයා පිළිගන්න බලන් ඇති කියල. එහෙමයි පොරොන්දු වෙලා හිටියේ.
ගොඩයා හතර වටේ බැලුව. ඇවිද ඇවිද බැලුව. ඒ කෙළවරේ සිට මේ කෙළවර දක්වා කී වතාවක් එහාට මෙහාට යන්න ඇද්ද ?
බඩගිනියි.. චූ බරයි.. කක්ක බරයි. බෑග් එළියෙ තියල චූ කරන්න යන්නත් බෑ. ගොඩයට කොහොමටත් ඒ වැඩේට සෑහෙන වෙලාවක් යනව.
දැන් රෑ 12.00 ත් පහු වෙලා. පුසුඹ මල්ලි එන පාටක් නෑ. කෝල් එකක් දෙන්න විදියකුත් නෑ. ගොඩයගෙ හිත නොසන්සුන් හොඳටම. බඩගින්න – අපිරිසිදුකම- චූ බර-කක්ක බර — මේ සේරම එකට හිර වෙලා- අමතක වෙලා. හොඳ වෙලාවට පුසුඹ මල්ලි ගේ ගෙදර පොටෝ එකක් ගොඩය ළඟ තිබුනා. ඒක පිටි පස්සෙ ලිපිනයත් තිබුණ. ගොඩයා හිතුවා තවත් බලන් ඉන්න එකේ තේරුමක් නෑ කියල. ගියා Information කවුන්ටරේට. එතන හිටි කළු ගෑණිත් ඒක වහල දාල ගෙදර යන්න ලෑස්තිය. ගොඩයා බොහොම අමාරුවෙන් කතා කරල එයා ගෙන් ඇහුවා ඒ ලිපිනයට ටැක්සියකින් යන්නෙ කොහොමද කියල.
45 මිනිට්ස් ට්‍රැෆික් කියල කියාපි. මොන හරුපයක්ද ඒ ?

” you need a taxi ?” ගොඩයට තමාගෙ පිටුපසින් ටිකක් කරුණාවන්ත කට හඬක් ඇහුනා. ගොඩයා අර ලිපිනය පෙන්නුවා.
” යමු.. ඩොලර් 30 යි” ගොඩයා කිසි කතා බහක් නැතුව ටැක්සියට ගොඩ උනා. ටැක්සි මහත්තයා ඇසූ ප්‍රශ්න වලට දන්න විදියට උත්තර දුන්නා. දැන් වෙලාව පාන්දර 1.00 යි. එක එල්ලේ දිවෙන පාරක ටැක්සිය පැදවුනා. ඔය කාලෙ GPS ඇවිල්ල තිබුනේ නෑ. ටැක්සි මහත්තයා සිතියමක් බලා ගෙන ටැක්සිය එලෙව්වා. ගොඩයා ටැක්සි මහත්තයට කිව්වේ තමන් යන්නේ තමන්ගේ සහෝදරයගෙ ගෙදරට කියලයි. බොරුවක් නෙවෙයිනේ !

105

ටික වෙලාවකින් ටැක්සිය, විශාල කුළුණු , දොර ජනෙල් ඇති ගාම්භීර නිවසක් අසළ නැවතුනා.. ගොඩය අඳුර ගත්තා ගෙදර. වහාම ටැක්සියෙන් බැහැල ගිහින් දොරේ බෙල් එක ගහන්න හිතුවා.
ටැක්සි මහත්තයා ගොඩයා නැවැත්තුවා.
” වෙලාව 2.00 යි. ඕක හරියන වැඩක් නොවේ. උඹට වෙඩි කන්න වෙයි. මේක උඹේ සහෝදරයගෙ ගෙදර නම් වෙන්න බෑ”
” දැන් මොකද කරන්නේ.. මං ළඟ එච්චර ලොකු සල්ලියක් නෑ. පුළුවන් මාව මේ කිට්ටුව ලාබ හොටෙල් එකකට ගිහිල්ල දාපං”
” උඹ අවංක මිනිහෙක්. මං උඹට උදව් කරන්නම් .. අපි හෙට උදේ ආපහු මෙතනට එමු.. මේ මගේ කාඩ් එක. “

ගොඩයා ඉස් ඉසෙල්ලම කළේ නා ගන්න එක. උණු වතුර. නෑවට පස්සෙ මාර බඩගින්නක්. කන්න කිසි දෙයක් නෑ. බොන්න වතුර ටිකක්වත්. ගොඩයා කවදාවත් හොටෙල් එකක – මොටෙල් එකක නැවතිල නැති අමුම අමු ගොඩයෙක්. කරන්න දෙයක් නෑ.. පුසුඹ මල්ලිගෙ වයිෆ් – ගොඩයාගෙ නෑනා පුසුඹ මල්ලිට දෙන්න කියල එවාපු අළුවා කෑල්ලක්, හකුරු කෑල්ලක් එක්ක කාල ටැප් වතුර ටිකක් බීල නින්දට වැටුනා.
හරියටම උදේ 10.00 ට ටැක්සි මහත්තයා කතා කලා.
” මං උඹේ ඩ්‍රයිවර්.. ලෑස්ති වෙලා හිටපන්. මම 11.00 ට එනවා”

ගොඩයට පුසුඹ මල්ලී දී තිබුණු ලිපි අස්සේ තිබී තවත් ලිපිනයක් හම්බ උනා. ඇමරිකාවේ ජීවත්වෙන ශ්‍රී ලාංකිකයෙකුගේ.
ටැක්සිය වෙලාවට ආවා.
” අපි මෙහෙම කරමු. මගේ ළඟ තව ලිපිනයක් තියෙනවා. මගේ බ්‍රදර් හිටියෙ නැත්නම් අපි මේ ලිපිනයට යමු”
“උඹ හිතනවාද මෙයා උඹට උදව් කරයි කියා?”
ටැක්සි මහත්තයා සිතියම බැලුවා. මේක මේ ළඟ. අපි මෙතනට ඉස්සෙලම යමු.

මතු සම්බන්ධයි

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

රට ගිය ගොඩයගෙ කතාව -3


” මම ඉන්නෙ ලක්ෂරි අපාර්ට්මන්ට් එකක. හතර පස් දෙනෙකුට උනත් නවතින්න පුළුවන්. අයිය කිසි දේකට බය වෙන්න එපා. මං සේරම බලා ගන්නම්.. මෙහේ බෙහෙත් ඇඳුම් වගේ දේවල් තමා ටිකක් ගණන්. ඒ නිසා ඇඳුම් ටික විතරක් අරන් ආවොත් ඇති. මොකද මගෙ ඒව අයියට අඳින්නත් බැහැනේ…”

පුසුඹ මල්ලි පිටත් වෙන්න කලින් අවසන් වරටත් හැමෝම ඉඹ ගත්තා. හප්පා උගෙ ළඟ තියෙන පුසුඹ..
********************************************************
“මල්ලී මම ගොඩය.. ගොඩය ගොඩ.. අවුරුදු 5 කටම විසා ගහ ගත්ත. දැන් මොනවද ඉතිරි වැඩ?”
දුරකතනය විසන්ධි උනා.
ගොඩයා ආයෙම පහුවදත් කතා කළා.
” ආ…මල්ලි.. ඊයේ කෝල් එක කට් උනා. මගෙ විසා- පාස් පෝට් සේරම හරි..දැන් ඊ ළඟට මොකද කරන්නේ ..?”

තප්පර ගණනාවක නිහැඬියාවක්.
ගොඩයගෙ කඩ්ඩත් පොලිෂ් නෑ. කිසිම පර්සනැල්ටි එකකුත් නෑ. පුසුඹ මල්ලි හිතන්න ඇති ගොඩයා එම්බසි එකේදී ඇන ගන්න ඇති කියල.
අවසානයේ පුසුඹ මල්ලි කතා කලා.
” හරි අයියා.. මෙහෙම කරමු.. හැමදාටම මගේ ගෙදර ඉන්න බෑ. මටත් තියෙන්න එපායැ privacy එකක්. මම මොකක් හරි රස්සාවක් හොයල දෙන්නම්. පන්සලේ උනත් නවතින්න පුළුවන්. එන දවස කියල මට කෝල් එකක් දෙන්නකෝ”

ගොඩයට පුසුඹ මල්ලිගේ කතා විලාසය ඇල්ලුවේ නෑ.
සරත් චන්ද්‍රසිරි ඉස්සර OTS එකේ වැඩ කළේ. ඌ හිත හොඳ එකා. ගොඩයගේ ගජ යාළුවා.
” මචං මම කීප දවසක් ලොස් ඇන්ජලිස් පන්සලේ *** නන්ද හාමුදුරුවොත් එක්ක කතා කරල තියෙනව. පොර හොඳයි. උඹෙ ඥාතියා පොල්ල තිබ්බොත් කෙලින්ම පලයන් පන්සලට ටැක්සියක් අරන්. ගිහින් ඇත්ත කියපන්… බය වෙන්ට එපා බං අඩෝ මොකද්ද බං ළමිස්සි වගේ. පිරිමියෙක් වෙයං. උඹ ගොඩ ඔය අවුරුදු 5 හරියට ඇද ගත්ත නං. කාර් හේදුවත් සල්ලිනෙ බං”

පුසුඹ මල්ලි ආයෙම දවසක් කතා කලා.
” අයියේ මෙහේ බඩු හැම දේම වගේ ගණන්. එනකොට ගේන්න පුළුවන් සේරම දේ අරන් එන්න. මතක තියා ගන්න. රැවුල හොඳටම කපන්න. රැවුල තියෙන අයට මෙහේ සලකන්නෙ නෑ. අපිරිසිදුයි කියලයි මිනිස්සු හිතන්නෙ.
( ඇයි යකෝ.. ඒබ්‍රහම් ලින්කන්ටත් රැවුලක් තියෙනවනේ.. මම එහෙම කියන්න ගියේ නෑ)
ඒ වගේම ඇමරිකාවට ගොඩ බහින කොට ඔයා ෆුල් සූට් ඇඳල ඉන්න ඕන. first appearance එකෙන් තමයි කෙනෙක් මනින්නෙ. T ෂර්ට් එහෙම ඇඳන් එන්න එපා.
මටත් මෙහේ එච්චරම අල්ලන්නෙ නෑ. මම ලංකාවට ඇවිල්ල බිස්නස් එකක් පටන් ගන්න සල්ලි එකතු කරනවා. නැත්නම් ටිකට් එක මට අරන් එවන්න තිබුණා.
ගොඩයා තමන්ට විකුණන්න පුළුවන් හැම දෙයක්ම වික්කා. අරූ ගැන විශ්වාසයක් තියන්න බැරි නිසා. ඌ මොන හේතුවකට හරි තමන් මග අරින්න හදන බව ගොඩයට තේරුනා. එහෙම උනොත් සුමානයක් දෙකක් මොටෙල් එකකටවත් සෙට් වෙන්න පුළුවන් විදියට සල්ලි ටිකක් ලෑස්ති කර ගත්තා.

