දෝන කුසුමාවතී- පස්වන කොටස


විල්සන්ලගෙ ගෙදර පිහිටා තිබුණෙ මොරටුවේ, ගාලු පාර අයිනෙමයි. ඒක කුලී ගෙයක්. කාමර දෙකයි , සාලෙයි, කුස්සියයි. වැසිකිළිය තිබුණේ ගෙට යාර විසි පහක් විතර ඈතින්. නෑමට එතරම් ගැඹුර නැති ළිඳකුත් තිබුණා.

සුරුට්ටු ගඳ හැම තැනම. විල්සන්ගෙ තාත්තා සුරුට්ටු බිව්වේ. විල්සන් නම් සමහර විට සිගරට් බොනව ඇති. එයාට සුරුට්ටු උරන්න දෙන්න නරකයි. එතකොට නාකියි වගේ. කටත් ගඳ ගහනව.

ලයනල් දවසක් සිගරට් එකක් බීල කුසුමාවතීගේ මූණට දුම් වලලු යැව්වා. “ඒයි.. යා.. එප්…පා අයියෝ..”
කුසුමාවතී ජීවිතේටම බයිස්කෝප් දෙකයි බලල තිබුනේ. එකක් තමා පන්සලේ බණ මඩුවෙ පෙන්නාපු බරව බයිස්කෝප් එක. අනික පාතාල භෛරවී.. දෙමළ එකක්. ගමේ කවුරුවත් දකී කියල දෙන්න දෙපැත්තෙන් ගිහින් නුවර වෙම්බ්ලි සිනමාහලේ බැල්කනියෙ ඉඳන් බැලුවේ.
ලයනල් එයාගෙ සීට් එකේ පාත් වෙලා කුසුමාවතිගේ උරහිසට මූණ ඔබා ගෙන මොනවද කියෙව්ව. රාම් රාඔ ගෙයි මාලතීගෙයි රංගනයට වශී වෙලා හිටි කුසුමාවතිට ලයනල් කී දේවල් ඇහුණෙ අතරින් පතර.
” මම විබාගෙ ඉවර වෙච්චි ගමන්ම රස්සාවක් හොයා ගන්න බලනව. මට ලංගමේට ගියෑකි. නුගවෙල ඩිපෝවෙ ලොක්කෙක් ඉන්නවා මගෙ දුර නෑයෙක්. අපි පැනල යමු. ගිහින් කසාද බඳිමු. ටික කලක් යනකොට අම්මලා කැමති වෙයි.”
බයිස්කෝප් එක ඉවර වෙනතුරු ලයනල් , කුසුමාවතිගේ අත මිරිකගෙන හිටියේ.

” නෝනෙට හොඳටම නින්ද ගිහින් තිබුණා. ගමන් මහන්සියට වෙන්ටෑ. මං ආයෙ මොකටද කියල කීද්දුවෙ නෑ”
විල්සන් රත්තරං දත පේන විදියට හිනා වෙලා කුසුමාවතිගෙ අතින් ඇල්ලුවා. ඊට පස්සෙ චිමිනි ලාම්පුව නිවා දැම්මා. පියවතී නැන්ද අඳින්න කියපු සිලික් ගවුම දැන්ම අඳිනවද ? නැද්ද ? කුසුමාවතී හිතුව.
මහ වෙලාවක් ගියේ නෑ. ගම හරහා දුවල ආව වගේ හති දැම්ම විල්සන් අනෙක් ඇලයට හැරිලා නිදා ගත්තා.

ඇයි දන්නෙ නැහැ එයාට එහෙම උනේ. එයා මගෙ අතින් ඇල්ලුවෙත් බයෙන් බයෙන් වගේ. හරියට මං එපා කියයි කියල වගේ.
එදා බාලන් ඔය ගාවදි තමන්ට බලාත්කාරෙන් කල දේ මීට වඩා කොච්චර සනීපද කියල හිතුන. බාලන්ගෙ හැඩි දැඩි බාහු වලට මිරිකී චප්ප උනු කුසුමාවතීට බයක් දැනුනේ නෑ. ඒක අමුතු මිහිරියාවක්. උණුහුමක්. හොඳ වෙලාවට අහල පහල කවුරුවත් හිටියේ නැහැ. කවුරු හරි බලා ගෙන හිටියා නම් වඩාත් හොඳයි කියල කුසුමාවතීට හිතුනා.
ගමේ ගියාම මං යනව බාලන් බලන්න. මං තරහ නෑ කියලත් කියනව.