ගොඩයා රට යන බව දැන ගෙන ගොඩයගෙ අම්ම වැලපෙන්න පටන් ගත්තා. අම්මලා එහෙමනේ ඉතින්.
” අනේ ඉතින් ආයෙ ලෙඩකටද දුකකටද.. මං කොහොමද උඹව දකින්නේ?”
” අම්මේ අම්මගෙ පුතා යන්නෙ ඩුබායි නෙවේ. ඇමරිකාවේ.” ගොඩයගෙ බිරිඳ නැන්දම්මට කවදාවත් නැති සෙනේහයකින් කතා කලා.
” කටක් ඇරල කියන්න පුළුවන් නේද මගෙ පුතා ඇමරිකාවෙ ඉන්නෙ කියල” ගොඩයගෙ බිරිඳ වැඩි දුරටත් කියා හිටියා. ඒත් ඒ ස්වරයෙ ගැබ් වෙලා තිබුණේ වෙනත් අදහසක්.
” අම්මා මැරුණුදාකට පත්තරේ අවමංගල තීරුවෙ දාන්න පුළුවන් නේද … මෙයට සෝකයට පත් පුතා – වරහන් ඇතුලේ USA කියල”
ආන් ඒවගේ හඬක්. එයා කොහොමටත් රඟපාන්න දස්සි.
ගොඩයා රට යන දවස කිට්ටු උනා. ගොඩයා අහල පහල තියෙන හැම දේවාලෙකටම ගියා. විශේෂයෙන් අළුත්නුවර දේවාලෙට. නිවාඩුවට ආවාම රූපෙට රූපයක් ඔප්පු කරන්න බාර උනා. දකුණු අතේ මැනික් කටුවට පහලින් තිබුනු කළු පාට උපන් ලපේ වැහෙන තරමට පිරිත් නූල්.
ගොඩයා රට යන දවසෙ වෑන් දෙකයි. දෙකම කට කපල පුරවල. එකක ගොඩයගෙ පවුලේ අය. ඒ කියන්නේ in-laws ල. ගොඩයගෙ මාර්ගෙන් ගොඩ යන්න බලන් ඉන්න කට්ටිය. අනික් වාහනේ ගොඩයගෙ අම්මයි-තාත්තයි ගමේ කට්ටියයි.
ත්‍රස්තවාදී කලබල නිසා මග දිගට චෙක් පොයින්ට්.
ගුවන් හමුදා නිලධාරියෙක් ඉස්සෙල්ලම ගිය ගොඩයගෙ වාහනේ නතර කළා.
” කොහෙද මේ කට්ටිය”
“ගොඩයා වහාම තම ලියකියවිලි පෙන්නුවා. ” කී දෙනෙක් යනවද ?”  “මං විතරයි”
මිනිහටත් හිනා. 35 දෙනෙක් විතර එක මිනිහෙකුට ටටා කියන්ට. එහෙම තමා ගම් වල උදවිය. ඔය ගමන්ම දෙහිවල සත්තු වත්තටත් ගිහින්, ගෝල්ෆේස් ගිහින් රැල්ලත් පාගල , යනින් ගමන් කැළණියත් වැඳ පුදා ගෙන යන්න ආ කට්ටිය.

ගොඩයා දැක්ක රට යන ගෑනු-පිරිමි එකිනෙකා බදා ගෙන සමු ගන්නවා. ගොඩයා හොඳටම කලබල වෙලා. excite වෙලා. හකුරු- ගම්මිරිස්- ක්‍රීම් ක්‍රැකර්- පැනඩෝල්-සිද්ධාලේප- එන්සාල්- දොදොල්- අළුවා- පුරවපු බෑග් එකයි, ඇඳුම් කැඩුම් පුරවාපු බෑග් එකයි ඇද ගෙන ගොඩයා ටිකට් කවුන්ටරේට ගියා.

මුළු එයාපෝට් එකම සුවඳයි. හරියටම ඒ සුවඳ තමා පුසුඹ මල්ලි ළඟත් තියෙන්නෙ.
ඉස්සර නම් මිනිස්සු රට ගියේ එක්කෝ ශිෂ්‍යත්වෙකට – නැත්නම් වැඩිදුර ඉගෙනීමට. මේ විවෘත ආර්තිකේ හින්ද රට බල්ලට ගිහින්.
නයිලෙක්ස් සාරි ඇඳල දෙපයට බාටා සෙරෙප්පු දාල පිළිවෙළක් නැති හෑන්ඩ් බෑග් කරේ එල්ලා ගත් මැදිවියේ ගෑණුන් ගෙන්ද , සාය හැට්ට ඇඳන් කුඩා අත් ලේන්සු පොඩි වලින් පෝනි ටේල් ගැට ගසා ගත් නෑම්බියන්ගෙන්ද එයාපෝට් එක පිරී තිබුණා. ඒ මැද පෙරදිග යන කට්ටිය.
ගොඩයා කිසි දෙනෙක් දිහා ඔලුව උස්සල බැලුවෙ නෑ. ගොඩයා වරින් වර ටයි ගැටේ චෙක් කලා. වරින් වර ස්ටයිල් එකට ඇවිද්දා. කළිසමේ පිටි පස්ස සාක්කු දෙකට එබූ ලොකු ලෙදර් වොලට් දෙකට පිං සිද්ධ වෙන්ට ගොඩයගෙ පර්සනැල්ටි එක දැන් හොඳයි. ගොඩයා ඉන හරියෙන් බඩ ඉස්සරහට දාගෙන පුක පස්සට දාගෙන හරියටම පුසුඹ මල්ලි ඇවිදින විදියට ඇවිදින්න උත්සාහ කළා.

T ෂර්ට් ඇඳල ලොකු බාච්චු කොට කළිසම් ඇඳල දෙපයට සැන්ඩ්ලස් දා ගත්තු තරුණ ගැටව් මහත් සැහැල්ලුවෙන් හැසිරුනා. උන් නම් මැද පෙරදිග යන උන් නෙවෙයි. මූණු වලින් කියන්න බැරිද ?
ගොඩයට ඔළුව හරවන්න බෑ. කමිසේ උඩ බොත්තමට බෙල්ල හිර වෙලා. මොකද්ද මේ වදේ ? තව පැය කීයක් මෙහෙම ඉන්න වෙයිද ?

මතු සම්බන්ධයි.

 

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 4

රට ගිය ගොඩයාගේ කතාව – 2


” මල්ලී ඉතින් මොකද්ද එහේ කරන රස්සාව ?”
ගොඩයාට පුසුඹ ගහන මල්ලී පෙනෙන්නේ තමන් දිව්‍ය ලෝකයට කැඳවා ගෙන යාමට ආ මාතලී දිව්‍යපුත්‍රයා වාගේය.

” මම එහේ රස්සා දෙකක් කරනවා. මගේ මේන් ජොබ් එක ඇවිල්ල… ඇන්ඩෲ මල්හොලන්ඩ්.. මිනිහ මාර සල්ලිකාරයා. මිනිහ කොම්පණි කීපයක අයිතිකාරයා. දැන් වයසයි. මම තමා එයාගෙ ප්‍රයිවට් සෙකට්‍රි.. මට දරුවෙකුට වාගෙ තමා සලකන්නෙ”
” මොනවද ඉතින් මල්ලිට තියෙන රාජකාරි?” ගොඩයා ගොන් ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා.
” දන්නෙ නැද්ද ප්‍රයිවට් සෙකට්‍රි උනාම තියෙන වැඩ. උදෙන්ම එයාගෙ මේල් එක චෙක් කරනව. බිල් ගෙවනව. බැංකුවට යනව. ඊ මේල් චෙක් කරනව. ඒවට උත්තර යවනව. ෆෝන් එකට ආන්සර් කරනව.. තව.. මිනිහට තියෙනව ප්‍රයිවට් ජෙට් එකක්. තව ලක්ෂරි බෝට් එකක්. ඒවගෙ මේන්ටෙනන්ස් … වගේ දේවල්…”

“මිනිහ රට රටවලට ෆ්ලයි කරනව. මාත් එක්ක තමා නිතරම යන්නෙ. බිස්නස් ක්ලාස්.. සතියකට සැරයක් අපි ලොකු හෝටලයකට රෑ කෑමට යනව.”

” මටත් බැරිද ආවොත් ඒ වගේ රස්සාවක් කරන්න?”
පුසුඹ ගහන මල්ලී ගොඩයාගේ කේශාන්තයේ සිට පාදයේ සුළඟිල්ලාන්තය දක්වා බැල්මක් දාල කෝචොක් එකට වගේ හිනා වෙලා මෙහෙම කිව්වා.
” අයියට ඒව කරන්න අඩු තරමෙ අවුරුදු 5 ක් වත් යයි.. අනික ඒ වගේ රස්සාවකට හොඳ පර්සනැලිටි එකක් තියෙන්න ඕන”
ගොඩයට ගොඩාක් දුක හිතුනා. ඔය කියන විදියේ පර්සනැලිටියක් තමා ළඟ නැද්ද කියල හිතුනා. මලලසේකර ශබ්දකෝෂයට අනුව පර්සනැලිටි එක කියන්නේ බාහිර පෙනුම විතරක් නෙවි.

” පුක තමා”.. ගොඩයා තමාටම කියා ගත්තා. හරියටම හරි. පුක තමා පර්සනැලිටි එක කියන්නේ. පුසුඹ මල්ලි ඇවිද්දේ පුක පස්සට දාගෙන. පුකේ මොනව හරි හිර වෙලා වගේ.

ගොඩයා බාත් රූම් එකේ දොර වහගෙන තමා ගේ පස්සා පැත්ත ටිකක් පරීක්සා කළා. අවාසනාවට ගොඩයගේ බාත් රූම් එකේ කණ්ණාඩිය සරුවාංගෙම පෙනෙන ජාතියේ එකක් නෙවි. ගොඩයා රෙදි හෝදන ප්ලාස්ටික් බේසම අනික් පැත්ත හරවලා.. ඒ උඩට නැගලා ආයෙම බැලුවා.
ගොඩයට තිබුණේ ලෑටි පුකක්. හෙවත් පැතලි පස්සා පැත්තක්. ඒත් ගොඩයා කලබල උනේ නැහැ.

Every problem has a solution.