කුසුමාවතියි , විල්සනුයි උදෙන්ම නා ගන්න ළිඳට ගියා. ළිඳ එච්චරම ගැඹුරු නෑ. විල්සන් වතුර බාල්දි හත අටක් ඇදල දුන්න. තවම අළුත් මනමාලිනේ කියල.

විල්සනුයි අම්මයි මොනවද කුටු කුටු ගෑව. ඒ මොනවද කියල ඇහුනේ නැහැ.

” උඹ අර පිරුවටේ අරන් තිබ්බද ?”
” ඒක පාවිච්චි කළේ නැහැ අම්මේ”
” උඹ මොනවත් දැක්කද ?”
” ඔව්.. එයාගෙ ගවුමේ. අර උදෙන්ම හෝදල දැම්මේ අප්පිරියයි කියල”
” දැන් ඒකිගෙ ඔළු ගෙඩියද පෙන්නන්නෙ අර මහ ගෑණිට?”
” මම ඕව එච්චර ගණන් ගන්නෙ නෑ”
” ගිහි ජීවිතේට ආවා නම් ගිහියෙක් වගේ හිතන්න කරන්න වෙනව”

” අම්මේ.. විල්සන් අයිය මොන වගේ රස්සාවක්ද කරන්නේ… ?
” ඒක ලොකු කන්තෝරුවක්.. අපේ පුතා තමා දවල්ට ඒක බලා ගන්නෙ. රෑට වෙන කෙනෙක් ඉන්නවා. දැක්කද අර යතුරු කැරැල්ලෙ ලොකු. අපේ පුතාගෙ බාරෙ තමයි වටින කියන දේවල් සේරම තියෙන්නේ”

විල්සන් සේවය කළ කන්තෝරුව පිහිටා තිබුනේ රත්මලානේ. වැඩට ගියේ බයිසිකලේ. එක දවසක් විල්සන් වැඩ ඇරිල එන වෙලාව අල්ලල කුසුමාවතී ගාලු පාර අයිනෙන් ඇවිද ගෙන ගියා.

” අම්මට සිරි.. අර කවුද බොල…?”
වින්කලේ බයිසිකල් රෝදයක ඇද අරිමින් හිටි මාටින් ඇහුවා..
” ඇයි බං අර.. තැපැල් කන්තෝරුව ඉස්සරහ ලැටිස් ගහපු ගේ..”
” ඉතින්?”
” ඇයි බං ඊයෙත් පැච් එකක් දා ගෙන ගියේ..”
” අර හීරළුවගෙ ගෑණිද ඔය? අප්පට සිරි.. මට හිතයි පොඩි බාසාවක් දාල බලන්න”
” පවු පුරව ගන්නෙ නැතුව ඉඳින්”

හරියටම වෙලෝනා එක ළඟදි විල්සනුත් , කුසුමාවතිත් එකිනෙකා මුණ ගැසුනා.
” මට ගෙදර ඉන්න කම්මැලියි… ආ එක හොඳ මදිද ?”
” ඒකට කමක් නෑ.. ඒත් ගවුම නෑඳ..සාරියක් පටලගෙන ආව නම් හොඳයි..”
විල්සන් , කුසුමාවතී බාර් පොල්ලෙ හරහට තියා ගෙන බයිසිකළේ පැද්දා.

රෑ අටට , අට හමාරට විතර ඇති. රෑ කෑමෙන් පස්සෙ විල්සන් සිගරට් එකකුත් පත්තු කරන් කාමරේට ආවා.
පළඟැටියෙක් චිමිනි ලාම්පුව වටේ කැරකි කැරකි හිටියා.
” මේ මොකද මේ “?
” මේ ගවුම තමා අපේ පියවතී නැන්දා මට කිව්වෙ මගුල් දා රෑට අඳින්න කියල. කොහෙද ? නින්ද ගියානෙ…”
” සේරම පේනවනෙ ඇතුල..”
” ඉතී…………..න් ,,”?