පිටකොටුවට ගිය ගොඩයා මිළදී ගත්තා ලොකු ලෙදර් වොලට් දෙකක්. දා ගත්තා කලිසමේ පස්සා සාක්කු දෙකේ. අම්මට සිරි. ඔය තියෙන්නේ මගේ පර්සනැලිටි එක.
********************************************************
” ඉතින් මල්ලී.. එහේ බඩු එහෙම කොහොමද ?”
” බඩුද ? බඩු වැහි වැහැලා..”
(ගොඩයා ඇහුවේ කන-බොන-අඳින-පළඳින බඩුවල මිළ ගණන්)

” ඉරිදාවක වෙනිස් බීච් එකට ගියොත් පිස්සු හැදෙයි. 90% ක් හෙළුවෙන් ඉන්නේ. කෝකට ගහනවද කියල හිතා ගන්න බෑ. අපි වගේ අයට උන් පැනල දෙන්නේ.. අපිත් ඉතින් ෆෝවර්ඩ් විදියට ඉන්න ඕන”
ගොඩයා හිතුවා අපරාදෙ මූට මල්ලි කිව්වේ කියල. මූ වැලේ වැල් නැතුව ඉන්න මා එක්ක මගුල් කතා කරනව.

පුසුඹ මල්ලී එයාගේ ඩොලර්වල උණුසුම දුප්පත් නෑයින්ට පෙන්නල සුමාන දෙකකට විතර පස්සෙ ආපහු ගියා.

පාදුක්කෙ හාමුදුරුවොම හදා දීපු නැකතට ගොඩයා දකුණු පය ඉස්සරහට තියල කොල්ලුපිටියේ ඇමරිකන් එම්බසිය බලා පිටත් උනා. කිට්-බිට් ගහල.. මගුල් දවසේ ඇන්ද කිට් එක. කිසි දෙයක් වෙලා නෑ ඒකට. වෙනසකට පෙනුනේ පිම්බිච්ච පස්ස පැත්ත විතරයි.

වීසා නිකුත් කළ ඇමරිකන් ජාතිකයා තරුණ පහේ හාදයෙක්. ඌ අහපු ගොඩාක් දේවල් ගොඩයාට තේරුණේ නැහැ. තේරුණා වගේ ගොන් හිනාවක් දාගෙන අහන් හිටියා. සමහර ප්‍රශ්න ඌම අහල ඌම උත්තරත් දෙන ජාතියේ ඒවා. ගොඩයා ලක් කාරයා. කතා බහක් නැතුවම අවුරුදු 5 කට සීල් එක ගහල දුන්නා.

ඌට හතර මහ නිධානය පහල වෙන්න ඕන. කෙළවර බුදුන් දැක නිවන් දකින්න ඕන.

ගොඩයා තනිවම හිනා වෙවී – තනියම කතා කර කර කොල්ලුපිටියේ ඉඳන් බම්බලපිටියට පයින් ගියා. කීප වතාවක් පය පැටලිල වැටෙන්නත් ගියා. වතාවක් ලයිට් කණුවක ඔලුව වදින්නත් ගියා.(පිස්සු මහත්තයෙක්- පාරෙ හිටි උන් එහෙම කියන්න ඇති.)

බස් එකේ කොන්දොස්තර ටිකට් එක දුන්නාම ගොඩයා තැන්ක් යූ කිව්වා. කොන්දා උඩ බිම බැලුවා. ( රට ඉඳල ආපු මහත්තයෙක්- කොන්දා එහෙම හිතන්න ඇති )

ගොඩයා ගෙදරට කිට්ටු වෙන කොටම දැක්කා ගොඩයගේ බිරිඳයි එයාගේ නංගියි මිදුලේ ඉන්නව. ගොඩයා දැක්කා විතරයි දෙන්නම ගේ ඇතුළට ගියා. මොන එකකට රස්සාවකුත් නැති එකෙක් පිළිගන්න පෙර ගමන් යනවද කියල අක්ක-නගාලා හිතන්න ඇති.

පට්ට බැල්ලි.. ජොබ් එක නැති උනා කියලා හොඳටම දැන දැනත් සුමානෙකට විතර පස්සෙ කෝල් කරල අහනව ” ගොඩය අයිය අද නිවාඩුද” කියල.

හිටපියව් .. මම පෙන්නන්නම් මේ ගොඩයා කවුද කියල !

මතු සම්බන්ධයි

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 5

රට ගිය ගොඩයාගේ කතාව.


ගොඩයා රට ගියේය. රට කීවාට මේ හැම කොල්ලයි-බල්ලයිම යන දෝහා-කටාර් නෙවි. ඇමරිකාවටය. ඒ 1997 වසරේය.

මෙතෙක් කතාව…

ගොඩයාගේ දුර ඥාතියෙක් ඇමරිකාවේ පදිංචිවී සිටියේය. දුර කීවාට එතරම් දුර නොව ගොඩයාගේ බිරිඳගේ නංගි බැඳපු එක්කෙනාය.
ගොඩයාට රට යන ආසාව ඇති උනේ සාමාන්‍ය පෙළ ඉගෙන ගන්නා කාලයේමය. ඒත් නොයෙකුත් අමාරුකම් නිසා ඒ ආසාව පස්සා පැත්තේ ගසා ගැනීමට සිදුවිය.

පස්සා පැත්තේ ගසා ගත් රට යන ආසාව යළිත් කැසිල්ලක් සේ මතුව ආයේ .. ගොඩයාගේ බාරියාවගේ නංගිගේ එක්කෙනාගේ සවුබාග්ගිය දුටු විටය.
” හප්පා.. උගෙ ළඟ තියෙන පුසුඹ “

ගොඩයාට ඔහුගේ ඇති නෑදෑකම කුමක්දැයි තෝරා ගත නොහැකි වූ අප්‍රභංශයකි. ඔහු ගොඩයාට සොහොයුරෙක් විය නොහැකිය. මස්සිනාද විය නොහැකිය. ගොඩයාගේ බිරිඳගේ නංගී ගොඩයාගේ නෑනාය. නෑනා ගේ එක්කෙනා මස්සිනා වුවද , යම් හෙයකින් ගොඩයාගේම එක කුස උපන් මල්ලී ගොඩයාගේ නෑනා බැන්දා නම් ඔහුට මස්සිනා කිව නොහැකි නිසාය. කෙසේ වෙතත් ඔහු ගොඩයාට වඩා වයසින් අඩු නිසා ” ඔන්න ඔහෙ මල්ලි කියල දානව” ගොඩයා තීරණය කළේය. ගොඩයා එතරම් උස මහත පෙනුමැති එකෙක් නොවීය. උස යාන්තමට අඩි 5 කුත් අඟල් 5 කි. ජෙල් ගා බම්ප් එක තැබූ දාට පහයි හයකි.
ශරීර ප්‍රමාණයෙන් ගොඩයාට වඩා අඩු එවුන් පමණක් ගොඩයාගේ හොඳම මිතුරන් විය. එහෙත් ගොඩයාට වඩා උසින් මහතින් වැඩි අය කෙරෙහි ගොඩයා තුළ වූයේ ඉරිසියාවකි. ක්‍රෝධයකි.

පුසුඹ ගහන අර මල්ලී ගොඩයාට වඩා මිටි නිසා .. අනෙහ් උගෙ පම්පෝරිය.. මල්ලී නිතර කතා කලේ ඩොලර් වලිනි. හරියටම මුළු ඇමරිකාවම උගේ වගේය. ඇමරිකාව හොයා ගත්තේත් ඌ වගේය. ඕනෑම සබ්ජෙක්ට් එකක් ගැන කතා කිරීමට ඌ දනී. ලාබ කඩ සාප්පු වලට ඌ යන්නේ නැත.ලාබ හෝටල් වලින් ඌ කන්නේ නැත

පුසුඹ ගහන මල්ලී ගොඩයාගේ නෑනාත් සමඟ විවා ගිවිස ගත් පසු දෙවරක්ම ලංකාවට ආවේය. ඒ දෙපාරටම ගෙදර කට්ටිය හැමෝම සමඟ ගොඩයාද කටුනායක ගුවන් තොටුපළට ගියේය.

ක්‍රීම් පාට සූට් එකක්.. ඔව්.. ඔව්.. කළිසමයි.. කෝට් එකයි ඇඳල ඊටම ගැලපෙන රතු ටයි එකත් දාල අව් කණ්ණාඩිය නළලට දාගෙන රෝද දැමූ තරමක් විශාල කළු පාට බෑගයක් තල්ලු කරගෙන තවත් ඒ සැම්පලේම බෑගයක් කාට් එකක දාගෙන පුසුඹ මල්ලී මගී දොරටුවෙන් එලියට ආවේ ශාරුක් ඛාන් වාගේය. ගොඩයාට ඉරිසියාවක් මිශ්‍ර ගෞරවයක් මුලින් ඇතිවිය.
ආඩම්බරයෙන් ඇවිද්ද පුසුඹ මල්ලී යාර දහයක් විතර ඈතින් බිම බලා කාටත් පොදු හිනාවක් දැම්මේය.
ගොඩයාගේ බිරිඳ ගොඩයාගේ වැළමිට කෙනිත්තුවේ ආදරයට නොව “ඔන්න මිනිස්සු” කියනා බැල්මෙන්ය.

” අපිටත් බැරිද ඒ පැත්ත බලා ගෙන කියා ගෙන යන්න එන්න” ගොඩයා නිකම් ලිස්සා ගෙන යන විදියට පුසුඹ මල්ලී ගෙන් ඇසුවේය.

” අයිය යන්න කෙළින්ම එම්බසියට. ටුවරිස්ට් විසා හදා ගන්න.. ඉතිරි ඒව මං බලා ගන්න. Not a big deal .. කොහොමද අයියගෙ කඩ්ඩ පොලිෂ්ද ?”
ගොඩයාට ඔහු අල්ලා ඉඹ ගන්නට සිතුනි.
ගොඩයා වැඩ කළේ පුද්ගලික බැංකුවකය. කවුරු හරි බැලන්ස් එක ඉන්ග්‍රීසියෙන් ඇහුවොත් හරියටම උත්තරේ ඉන්ග්‍රීසියෙන් දෙන්ට ගොඩයා දනී. ඊට අමතරව මොන ඉන්ග්‍රීසිද ? උදේට ගුඩ් මෝනින්ග් කියන්ටද . හවස OT කරන උන්ට ගුඩ් නයිට් කියල එළියට එන්ටද ගොඩයා දනී. ඒ මදෑ.

මේ කාලය වන විට ඉහ ගෙන කන වල පිහ ගෙන කන්ට ගොහින් ජොබ් එකට කෙළවා ගෙන හිටි ගොඩයා හිටියේ හොඳටම හිඳිලාය. හතේ හත වැදිලාය. ගොඩයා එක එක විදියේ බිස්නස් කළේය. රෙදි බිස්නස් කළේය.. ඇක්සයිස් පොත් බිස්නස් කළේය. ත්‍රී වීලර් එකක් එලෙව්වේය. එකකින් වත් වැඩක් නැත.
ගොඩයා වැඩ කළ බැංකුවේ ලොක්කා ප්‍රොමෝෂන් වලින් ඉහළ ගිය මැනේජරයෙකි. ලෝකෝත්තරයෙකි. අංකූරෙකි. ඔහු මාටියා ගැසුවේය. OD පාස් කර දී කස්ටමර්ලාගෙන් ජරාව ගත්තේය. ආණ්ඩුවට යන්ට ඕනෑ stamp duty ආණ්ඩුවට නොයවා ඔහුගේ නැන්දම්මාගේ ගිණුමකට බැර කර ගත්තේය.
every debit has a credit.

stamp duty ඩෙබිට් එක වූ අතර නැන්දම්මා ක්‍රෙඩිට් එක විය. මෙය ගොඩයා දැන ගත්තේය.
” ගණන් ගන්න එපා. මේක මෙ කල්පෙ අහු වෙන්නෙ නෑ. මම තමුසෙටත් සලකන්නං කෝ…” ඉඳ හිට ගොඩයාගේ ගිණුමටද ටිකක් බැර විය. බොස් දැන් ගොඩයාගේ මස්සිනා වගේය.
every action has a reaction කළමනාකරු වේල පහින්ම රටින් පැන්නේය. කටු ලෙව කෑ ගොඩයා මාට්ටු විය. misappropriation of funds. ගොඩයාගේ ජොබ් එකට කෙළ උනේ එහෙමය.

හෝමාගම – පාදුක්ක පැත්තේ හාමුදුරු නමක් කේන්දරය බලා හරියට කිරි ගහට මෝල් ගහෙන් අනිනවා වාගේ ටක්කෙටම සාස්තර කියන බවත්. අපල උපද්‍රව – හදි හූනියම්- මල් පැන්නුම් – නූල් පැන්නුම් ඇතොත් ඒවාත් දුරින්බූත කර සෙත් සාන්ති කරනා බව දැන ගත් ගොඩයා බාරියාවත් සමඟ එහි ගියේය. වැඩියෙන්ම ගොඩයාට ඕනෑ කළේ රට යන සළකුනු තම කේන්දරයේ ඇද්දැයි බලා ගැනීමටය.
” මහත්තයා .. දකුණු අත පොඩ්ඩක් බලමු.. ”
” හප්පා..මේ තියෙන්නේ රට යන රේකාව. ආයෙ දෙකක් නෑ.. තව මාස දෙකකින් මහත්තය සත් සමුදුරෙන් එහා”
( අම්මට සිරි.. මේ යකා කොහොමද ඒක ටක්කෙටම කීවේ?)

පූජා වට්ටියට තැබූ රුපියල් සීයට තව සීයක් එකතු කළ ගොඩයා වරුවක් විතර බුදුන් දහම් සඟුන් හා හතවරවරම් දෙවිවරුන් වැඳ පුදා ගත්තේය.

මතු සම්භන්ධයි

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 6

දෝන කුසුමාවතී – අවසන් කොටස


” ගල්වැටේ අන්නාසි ගෙඩියක් තිබුණා. පැහිල.මං දානෙට අන්නාසි වෑංජනයක් හදන්නයි හිතන් හිටියේ. කවුදෝ කඩා ගෙන ගිහින්. නැත්නම් සතෙක් කාල”
” මමයි ඒක කෑවෙ අම්මේ..”
” මං මේ උඹෙන් අහන්නමයි හිටියේ. අසනීපයක්ද ? මූණත් පිපිහලු වෙලා”
” ඔව් අම්මේ. ලෙඩ හැදුනෙ නෑ මාස තුනකින්”
” ඒ කිව්වේ ….?”
” බබෙක් .. මං හිතන්නේ..”

” අනේ අපේ පවුලට වෙන්ට යන නස්පැත්තියක්. පාරක තොටක යන්ට බෑ… මං මේව සේරම දාල යනව පදවියේ. පුතා ගාවට.. උඹ ඕන මගුලක් නටා ගනින්”
” මට මේකෙන් ගැලවෙන විදියක් කියන්න අම්මේ..”
” කාගෙද ළමය. අර ලයනල් කියන එකාගෙද ?”
” මගෙන් අහන්න එපා අම්මේ”

කුසුමාවතී ලයනල් හොයා ගෙන ඩිපෝවට ගියා.
” ඇයි මෙහෙ ආවෙ?”
” මං වෙන කොහාට යන්නද ? ගෙදරට එන්නද කියන්නේ?”
” මොකද වෙලා තියෙන්නෙ?”
” මට ලෙඩ හැදුනේ නෑ මාස තුනකින්.. මං හිතන්නේ බබෙක්”
” යමු මං දන්න දොස්තර කෙනෙක් ඉන්නවා..”
” ළඟ පාතක නම් බැහැ. ගමට ආරංචි වෙයි”
” නෑ අලව්වේ. පොල්ගහවෙලින් බැහැල යන්න ඕන.. මිනිහ මාස පහේ- හයේ ඒවත් අරන් දානවා”

එක් සෙනසුරාදාවක ලයනල් කුසුමාවතිත් එක්ක අලව්වෙ ගියා. සිරිමලුත් ඒ එක්ක ගියා. සිරිමල් හිතුවේ වෙනද වගේ බයිස්කෝප් බලන්න යනව කියලයි.

ලයනල් වෙනද නම් සිරිමල් එක්ක වචනයක් දෙකක් කතා කරනව. අද නම් එහෙමවත් නෑ. අලව්වෙ , රසායනාගාරය කියල ගහල තිබුණු බෙහෙත් සාප්පුවේ ඉදිරිපස රාක්ක වල අරිෂ්ට බෝතල් පුරවල තිබුණ. ඒත් පෙනෙන්න කිසි කෙනෙක් නෑ.
අපේ හඬ අසා අත් කොට කමිසයක් සහ සරමක් ඇඳ කෝපි ඇටයක් මෙන් හිටින්ට කෙස්ස පීරූ මැදිවියේ අයෙක් ඉස්සරහට ආවා. ඔහු තමා කුසුමාවතීගෙ ජීවකයා.
සිරිමල් සාලයේ පුටුවක වාඩි උනා. ලයනල් කුසුමාවතී සමඟ ඇතුලේ කාමරයකට ගියා.
ඔහොම පැය බාගයක් විතර ගෙවෙන්න ඇති. ලයනල් ඇවිත් සිරිමල්ට කිට්ටුව පුටුවක වාඩි උනා. කතා බතා නෑ. බලා ගත්තු අතේ බලා ගෙන හිටියා. තවත් ටික වෙලාවකින් කුසුමාවතී එළියට ඇවිත්,
” අඟල් හතක විතර බටයක් ඇතුල් කලා ” කියල ලයනල්ට කීවා. සිරිමල්ට ඒ වචනවල තේරුමක් දන්නෙ නෑ.
ලයනල් මුදල් නෝට්ටු කීපයක් ජීවකයට දුන්නා.

තවත් මාස කීපයක් ගත උනා. කුසුමාවතිගෙ කුස ඉදිරියට නෙරා ආවා.
” ඉපදෙන්න වාසනාව තියෙන එකා ගහේ ගලේ ගැහුවත් මැරෙන්නෙ නෑ.. ඕව මෙලොවදීම සහගහන පවුකාර වැඩ” බේබිනෝනා කිව්වා.

” තාත්තේ.. අම්මගේ බඩේ මල්ලි බබෙක් හරි නංගි බබෙක් හරි ඉන්නවා. අම්මගෙ බඩ ලොකුයි. තාත්තට පඩි ලැබුණාම ඇවිත් යන්න එන්න” සිරිමල් වචන ගලපල තව මොන මොනවදෝ ලියල විල්සන්ට තැපැල් කළා.

අපරාදෙ කියන්න බෑ. 25 පඩි අරගෙන 26 දා උදෙන්ම විල්සන් ගෙදර ආවා. විල්සන් හොඳටම දන්නවා ඇගේ කුසේ ඉන්නේ තමන්ගෙ ලෙයින් හැදුනු දරුවෙක් නොවන වග. කලක් මහණදම් පිරූ නිසා සමහර විට විල්සන්ට හිතෙන්න ඇති එවන් තත්වයක ඉන්නා කෙනෙකුට අවශ්‍ය කරන මානසික සුවය. සමහර විට කුසුමාවතීට රිද්දන්න පුළුවන් හොඳම විදියත් මේක බව විල්සන් සිතන්නට ඇත.

එක්තරා දවසක මෙතෙක් යාන්තමට දඟලමින් කුස තුළ උන් අවාසනාවන්තයාගේ දැඟලිල්ල නැතුව ගියා. එදින රෑ…
” අම්මේ…හ්.. මගේ ඇඟ සීතල කරනවා. මට බයයි අම්මේ.. මට මොනව හරි උනොත් සිරිමල් බලා ගන්න.. අම්මේ මට අමාරුයි..” කුසුමාවතී විකාරයෙන් දෙඩෙව්වා.

කුලී වාහනයක් ගෙනැත් කුසුමාවතී රෝහලට ගෙන ගියා.

දොස්තර මහතා කීවේ දරුවා කුස තුල මිය ගොස් ඇති බවත්, ප්‍රසූතියට නියමිත දින ගණන් හරි නිසාත් ස්වාභාවිකව ” මළකුණ” ප්‍රසූත වන්නට ඉඩ හැරිය යුතුය කියාය.

සියල්ල සිදුවන්නේ පතා ගෙන-කියා ගෙන ආ හැටියටය. ප්‍රසූතියේදී සිදුවූ අධික රුධිර වහණය නිසා දෝන කුසුමාවතී නැවත ඇස් ඇරියේ නැත. ප්‍රසව මාර්ගයේ සිර වූ දරුවාගේ මළකුණ කැබලි වශයෙන් එළියට ගැණිනි.
“වහාම එන්න” ටැලිග්‍රෑමය දුටු විගසම ආ විල්සන් කෙළින්ම ගියේ රෝහලටයි.
” මට දරුවා බලන්න ඕන”
” එතන දරුවෙක් නෑ. මැරිලයි හම්බ උනේ. කෑලි කෑලි එළියට ගත්තේ.. මෙලාට වලදාලත් ඇති.” ඇටෙන්ඩන් කෙනෙක් කියා හිටියා.