විල්සන් සාක්කුවෙන් දිලිසෙන කොළයකින් දවටපු බුල්ටෝ වගේ එකක් අරන් කටේ දා ගත්තා.
” කෝ මටත් දෙන්න ”
” මේක පිරිමින්ට විතරයි”
කුසුමාවතී දවටනය උදුර ගෙන බැලුවා. තඩි මහත අයෝමය පුරුෂයෙක් මස් ගොබ පුම්බ ගෙන ඉන්න පින්තූරයක්. ” ලේගියම්”
” ඕක කෑවාම වැඩි වෙලාවක් ඉන්න පුළුවන්. අපෙ වැඩ පොළේ එක්කෙනෙක් කීවෙ.”
” එහෙනං දෙකක් විතර කන්න” කුසුමාවතී කිව්වා.

චිමිනිය අස්සට වැටුනු පළඟැටියා අඬු පඬු උඩ දා ගෙන මොහොතක් දඟලලා කරවී නිහඬ උනා.
විල්සන් දෙපතුල් එකට හප්පා පිස දා ගෙන ඇඳට ගොඩ උනා.

මේ පිරිමි ගෑනු මත්තෙ මෙච්චර මොකට නැහෙන්න හදනවද ? ගෑණුත් එහෙමයි. මට නොදැනෙන උන්ට දැනෙන අමුතු සැපක් ඕකෙ තියෙනවද? පන්තියෙ හිටපු පැහිච්චි කොල්ලො කෙල්ලො වල් කතා රහසින් රස කර කර කතා උනා. මොන රසයක්ද ?

පහුවදා උදේ පුරුදු පරිදි විල්සන් රස්සාවට ගියා. වැඩිපුර මූණ දුන්නෙ නැහැ කුසුමාවතීට. වැරැද්දක් කරල අහුවුන පොඩි එකෙක් වගේ විල්සන් හැසිරුනේ. පියවතී නැන්ද හරියට හරි. දහ දෙනෙක් ගත්තොත් දහ විදියයි.

” මේ ගෙට වෙලා ඉඳින්. ඔය ගවුම් කොටෙත් ගහගෙන පෙර ගමන් යන්න ඕන නෑ. ඌ එන වෙලාවක එයි. පිරිමියෙක් නේ…තව ටික දවසක් යන කොට ඔය කම්මැලි ගතිය ඇරිල යයි. නැන්දම්මා කීවා.

ලයනල්ල මොනව කරනවද දන්නෙ නෑ. විබාග ප්‍රතිපල ආවද ? රස්සාවකට ගියාද ? ඒත් මට මොනාටද ඒව? මං දැන් කසාද බැඳපු ගෑණියක්.

හදිසියෙන්ම දවසක් පෑලිසුයි , බේබි නෝනයි කුසුමාවතී බලන්න ආවා වැලිතලප වගයක් එහෙම හදා ගෙන.
” අනේ අම්මේ.. මං ටික දවසකට ගෙදර එන්නද ? එයා හොඳයි.. ඒත් මහ අමුතුයි.. මුල දවස්වල ටිකක් හොඳට හිටියා. මං වෙන පිරිමියෙක් දිහා බැලුවත් සැකයි.. කතා කළත් සැකයි…”
” උඹ ආවට කමක් නෑ. ටික දවසකට.. එත් එනවා නම් ඒ ළමයත් එක්කම වරෙං. නැත්තං කතා හැදෙයි උඹ දීගෙ ඇරිල ඇවිත් කියල”

( මතු සම්බන්ධයි )

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 10

දෝන කුසුමාවතී – හතරවන කොටස


කුසුමාවතී අළුත් කැදැල්ලක් හදන්න ඉගිල්ලිලා යන දිනය අත ළඟටම ආවා.

අද එයාලගෙ කෑල්ලෙ දළු කඩන දවස. වෙනද වගේම ආසාවෙන් කරුපයියගෙ දුව මාරිත් එක්ක කුසුමාවතිත් දළු කැඩුව. ඒත් එයාගෙ හිත නම් තිබුණෙ ගොඩාක් ඈත.