ගම්වල මිනිස්සු කෝන්තර පැසව පැසවා තියා ගන්නේ නැත. විල්සන්, සිරිමල් සනසන්න මහන්සි ගත්තා. ගමේ මිනිස්සු පුවක්ගස් කැපුවා. ගොක් කොළ කැපුවා. ගෙදරට කෑම බීම හදා ගෙන ආවා.
සොහොන් පිටිය තිබුණේ මහ පාර කිට්ටුව පල්ලමක. ” කුසුමා රණසිංහ මහත්මියට නිවන් සැප ලැබේවා” බැනරය සහිත පුවක් ගස් හා ගොක් කොළින් සොහොන සැරසුනා.
” ඩිපෝව” කියල බෝඩ් එකක් ගහපු ලංගම බස් එකක් ඇවිත් සොහොනට යන පාර අයිනේ නතර කළා. එහි සිටියේ බස් එකේ ඩ්‍රයිවර් සහ ලයනල් විතරයි. ලයනල්ගේ මූණ රතු වෙලා තිබුනා.

” උඹ හිතා මතා කළ දෙයක්යැ” මිතුරා ලයනල් සනසවන්න හැදුවා.
ලවුස්පීකර් නොදැම්මත් හාමුදුරුවරුන් පස් නමක් විසින් සජ්ජායනා කල ” යතාවාරි මහා පූරා” ගායනා ශබ්දය සොහොන් පිටියේ කන්ද නැග ගෙන ලංගම බසය තුලට ගමන් කළා. ලයනල් හිස බදා ගෙන වැලපුනා.

මළානික හිරු අවරට යද්දී සොහොන්පළේ ඉතිරි වුනේ කීප දෙනෙක් විතරයි. ලයනල් වලට පස් දැම්මා. බක්කර කඩේ රත්නපාලත් එහෙම කළා. විල්සනුත් වලට පස් දමමින් ගාතාවක් වගේ දෙයක් තාලෙට කීවා. වලට පස් දමා වල ගොඩ කල බාලන් උදළු තලයෙන් පස් ගොඩැල්ලට තඩි බා “පට්ට වේසි” කියා කීවා.
විල්සන් කොත් කරන ලද පස් ගොඩ මත ඉටි පන්දමක් දැල්වීමට උත්සාහ කළත් සුළඟ එය වැලැක්වූවා. ලයනල් දෑතින් සුළං ආවරණය කළා. බක්කර කඩේ රත්නපාල පස් ගොඩැල්ලේ කුඩා වලක් සාදා ඉටි පන්දම එහි රුවා ගිනිකූරක් ගැසුවා.

ලයනල් රැගත් “ඩිපෝව” බෝඩ් එක ගැසූ බස් රතය නියුට්‍රල් එකේම මාතලේ පැත්තට ඇදී ගියා. තමාට කසාදයක් කර ගැනීමට තිබුණු එකම බාදකය ඉවත්වීම නිසා හිත සැහැල්ලු කර ගත් රත්නපාල ” සංසාරෙ හැටි ඔහොම තමයි” කියා සොහොන් පිටියෙන් ඉවතට යන රංචුවට එක් වුනා. ඒ රංචුවේ කෙලින්ම ඉස්සරහ බලා ගෙන හැඟීමක් රහිතව ගමන් කළ විල්සනුත් හිටියා.
සිරිමල් දිව ගොස් විල්සන්ගේ සුළඟිල්ල අල්ලා ගත්තා. විල්සන් ඒ අත අත හැරියේ නැහැ.

සමාප්තයි.

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 14

දෝන කුසුමාවතී -එකොළොස්වන කොටස


වෙලාව රෑ 10.00 ට විතර ඇති.
අන්තිම බස් එක කුසුමාවතිලගෙ ගේ ළඟ ස්ලෝ කලා . ෆුට් බෝඩ් එකේ හිටි කෙනෙක් සුරුස් ගාල පැන්නා. එහෙම පැනල පුරුදු කාරයෙක්. වට පිට බලල කවුරුවත් ළඟ පාත නෑ කියල සැක ඇරල දැන ගෙන කුසුමාවතීලගෙ ගේ දිහාවට ඇදුනා.
ඒත් ඔහු වැරදියි. උකුසු ඇස් දෙකකට මේ දර්ශනය අසු උනා.
ඒ බාලන්ගේ. ඊයේ වත්තෙ පඩි. අරක්කු දිනේලගෙ ගෙදරින් ලාවට රුපියල් දෙකක දාගෙන , කඩේ ඇරල තිබුණොත් මුරුක්කු පැකට් එකක්වත් ගන්න හිතා ගෙන මේ යන ගමන්.
” මං අල්ලගන්නම් අද…”
බාලන් වට රවුමෙන් කැරකිල කුසුමාවතිලයි පිළිකන්න පැත්තට ගියා. අමුත්තා ජනෙලයක් ළඟ. ජනෙල් පියනක් ඇරිලා. කිසි දෙයක් පැහැදිලි නෑ.
ජනෙල් පියන වැහුනා. අමුත්තා දර මඩුව පැත්තට එනවා. සිගරට් එකකුත් පත්තු කර ගත්තා. තව කවුදෝ ඡායාවක් දර මඩුව පැත්තට එනවා. ඒ කුසුමාවතී. පට්ට බැල්ලි.
අමුත්තා කුසුමාවතී බදා ගත්තා. අම්මට සිරි.. ඉංගිරිස් කරමෙට ලව් එකක්. කුසුමාවතී සිගරට් එක උදුරගෙන උගුරක් ඇදල අමුත්තගෙ කටේ ගැහුවා. ආං… කටවල් ඉඹිනව.
පට්ට වේසි. ඒකිට කලිසම ලොකු උනා. කමක් නෑ. මට දුක නෑ. ඕකි සල්ලන් උනේ මගෙන්. ආං ඒකි අරූ ළඟ දණ ගැහුවා.. ඉක්මණට යන්න එපා කියල වඳිනව වෙන්නැති. මං අද හොයා ගන්නං ඕකා කවුද කියල. ඌ මොකා උනත් දෙකේ බස් එකට එන්න එපායැ. එතකං පෙං කෙළපන්.

********************************************************

බාලන් කුසුමාවතිලගෙ ගෙදරට එහා හෝල්ට් එකෙන් මාතලේට යන බස් එකට ගොඩ උනා. හරි… ඊ ළඟ හෝල්ට් එකෙන් අරූත් නැග්ග.
” ඔහොම තමා පිං කළ අය” ඩ්‍රයිවර් අමුත්තට කීවා. ඒ කියන්නේ අමුත්තා ඩ්‍රයිවර් අඳුරනවා. කෙලින්ම බැටරි පෙට්ටිය ළඟ සීට් එකේ වාඩි උනා. ටිකට් ගත්තෙ නැහැ. ඒ කියන්නෙ පාස් එකක්. ඒ කියන්නෙ ලංගමේ වැඩ කරන එකෙක්.

********************************************************

බාලන්ගෙ හිතට හොඳටම අමාරුයි. අරක්කු දිනේලගෙ ගෙදරින් හොඳට බිව්වා. හිනා උනා. ඇඬුවා. බක්කර කඩේ පැත්තට ඇදුනා. කරුවලත් වැටී ගෙන එනව.
” පට්ට වේසි.. ඕකි… මං ඕකිගෙ හු…ට මල් කපන පිහියෙන් අනිනව. ඇනල ඔරවල ගන්නව. වේසී..”
” බාල…න්.. මොකද ? කාටද බනින්නේ ?” කඩේ රත්නපාල ඇහුවා.
” ඕකි කළිසම්කාරයෙක් එක්ක රෑට රෑට පෙං කෙළිනව. ඇයි අපිට දුන්නම මොකද ? අපෙ ඒව බඩු නෙවෙයිද ? මේව නියම බඩු අරී…ද ?”

” බාලන් කවුරු ගැනද ඔය කියවන්නේ ?”
” මං දෙමළා.. ඒක හරි.. වතු දෙමළා. ඒක අරී. ඒත් ඉත ඔඳ කොල්ලා.. අරිද ..?”
” කියාපන් බලන්න. අපි ඔක්කොම එක ගමේ මිනිස්සු නේ…”
” අරකි.. කුසුමා.. මං ඕකිගෙ අම්මට කියන්නෙ නෝන මහත්තය කියල. යකාගෙ නෝනලා.. මගෙ මුදලාලි දන්නවනේ මගෙ නංගී… මාරි.. ගිය මාසෙ බැන්ද.. ඒකි බැන්දෙ නගරසබාවෙ ටැට්ටරේ එළවන එකා.. මනී.. ඌ ඔඳ එකා.. මාරි.. අන්න නියම නෝනලා. ලෂ්ෂනට මගුල් කෑවා. ලෂ්ෂනට ගියා. චරිතෙ.. චරිතෙ… මුදලාලි දන්නවද ඕකි සල්ලන් උනේ මගේ අතින්…”

” කියාපන්.. කියාපන් ඒ කවද්ද ?”
” ඕකිගෙ මගුලට මාසෙකට කලින්. ඕකි ඔයේ නානව.. ගල එලියෙ දාගෙන කුණු උලනව. මට ඉන්ට බෑ. ඇද ගෙන ගියා අකුලට..”
” මුදලාලි දන්නවද ? බොරුවට ටිකක් දැඟලුව මිසක්.. හුම් කිව්වෙ නෑ. අර පොන්නය ඒකට කර ගැහුවා…
මට ෂමා වෙන්න මුදලාලි. මුදලාලිලගෙ මිනිස්සු තමා..ඒත් ඕකි වේසි..

” ඉතින් උඹ දැක්කද ඔය එන එකා ආවෙ මොකටද කියල?”
” මුදලාලි පයිත්තියන් කතා කරනවා. මං මේ ඇස් දෙකට දැක්කනේ.. මං ඕකිට අනින එක අනිනවාමයි..”

” මේකි තියන්න වටින්නෙ නෑනෙ..”
” බාලන් මේ අහපන්. කලබල වෙන්ට එපා. පිහියෙන් අනින්ට ගියොත් උඹට මොකෝ වෙන්නෙ ? හිරේ යන්න වෙයි අපි ඊට වඩා ලස්සන වැඩක් කරමු. දැන් පලයන්. වෙන වෙලාවක වරෙන්.
අපි ගහමු කැලෑ පත්තරයක්. මං ලියල දෙන්නම්. උඹ අලවපන් රෑට හැම තැනම. මේ කඩෙත් එකක් ගහපන්.