ෂා.. ෂා..පෑලිස් උන්නැහේට පිස්සුද ? වට් අ මෑඩ්නස්? ඇයි දෝණි දැන්මම මැරි කරන්න හිතුවේ. තාම එග්සෑම් ඔක්කොම ඉවරත් නෑ නේද? ෂා.. ෂා. වට් අ මෑඩ්නස් !
වත්තෙ ක්ලාර්ක් රිටයර් වෙනව තව මාස කීපයකින්. මම හිතන් හිටියේ දෝණිට ඔෆීස් එකේ වැඩ කියල දීල එතෙන්ට දාන්න. දැන් ඉතින් ඔක්කොම ඉවරයි.
දෝණි දැක්කද අර පින්තූරෙ. සෙමි නියුඩ් එක. මම ඒක අපේ රටේ ආර්ට් එක්සිබිෂන් එකකට යැව්ව. මට ඒකට තර්ඩ් ප්ලේස් ලැබුණා. අපේ රටේ සල්ලි වලින් පවුම් 100 කුත් ලැබුනා. යර්ස්.. ..හන්ඩ්‍රඩ් ස්ටර්ලින් පවුන්ඩ්ස්.

මං හිතාන හිටියේ දෝණිගෙ පින්තූරෙකුත් අඳින්න ඒ වගේ. මට ෆර්ස්ට් ප්ලේස් ගන්න පුළුවන් ඒකට. දෝණිට හොඳ ෆිගර් එකක් තියෙන්නේ. ෂාප් ෆීචර්ස්. දෝණිගෙන් මම ඇහුවෙ නැත්තෙ දෝණි තාම පොඩි ළමයෙක් නිසා. ඒක වැරදි වැඩක්. වට් අ මෑඩ්නස්..
කමක් නෑ. හස්බන්ඩ් එක්ක එන්න මේ පැත්තෙ ආ දවසක. මම අද දෙන්නම් හොඳ ගිෆ්ට් එකක්. නෑ දෙකක්. දෙන්නට.මේ සිගරට් කේස් එක ඔයාගෙ හස්බන්ඩ්ට. මේ සුවඳ ඔයාට. වෙඩින් එකට ඉන්වයිට් කළොත් මාත් එනවා. ගුඩ් ලක්.

හොෆ්මන් මහත්තයා පයිප්පෙ ඇරියා වාගෙ එක හුස්මට කියා ගෙන කියා ගෙන ගියා.

දවස් තුනක ඇස්ටෝම් එකක්. කුසුමාවතිලගෙ ගෙදර. තුන්වන දවසෙ තමා මනමාලය ඇවිල්ල නැකතට කුසුමාවති අරන් යන්නෙ.

පෑලිස් ළඟපාත කෙනෙක් එක්ක ඇස්ටෝම් කැවිලි මේසය හැදුවා. බාල හපු ලෑලි , පිටපළු ටිකකින්. මේසෙ තට්ටු හතරයි. උඩම තට්ටුව පොඩියි. පැටිස් කට්ලස් වගේ කෑම හදන්න දන්න කෙනෙක් ගමේ හිටියේ නෑ. ඒකට දක්ෂ වාවින්නෙ පැටිස් අප්පුහාමි. පැටිස් අප්පුහාමිට එන්න කියල පැටිස් කට්ලස් වගේ කට සැර කැවිලි .. ඒව තමා තට්ටු මේසෙ පාතම තට්ටුවේ. මස්කට් , තලගුලි , ආස්මි වගේ පැනි රස දේවල් ඉහල තට්ටුවල.
ඇස්ටෝම් එකට ආරාධනා ලද ගෑනු – පිරිමි-ළමයි මේසෙ වටේ ගිහින් බඩවල් පුරවගෙන ඔරෙන්ජ් බාර්ලි වීදුරුවකුත් බීල එළියට ගියා. එළියට යන තැන කුඩා කනප්පුවක ඇන්ලොප් මිටියක්.
තවත් කට්ටියක් කුසුමාවතීගෙ මාමා විසින් ඔළුවෙන් කරන ලද ඇරයුමක් මත ඇතුළේ කාමරයකට ගිහින් මූණවල් විරිත්ත ගෙන එළියට ආවා.
කාපු බීපු අය මුදල් නෝට්ටුවක් දාල ” එහෙනං අපි ගිහිල්ල එන්නම්” කියල බේබි නෝනට දුන්න. බේබි නෝනා ඇන්ලොප් හැට්ටය අස්සෙ ගහ ගත්තා.

තුන්වැනි දවසෙ හිල්මන් කාර් දෙකක් පුරවල ආවා මනමාල පාර්ශවය. ඒ වෙන කොටත් කුසුමාවතී ලෑස්ති වෙලයි හිටියේ. වේල් එක දාන්න විතරයි තිබුණේ. කුසුමාවති හොරෙන් බැලුවා කට්ටිය දිහා.
” ෂඃ.. මේ මනුස්සයට අදට විතරක්වත් කළිසමක් ඇඳන් ආවානම් මගුල් පින්තූරෙ ලස්සනට ගන්න තිබුණනේ.”

” පියවතී.. ඕකි තාම නොදන්න කෙල්ල. පිටත් වෙන්න කලින් ඔන්න ඔය දැනමුතුකං ටිකක් කියල දීපන්”

පියවතී ගියා කුසුමාවතී හිටි තැනට.

” මේ බලාපන් දුවේ.. ඔය පිරිමි මහ අමුතු ජාතියක්. පිරිමි දහ දෙනෙක් ගත්තොත් දහ දෙනා දහ විදියක්.
මං මේව උඹට කියන්නේ.. ආයෙ උඹ කාගෙන් දැන ගන්නද ? මං උඹට මෙහෙම තෙරෙන බාසාවෙන් කියන්නම්.
සමහර පිරිමි කැමති කොණ්ඩෙ තියෙන ගෑනුන්ට. සමහරු කොණ්ඩෙ ටිකක් තියෙන ගෑනුන්ටයි කැමති. උඹ අහල තියෙනවද මන්ද සමහරු කොණ්ඩෙ නැති ගෑනුන්ටයි කැමති.. දැං උඹ හිතා ගනින් මම මොනවද කිව්වෙ කියල.

“උඹ රෑට මොකද්ද අඳින්න හිතාන ඉන්නෙ. ඇඳපන් සිලික් එකක්. අර ළමයත් ඕවයෙ දිගක් පළලක් දන්න කෙනෙක් වෙන්න බෑ. කෝක උනත් වතුරෙ ඉන්න මාළුන්ට පීනන්න උගන්නන්න ඕනයැ. ගෑණු අපි දැන ගන්න ඕන තමන්ගෙ පිරිමියා ඉල්ලන ඉල්ලන විදියට කෑම බීම ටික දෙන්න. නැත්තං උං පිට ගෙවල් වලින් කන්න පටන් ගනී.
උඹ බය වෙන්න එපා. මුලින් ටිකක් රිදෙයි. නිකම් කඩියෙක් කනවා වගේ. ටික දවසක් යනකොට දෙන්නම හරියට හිටියොත් උඹට ඕක නැතුව බැරි වෙයි. එහෙනං මතක තියා ගනිං. උඹට දෙයියන්ගෙ පිහිටයි.
රේට් හවුස් යයිද , කෙළින්ම ගෙදර යයිද කියන්න බැහැ. ඒව ඒ පාර්ශවයේ වැඩනේ. උඹ හිතා ගනින්. කොහේ ගියත් කෙරෙන්නෙ එකම දේ කියල.

පාට පාට පීත්ත පටි වලින් සැරසූ එක හිල්මන් රතයක පිටුපසට විල්සන් .. ඒ කියන්නේ කුසුමාවතිගේ සැමියත් , කුසුමාවතීත් ගොඩ උනා. තව වැඩිහිටියෙක් ඉස්සරහ සීට් එකට ගොඩ උනා.

හැතැප්ම දහයක් පහළොවක් යන තුරු කවුරුවත් කතා කළේ නැහැ. කුසුමාවතී ටිකක් මූණ හරවලා වම් පැත්ත බැලුවා. විල්සන් කටේ හිනාවක් ගුලි කරගෙන ආයෙත් ඉස්සරහ බලා ගත්තා.

මතු සම්බන්ධයි

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 7

දෝන කුසුමාවතී- තුන්වන කොටස


අමුත්තෙක්….? ඉදිරිපස දොරට තට්ටු කරනු අසා චීත්ත පොටෙන්ම අත පිස දමමින් බේබිනෝනා ඉස්සරහට ගියා.
” හප්පේ.. මේ විජේරත්න ඉස්කෝළෙ නෝන නෙවැ”
“ඕං හොයාගෙනම ආවා.. කුසුමාවතී දවස් දෙකක් ඉස්කෝළෙ ආවෙ නැති නිසා.. ඉස්කෝළෙ නෑවිත් ඉන්න එපා මොන වැඩේ තිබ්බත්”

බේබිනෝනට නම් තේරුම් ගියා යමක්, මේක මේ නිකමට ආ ගමනක් නොවේය කියා.
” මෙහෙ වරෙං බේබිනෝනා. මම එහා ගමේ. අපි කවුද කියන එක උඹට අමුතුවෙන් මතක් කරන්න ඕන නෑනේ..
මම මේ තැන් වලට එන්න ඕන ගෑණියෙකුත් නොවන වග උඹට තේරෙනවනේ…
” මේකයි කාරනේ .. කුසුමාවතී මගේ පුතත් එක්ක මොකද්ද පළහිලව්වක්… ඕව කවද කෙරෙන වැඩද ?”