මුණුබුරාට උදේට කන්න ඉඳි ආප්ප ගේන්න ගිය බේබිනෝනා හති දාගෙන දුව ගෙන ආවා. බේබිනෝනා අතේ කඩදාසියක්.

saappuwa

පාරේ ගිය කොල්ලෙක් – කවදාවත් මූණවත් බලන්නෙ නැති එකෙක්- ” ආ..නැන්දේ කොහොමද ?” කියල කිව්ව. එහෙනම් හැම තැනම අලවල ඇති.

” මේ මොකද්ද බොල ? අපි ඉඳල ඉවරයි. මේ ඇත්තද බොල.
” ඔය කාගෙ හරි බොරුවක් අම්මේ”
” පලයන් ගිහින් එක්ක වරෙන් විල්සන්. ගෙදර ඉඳන් වැඩට යන්න කියපන්. ඔය කොළඹ යන අයත් ඉන්නේ. ගෙදර පිරිමියෙක් නැති නිසා නේද මේ සේරම?”

කුසුමාවතී සිරිමල් සමඟ දඹුලු ගියා. කෙලින්ම විල්සන්ගෙ නවාතැනට.
” විල්ෂන් අයිය උදේ ඉටිය. වැඩට යන්න ඇති. අසල්වැසි දෙමළ ගැහැණිය කීවා.
දෙන්නාම විල්සන්ගෙ සේවාස්තානයට ගියා. විල්සන් හිටියේ සරමක් හා මේස් බැනියමක් ඇඳ වැට කප කපා.
” හරියට තමන්ගෙ බූදලේ වගේ…”
” ඔයා එන්න ගෙදර යන්න. පුතාත් අහනව ඇයි තාත්ත එන්නෙ නැත්තෙ කියල”
” මං මොනවටද ? ඔය රෑට කවුද එකෙක් එනව කියන්නේ”
” හෙන ගහනව ඔය කටට”
” කතා කරන ලස්සන. මට කවුදෝ ලියුමක් එවල තියෙනව. බොරුවක් වෙන්න බැහැනේ”
” අඩුගානේ සුමානයක් ඉඳල යන්න එන්න”
” නෑ.. මං එන්නෙ නෑ. මම පුතාගෙ වියදම එවන්නම්. ඔහේ මහ ජරා ගෑණියක්.”
“ඔව් මං ජරා ගෑණි. තමුසෙ හොඳ මිනිහ. තමුසෙ හොඳ නම් මේ කරදර එකක්වත් නෑනෙ” තමුසෙ එනවද නැද්ද ?” එහෙනම් බලා ගනින්..
කුසුමාවතී එක් වරම හෑන්ඩ්බෑගයෙන් කුඩා බෝතලයක් ගෙන කටේ හලා ගන්න තැත් කළා.
විල්සන් වහා පැන බෝතලය උදුරා ගෙන විසි කළා. ගලක වැදුනු නිල් පාට බෝතලය සුදු පෙණ නගමින් බිඳී ගියා.
” එනව ගෙදර යන්න. මට කිසි දෙයක් එපා. ඔය බේත් කෂාය බීල ආයෙ ඕක නැගිට්ටුවන්න බැරි විත්තිය මං දන්නවා.”
” උඹ ළමය ඉස්සරහ කතා කරන්නවත් දන්නෙ නැති නැහැදිච්චි ගෑණියක්”

” පුතේ .. මට ඔයා ගැන දුකයි. ගෙදර යන්න. මම සල්ලි එවන්නම්’

සිරිමල්ට මේව බර වැඩියි. ගල ගැහිල බලන් හිටියා.

අම්මයි පුතයි හිස් අතින් ගෙදර ආවා.

( මතු සම්බන්ධයි )

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 2

දෝන කුසුමාවතී – දහවන කොටස


කුසුමාවතී රත්නපාල සොයා ගෙන බක්කර කඩේට ගියේ එදා විල්සන් දුන්නු සල්ලි වලින් කඩේ ණය පොතෙන් ටිකක් හරි ගෙවා දාන්න හිතාගෙන. අපරාදෙ කියන්න බැහැ පොතේ ණය වලින් වැඩි හරියක් රත්නපාල කපා ඇරල තිබුණා.
” කුසුමෙ මොකද මේ ගමේ මිනිස්සු කියන්නේ පිචර් බලන්න ගිහින් හිටිය කියල කා එක්කද ?”
” මං වෙන කවුරු එක්ක යන්නද ? එදා අපි ගිය එක කවුරු හරි දකින්න ඇති”
” ඒක මිසක්”

” අද එන්නද ගෙවල් පැත්තෙ?”
” අර මක්කටද ?”….කුසුමාවතී ළමිස්සියක් මෙන් කෝමල හිනාවක් දැම්ම. ඊ ළඟට කොණ්ඩ කරලෙ අග්ගිස්ස හප හපා..
” එන්න.. දොළහ පහුවෙලා… අම්මලත් නෑ.. අයියලගෙ ගෙදර ගිහින්”

කුසුමාවතී සිරිමල්ගෙ ඇඳට ගිහින් ඔහුට තුරුලු වී නිදි කරවන්න උත්සාහ කළා. මොන පිස්සුද ? සිරිමල් ඒ නැලවෙන වයස පහු කරල. වයසට වඩා කුරුවල් වෙලා. සිරිමල් බොරුවට නින්දට වැටුනා. බොරුවට නිදා ඉන්න මිනිහා ලේසියෙන් ඇහැ අරින්නෙ නැහැනේ.
චිමිණි ලාම්පුව නිවල තිබුණත් කොහෙන්දෝ ආ එළිය රැල්ලක් කාමරේට වැටිල තිබුණ. කුසුමාවතී සීරුවට දොර ඇරගෙන එළියට ගියා. හෙවනැලි දෙකක් කාමරේට ආවා. කිසි හැල හොල්මනක් නෑ. සිරිමල්ගෙ පපුව ඩිග්-ඩිග් ගෑවා.
” කවුද අම්මේ.. ආවේ ?”
” කවුරුවත් නෑ පුතා.. ඉන්න මං ලාම්පුව පත්තු කර ගෙන එන්නම්” කුසුමාවතී කුස්සියට ගිය අතරේ සිරිමල් ඇඳෙන් නැගිට අම්මගෙ ඇඳයි අල්මාරියයි තියන තැන බිත්තිය අත ගෑවා. සිරිමල්ට අත ගෑවුනා මවිල් තියෙන බඩක් හරි පපුවක් හරි.
” අම්මේ…හ්.. මෙතන කවුද ඉන්නවා…”
” පුතා හොඳ පුතානෙ ..කෑ ගහන්න එපා. ඒ කඩේ මාමා”
” ඉතින් ඇයි මෙහේ ?”
” කඩේට පොලිසියෙන් පැනල. හොර අරක්කු තියෙනව කියල කවුදෝ පෙස්සම් ගහල. පොලිසියට බයටයි ඔය හැංගෙන්න මෙහාට ආවෙ”
” පාල… ඔයා දැන් යන්න. පොලිසිය දැන් ගිහින් ඇති”

සිරිමල් දිග සුසුමක් හෙලල, ඉකි ගගහ නින්දට වැටුනා.
” වේසිගෙ කොල්ල” රත්නපාල සාප කරමින් යන්ට ගියා.
********************************************************

සිරිමල්ගෙ කුඩා සිතට දැනුනේ පුදුම පාළුවක්. හිස් බවක්. එයා එයාගෙ සම වයසෙ යාළුවන්ගෙ ගෙවල් වලට ගිහින් තියෙනව. යාළුවන්ට තියෙනව නිදා ගන්න වෙනම කාමරයක්. එයාල ඒව ලස්සනට තියන් ඉන්නව. එයාලගෙ දෙමාපියනුත් හරි වෙනස්. කතා බහෙන් – හැසිරීමෙන්.
සිරිමල් හිතුව ගෙදරින් පැනල යන්න. පැනල ගිහින් ගෙදරක වැඩ කාරකමක් වගේ රස්සාවක් කරනව කියල. ඒත් පත්තරේ එයාගෙ වයසෙ අයට රස්සාවල් තිබුණෙ නැහැ.

ආයෙම හිතුව පැනල ගිහින් පන්සලක මහණ වෙන්න. ඒත් රෑට බඩගින්නේ ඉන්නෙ කොහොමද ? රත්නායකල , අබේකෝන්ල කියන්නෙ ඒවයෙ ලොකුහාමුදුරුවො පොඩි හාමුදුරුවන්ට කුණුහරප කරනවලු. මේව ගැන කාගෙන් අහල දැන ගන්නද ? ඇරත් මහණ උනාම කොහොමද අර ලස්සන ඇන්ටිල ඇඳුම් නැතුව ඉන්න පින්තූර පොත් බලන්නෙ? ලොකු උනාම කොහොමද ඒවගෙ ඇන්ටිල එක්ක පොටෝ ගහන්නෙ? අර අම්මා බලන පොත්වල තියෙන දේවල් කරන්නෙ ?

සිරිමල් උදේට ඉස්කෝළෙ ගියා. හවසට ගෙදර ආව. යන්නන් වාලේ ඔහේ ගියා. කවුරුවත් ඇහුවෙ නෑ අද මොනවද ඉගෙන ගත්තෙ කියල. මෙතෙක් දවස් පන්තියේ පළවැනියා වුනු සිරිමල් මෙදා පාර පස්වැනියා.

ඇයි මට මහින්දගෙ තාත්තා වගේ තාත්තා කෙනෙක් ලැබුණෙ නැත්තේ? ලක්ෂ්මන්ගෙ තාත්තා වගෙ කෙනෙක්?

මහින්ද ගෙ තාත්තා පඩයක් ඇරියා.
” චිහ්.. ජරා වැඩ කරනව. ළමයත් හැදෙන්නෙ ඔයා විදියට තමයි. මහින්දගෙ අම්මා විහිළුවක් කළා.
මහින්ද තාත්තට ” පඩයා” කීවා.
” ඔහොම හිටපං පඩයා කවුද කියල පෙන්නන්න” මහින්දගෙ තාත්තා මහින්ද පසු පස පැන්නුවා. මහින්දට හිනාව නවත ගන්න බැරි තරමට කිති කැව්වා. හැමෝම හිනා උනා.

අනික් යාළුවා ලක්ෂ්මන්.
” හරි කියපන් බලන්න උඹල ඉස්කෝලෙ ගිහින් මොනවද ඉගෙන ගන්නෙ කියල… ඔන්න මම ප්‍රශ්නයක් අහනවා”
” කුකුළෙක් වැටක් උඩට නැගල උතුරු දිශාව බලා ගෙන බිත්තරයක් දාන්ව. බිත්තරේ වැටෙන්නේ මොන දිශාවටද ?”
” හූ… හූ.. කුකුළො බිත්තර දානවද ?” අපි මර හඬ දීල හිනා වුනා.

ඇයි මට ඒ වගේ තාත්තෙක් නොලැබුණේ ?

********************************************************

බක්කර කඩේ රත්නපාල මාමා දවසක් ගෙදර ආවා. බයිසිකළේ. කුසුමාවතීට මොනවද කිව්වා. කුසුමාවතී අඬන්න පටන් ගත්තා. රත්නපාල බඳින්න යනවා. කැකිරාවෙන්. ගුරුවරියක්ලු.
” අපි සහෝදරයො වගෙ ඉම්මු”
” මුලදි මෙහෙම කරල දැන් කොහොමද සහෝදරයෝ වාගෙ ඉන්නෙ” කුසුමාවතී ඇඬුම් අතරින් කීවා.
සිරිමල් බයිසිකළේ බාර් එක අස්සෙන් කකුල දාල පදින්න උත්සාහ කළා.

********************************************************

” පුතේ අපි හොඳ වැඩක් කරන්න ඕන. අපි ලියුමක් ලියමු. මම ලියල දෙන්නම්. ඔයා ලියන්න ඔයාගෙ අත් අකුරෙන්”
” ඒ ඇයි?”
” මගේ අත් අකුරු අඳුර ගනී”
බක්කර මාමා ගේ නැන්දා උගන්වන ඉස්කෝලෙට යවන්න අම්මා ලියා දුන්නු ලියුම සිරිමල් එයාගෙ අත් අකුරෙන් අපූරුවට ලිව්වා.

තාත්තා ගෙදර එන්නෙත් නෑ. මට අම්මා තරහ කර ගන්න බෑ.. අම්මා තරහ වෙලා මාව දාල ගියොත් ?.. සිරිමල් කල්පනා කළා.

( මතු සම්බන්ධයි )

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 5

දෝන කුසුමාවතී – නමවන කොටස


“ඩිෂුම්….ඩිෂුම්..”
සිරිමල් තනිවම කාටදෝ පහර දුන්නා. බිම ඇද වැටුනා. ආයෙම නැගිට පහර එල්ල කළා. කෙසෙල් පැලයකට පා පහරක් එල්ල කළා.
” ඩිෂුම්… ඩිෂුම්..”
බේබිනෝනා තම මුණුබුරාගේ සුරතල් විලාශයන් බලා ගෙන හිටියා.
“මොකද පුතේ කරන්නේ?”
” ආච්චි අම්මේ මම තමා ගාමිණී පොන්සේකා..”
“කවුරූ…?”
“අපි බලපු පිචර් එකේ ගාමිණී තනියම හතර දෙනෙකුට ගහනවා… දුවන්ට… ඩිෂුම්… ඩිෂුම්”
“මොන පිචැර් එකේද?”
“අම්මයි,මමයි ලයනල් අන්කලුයි ගිය සතියේ බලපු එක”
“ඩිෂුම්”
එහෙනම් මේ ගමේ උන් කියන කතාව හරි. කුසුමාවතී සිනමාහලකට ඇතුළු වෙනවා ගමේ එකෙක් දැකල තියෙනවා.
” ආච්චි අම්මේ… ඒ අන්කල් හරී හොඳයි”
********************************************************
ගේ ළඟ හෝල්ට් එකේ බස් එකක් නැවැත්තුවා.
“ආං තාත්තා එනවා”
සිරිමල් ගෙට දිව ගියා.
විල්සන් මේ ගෙදර එන්නේ අවුරුද්දකට විතර පස්සෙ. කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටියක් පිරෙන්නම අඹ . කරත්ත කොළොම්බන්.
“අඹ ඉදෙනකන් හිටියද ගෙවල් දොරවල් මතක් වෙන්න ?” කුසුමාවතී මවා ගත්තු සිනාවකින් ඇහුවා. විල්සන් රත්තරං දත යාන්තමට පෙන්නලා හිනා උනා.
” ආ.. මේ සල්ලි ටික අරන් තියන්න වියදමට”
” අම්මේ.. අපි පෘට් සැලඩ් හදමු…”
කුසුමාවති විගැහින් සිරිමල්ගෙ කට වැහුවා.
තවත් රාත්‍රියක් උදා උනා. සිරිමල් ජනේලය ළඟ සුපුරුදු ඇඳේ. අම්මයි-තාත්තයි එහා ඇඳේ. අද සිරිමල්ට සතුටුයි. හෙට ඉස්කෝළෙ ගිහින් කියන්න ගොඩක් දේ තියෙනව. තාත්ත ආවා. අඹ ගෙනාවා. ඒත් සිරිමල්ට නින්ද නම් ආවේ නැහැ. අදත් කවුරුහරි ජනේලෙට තට්ටු කරයිද ? අම්ම දොර ඇරගෙන එළියට යයිද ? තාත්ත , ගාමිණී පොන්සේක වගේ ජනේලෙට තට්ටු කල අයත් එක්ක පයිට් කරයිද ? ඒ වගේ සිතිවිලි ගොඩාරියක්.
කාමරේ ලාම්පුව නිවල තිබුණට කොහෙන්දෝ ආ එලියක් කාමරේට වැටිල තිබුණ.
“නිකම් ඉන්න… ළමයත් තාම නිදි නෑ.” රහසෙන් නමුත් සැරෙන් අම්මා කී දේවල් සිරිමල්ට හොඳට ඇහුනා.
සිරිමල් හිස් කෙලින් කරල ඒ දිහාව බැලුවා. තාත්තා අම්මගේ අතක් වැරයෙන් අල්ලා ගෙන පොර බදන බවක් සිරිමල් දැක්කා.
සිරිමල්ට කෑ ගැස්සුනා. ” අම්…මේ…හ්”
” අම්මේ.. මේ මිනිහ මං මරන්න හදනව..” කුසුමාවතී අල්ලපු කාමරේට ඇහෙන්ට කෑ ගැහුවා.
” තිරිසන් වැඩ කරනවා. පොඩි එකත් ඉස්සරහ පිට.. පුතේ උඹ මේ කාමරේට වරෙන්..”
සිරිමල් කොට්ටෙත් ඇදගෙනම ආච්චි අම්මා සහ සීයා ඉන්න අල්ලපු කාමරේට දිව්වා.
සිරිමල් අවදි වෙන විට අම්මත් තාත්තත් අවදි වෙලා. කවුරුවත් ඉකුත් දා රෑ සිදු වූ දේවල් ගැන කිසිවක් කතා කළේ නෑ.
” පුතේ.. තාත්තගෙන් අහන්න.. කවදද යන්නෙ කියල”
පුතා තාත්තගෙන් ඇහුවා.
“ඒක තමා.. මං එනවට කැමති නෑනෙ. ආවම කවදද යන්නෙ අහනවා. එන්නැති කොට වැඩ කරන තැනට හොයන් එනවා. පුදුම කරුමයක් මේක”
විල්සන් තවත් දවස් දෙකක් ඉඳල ආපහු ගියා. ආයෙ කවද්ද එන්නෙ කියලා කවුරුවත් ඇහුවේ නැහැ. අඩු තරමින් සිරිමල්වත්.

********************************************************
” අම්මේ මං කොහොමද මේ ගෙදරට ආවෙ ?” දවසක්දා සිරිමල් ඇහූ ප්‍රශ්නෙට ඈ කීවේ, අපිට පුතා සුරංගනාවියක් ගෙනත් දුන්නා කියලයි.
දෙවි කෙනෙක් ගෙනත් දුන්නා. රෝස කැලෙන් ඇහින්දා වගේ කතා පිළිගන්න සිරිමල් තව දුරටත් පොඩි එකෙක් නොවේ. ගමේ ඉස්කෝලෙ 5 වැනි පන්තියේ. වයස අවුරුදු 10 යි. එකම පන්තියේ පේල් වෙවී හිටපු ඇට්ටර කොල්ලො කියල දුන්නෙ පොඩි ළමයි එන්නෙ අම්මගෙ බඩ අස්සෙන් කියලයි. ඒත් බඩ ඇතුළට යන විදිය ගැන පැහැදිලි අදහසක් තවම ලැබුණේ නැහැ.
ඒ කොයි හැටි වෙතත් තම මව වෙනත් පිරිමි සමඟ බයිස්කෝප් බලන්න යන එක නම් වැරදි වැඩක් බව සිරිමල්ට තේරුම් ගොස් හමාරයි. ඒත් තාත්තා ගෙදර එන්නෙත් නැහැ. අම්මා තරහ කර ගෙනත් බැහැ.
දවසක් අම්මයි අන්කලුයි එක්ක සිරිමල් බයිස්කෝප් එකක් බලන්න ගියා. පස්සෙ කෑම කන්න වෙනත් හෝටලයකට ගියා. එතන අන්කල්ගෙ තවත් යාළුවො කීප දෙනෙක් හිටියා සෝඩා දාල සැර බීම බිබී.
” අම්මේ මට රුපියලක් දෙන්න. මට ගෙදර යන්න ඕන”
කුසුමාවතී ඇස් උඩ තියා ගත්තා. අම්මා ගෙන් රුපියලක් උදුරා ගත්තු සිරිමල් තනිවම බස් එකේ නැගල ගෙදර ආවා.
එදා රෑත් කවුදෝ ජනේලෙට තට්ටු කළා. වෙලාව කීයද කියන්න බැහැ. ආච්චි අම්මත් සීයත් එහා කාමරේ තරඟෙට ගොරවනව. අම්ම දොර ඇර ගෙන එළියට ගියා. සිරිමල්ට තව දුරටත් මේක දරා ගන්න බැහැ.
සිරිමලුත් ඉස්සරහ දොර ඇර ගෙන එළියට ගියා.
” අම්මේ මට චූ බරයී…”
අම්මා දර මඬුව පැත්තෙ ඉඳල සිරිමල් දිහාවට ආවා. කිසිවක් පැහැදිලිව නොපෙනෙන අඳුරක් තිබුනත් ඒ තිත්ත කරුවල නොවේ.
” හා.. චූ කරල යමු නිදා ගන්න . මාත් මේ චූ කරන්න ආවේ”
සිරිමල් ඉස්සර කර ගෙන කුසුමාවතී ගෙට ගියා. සිරිමල්ට විශ්වාස නෑ අම්ම මොකද්ද ඇඳන් හිටියේ කියල. සිරිමල් ආයෙම හැරිල බැලුව.
” යං .. යං.. ඔහොම යං”
********************************************************
එදා වත්තෙ කාවල්කාරයා නිවාඩු. බාලන්ට තමා මුර වැඩේ කරන්න උනේ. දෙකට කඩන තුවක්කුවත් කරේ එල්ල ගත්තු බාලන් වත්ත අයිනේ පාර දිගේ මහ පාරට ආවෙ ගෙදරට ගිහින් තේ කෝප්පයක්වත් බොන්න හිතා ගෙන.
රෑ මැදියම වගේ වෙලාව. කුසුමාවතිලයි ගේ පැත්තෙ ඉඳන් ඡායාවක් පාරට ඇදෙනවා. බස් හෝල්ට් එක දිහාවට. තුවක්කුවක් තියෙන කොට කාටද බය. කිට්ටු කරල බැලුව. කලිසම්කාරයෙක්. ගමේ කෙනෙක් නෙවේ. බාලන් කෑර හූරල තුහ් ගාල කෙල ගැහුවා.
” මහත්තය කවුද ? මොකද මේ වෙලාවෙ?”
” මං මේ විල්සන් අයියගෙ පණිවිඩේකට ආව.. දැන් ආපහු මාතලේ බස් එක අල්ල ගන්න තියෙනව”
” මං මේ ඇහුවෙ මීට කලින් දැකල නැති නිසා”
( මතු සම්බන්ධයි )

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

දෝන කුසුමාවතී – අටවන කොටස


දැන් සිරිමල්ට පහක්. අවුරුදුම පහක්. සිරිමල් ටවුමේ ආගමේ ඉස්කෝළෙ හෝඩියේ පන්තියේ. කියවීමට-ලිවීමට-කියවන විට ලිවීමට සිරිමල් දැක්වූයේ පුදුම දස්කමක්.
සිරිමල් අතට අහුවුනු ඕනෑම දෙයක් කියවන්න පුරුදු උනා.
දවසක් අම්මගෙ කොට්ටෙ යට තිබිල සිරිමල්ට අහුවුනා අපූරු පොතක්. පිට කවරයක් තිබුණේ නැහැ. සමහර පිටුත් ගැලවිලා ගිහින්. ඒකෙ තිබුණේ සිරිමල්ට තේරුම් ගත නොහැකි පුදුම දේවල්. මේ අන්කල් කෙනෙකුගෙයි – ඇන්ටි කෙනෙකුගෙයි කතාවක්.
” එපා ඕව කියවන්න. ඕව තියෙන්නෙ ලොකු අයට” කුසුමාවතී පොත උදුරා ගෙන මෙට්ටෙ යට ගැහුවා.

“අපි හෙට ගමනක් යමු.”
සිරිමල් බයිස්කෝප් බලන්න ආසයි. ශාලාවේ පිටුපස බිත්තියේ හතරැස් සිදුරකින් එන එළිය ධාරාවක් ඉස්සරහ රෙද්දකට වැටෙනවා. සිරිමල්ට හිතා ගන්න බැරි වුනා අර එළියෙන් කොහොමද රූප මැවෙන්නේ කියල.
පළවැනි බෙල් එක වැදෙන කොට ශාලාව අඳුරු උනා. වටේට තිබුණු දොරවල් වැහී ගෙන වැහී ගෙන ගියා.
අම්මගෙ එහා පැත්තෙ සීට් එකට කවුදෝ කෙනෙක් ඇවිල්ල වාඩි වුනා. ශාලාවට යන්තම් එළිය වැටෙන වෙලාවක් බලල , සීට් එකේ ඉස්සරහට වෙලා සිරිමල් හොරෙන් බැලුවා කවුද ඒ කියල. කවුද අන්කල් කෙනෙක් අම්මගෙ උරිස්ස සිඹගෙන ඉන්නා හැටි කුඩා සිරිමල් නිරීක්ෂණය කළා.
බයිස්කෝප් එක ඉවර වෙලා තුන් දෙනාම ගියා කෑම කන්න ඔර්ලෝසු කණුව ළඟ තියෙන මුස්ලිම් හෝටලයට. ඒකෙ කාමරත් තියෙනවා. අන්කල් බිත්තියේ තිබුනු කුඩා බොත්තමක් එබුවා. සුදු ඇඳගත්තු වේටර් කෙනෙක් ආවා.
පුංචි පුංචි දීසි වලට නොයෙක් එලවළුත් , මස් මාළුත් ලොකු තසිමකට බතුත් ගෙනැත් තිබ්බා. අහසේ නිල් පාට පිඟන් වලට තුන් දෙනාම බත් බෙදා ගත්තා.

සිරිමල් ගොඩාක් ආසා කලේ අන්තිමට ගෙනැත් තිබ්බ පැපොල් වැඩියෙන් දමාපු ෆෘට් සැලඩ් එකට.
” මේ අන්කල් හොඳයි නේද පුතා” ? අම්මා ඇහුවා.
අන්කල් දිග කළිසම් අඳින කෙනෙක්. එයා අපේ තාත්තා උනා නම් කොච්චර හොඳද ? සිරිමල් පහුවදා ඉස්කෝලෙ ගිය ගමන්ම යාළුවන්ට කීවේ අම්මයි තාත්තයි එක්ක බයිස්කෝප් එකක් බලන්න ගිය විත්තිය.
සිරිමල් අම්මගෙ උණුසුමට ආසයි. කුසුමාවතී සිරිමල් තුරුලු කර ගෙන නිදා ගත්තා.
” අම්මේ.. කවුද අම්මේ ඒ අන්කල්?”
” ඒ… අම්මත් එක්ක එකට ඉස්කෝලෙ ගිය එක්කෙනෙක්”
” අපි ආයෙ යන්නෙ කවදද?”

තම මව හංගා ගෙන කියවන පොත් හොරෙන් බැලීමෙන්ද , අම්මා මිතුරියන් ගෙන් ඉල්ලා ගෙන එන ෆිල්ම්ෆෙයාර් වගේ සඟරා වල බාගෙට හෙළුවෙන් ඉන්න ලස්සන ඇන්ටිලාගේ රූප දැකීමෙන්ද සිරිමල්ගේ සිතේ කුතුහලය මිශ්‍ර වුනු මිහිරක් වැඩෙමින් තිබුනා.
ඒ වගේ සඟරාවක ජංගියකින් සැරසුනු රූමත් නිළියගේ රුව දුටු කුඩා සිරිමල් එම ඇඳුම තම මවට සිතෙන් අන්දා රස විඳීමට පෙළඹුනා.

අම්මේ .. අර කුරුල්ලා රතු පාට උනේ කොහොමද ? කුරුල්ලො පියාඹන්නෙ කොහොමද ? අර සමනල්ලු එන්නෙ කොහෙ ඉඳලාද ? වගේ වෙනත් ළමා ලපැටියන් අහන ප්‍රශ්න වෙනුවට සිරිමල් තම මවගෙන් ඇහුවේ;
” අම්මේ.. අර අන්කල් අපි එක්ක බයිස්කෝප් බලන්න යන්නේ ඇයි?”
” ඒ අන්කල්ට බබාල නැද්ද ?”
” ඇයි තාත්තා ගෙදර එන්නෙ නැත්තෙ?” වගේ මුහුකුරා ගිය ප්‍රශ්න වැලක්.

රාත්‍රිය නිහඬයි. යාන්තමට හඳ පායලා තිබුණා. අන්තිම බස් එක ගේ ළඟ නැවැත්තුවා. සිරිමල්ගේ උගුර කට වේළිලා. සිරිමල් හිතුවා හරි. ජනේලයට හිමින් තට්ටු කරන හඬක්. අම්මා ජනෙල් පියන ඇරියා. කිසි දෙයක් පැහැදිලි නෑ. සිරිමල්ගෙ පපුව ඩිග්-ඩිග් ගා ගැහුනා. මොහොතකින් ජනෙල් පියන වැහුනා. හඬ නොනැගෙන ලෙසට සීරුවට දොර ඇරිය කුසුමාවතී එළියට ගියා. සිරිමල්ට ඕන වුනා මොකද වෙන්නේ කියල බලා ගන්න. ඒත් සිරිමල් කරුවලට බයයි.

විල්සන් ගෙදර එන එක අඩු කළා. ඒ වෙනුවට පඩි ගත්තාම යම් මුදලක් මනි ඕඩරයකින් කුසුමාවතීට එව්වා.

” අපි යමු පුතේ තාත්තා බලන්න.”
නිවස තුල සිදුවන අමුතු දේවල් නිසාද , තාත්තා ගෙන් සුරතලයක් නොලැබීම නිසාද , බයිස්කෝප් බලන්න එක්ක යන- රස කෑම ජාති අරන් දෙන ආගන්තුක අන්කල්ගේ ආගමනය නිසාද සිරිමල් තුල තම පියා කෙරෙහි ඇති වෙලා තිබුණේ අප්‍රසන්න හැඟීමක්.

කුසුමාවතී සහ සිරිමල් දඹුල්ලට ආවා. විල්සන් සේවය කල කන්තෝරුවට ගියා. කෙළින්ම ගිහින් cc මහත්තයා හම්බ උනා.

” සර්.. මම මෙහෙ වැඩ කරන විල්සන්ගෙ පවුල..මේ පුතා. එයා මාස ගාණකින් ගෙදර ආවෙ නෑ. තොරතුරක් නැති නිසයි බලන්න ආවෙ.”
කුසුමාවතී දෙස ඉහළ සිට පහලටත් , පහල සිට ඉහළටත් බැලූ cc මහත්තයා,
” මිනිහ ගෙදර වියදමවත් එවනවද ? මාත් නිතරම කියනවා ගෙදර ගිහින් එන්න කියල. රේස් දාන්න පුරුදු වෙලා.. අද රෑ වැඩ.. මෙලාට ඇති කාමරේ. මම කියන්නම් යන විදිය..”

කුසුමාවතියි සිරිමලුයි විල්සන්ගෙ නවාතැන හොයා ගත්තා. කාමරයේ බඩු මුට්ටු කියා කිසි දෙයක් නෑ. බූමිතෙල් ලිපක්.. අපිරිසිදු හැලි වලං කීපයක්.. අඬුව කැඩුනු කෝප්පයක්, පොතු ගැලවුනු පිඟානක් සහ කිලිටි රෙදි ….

යාබද නිවසේ සිටි දෙමළ කාන්තාව ඔවුන් වෙතට ආවා.
” විල්ෂන් අයිය යන්න එති ටවුමට ඕ ලෝන් දාන්න.. මේ පවුලද ?”
” විල්සන් ගෙදර එන්නෙ නෑ.. ඒකයි බලන්න ආවෙ ”
” එයාට වෙන ගේණි ඇති”
” නෑ .. එක නං වෙන්න බැහැ කොහොමවත්”

( මතු සම්බන්ධයි )

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 2