“උඹේ කෙල්ල තමයි අපෙ එකාට ලියුමක් දීල තියෙන්නෙ.. ලොකු ඉස්කෝළෙ මහත්තයට කිව්වොත් ආයෙ දෙකක් නෑ. අස් කරනව ඉස්කෝළෙන්..
මට ඒ අපරාදෙට හවුල් වෙන්න ඕන නෑ. කුසුමාවති ඉගෙන ගන්න දස්සයි. මහ විබාගෙට ලිව්වට පස්සෙ ඔය කාට හරි හොඳ කෙනෙකුට දීල දාපං. ඕං මං ගියා. මට ආයෙම සැරයක් එන්න තියන්න නං එපා.. දුවට තදින් කියපන් ඉවර කරන්න බැරි දේවල් පටන් ගන්න එපා කියල”

“උඹ ඔන්න ඔහෙ ගෙදර හිටපං. අර රෙදි ඉස්කෝළෙට පලයන්. කීයක් හරි හොයා ගන්න පුළුවන්”.

කුසුමාවතිගෙ ඉස්කෝළ ගමන හමාර උනා.

“දුවේ උඹ කැමති නං අර පියවතී නැන්දගෙ නෑදෑ කෙනෙක් ඉන්නවලු. ලබන සුමානෙ දිහාට එයි මේ පැත්තෙ.. ඒ මිනිස්සු එන්නෙ උඹ බලන්න. පියවතී කිව් විදියට ආණ්ඩුවෙ රාජකාරියක් කරන කෙනෙක්”

“අම්මේ එයා කළිසම් අඳින එක්කෙනෙක්ද? වේට්ටිකාරයෙක් නම් මට එපා”

කුසුමාවති සිහින මැව්වා.. කුසුමාවතිගෙ ලෝකයේ ඉන්නෙ පිරිමි කීප දෙනෙක් විතරයි. ලයනල්.. විජේරත්න ටීචර්ගෙ පුතා. අනිකා බාලන්.. අනෙක් එක්කෙනා තමා හොෆ්මන් මහත්තයා.
එයා ලයනල් වාගෙ විහිළුකාරයෙක්ද ? බාලන් වාගෙ පීනස් ගඳයෙක්ද දන්නෙ නැහැ. හප්පා.. ඒකට හොෆ්මන් මහත්තයා. කකුලෙ ඇඟිලි වලත් නියපොතු ගානට කපල. අල්ලල ඉඹ ගන්න හිතෙනව. ළඟින් යන්න බෑ පුසුඹ. එංගලන්තෙන් ගේන සැන්ට් ජාතියක් වෙන්නැති.

” මං කැමතියි.. අම්මේ.. මට ඕන මේ ගෙදරින් යන්න. අම්මලටත් හොඳයිනේ”

සුදු සරමට සුදුකෝට් එකක් ඇඳල කරුංක ගෙඩියක තරමට කොන්ඩෙ බැඳපු පිරිමියෙකුයි , එයාගෙ පවුල කියල හිතන්න පුළුවන් බවලතෙකුයි , තව පිරිමියෙකුයි පියවතීලගෙ ගේ පැත්තෙ ඉඳන් කුසුමාවතීලගෙ ගෙදර පැත්තට ආව.

” බේබි නෝන අක්කෙ.. මේ අර කියාපු කට්ටිය”.

ඔය වෙලාවෙ, කුසුමාවති ගේ පිටුපස ජම්බොලෙ ගහ යට පියවතීගෙ දුවත් එක්ක කොටු පනිමින් හිටියේ.

“අපි මේ පියවතීලගෙ ගෙදර ආ ගමන්. මේ පැත්තටත් ගොඩ වෙල යන්න හිතුව. පස්සෙ බැරිය සිරිතට එන්න.අපේ මේ පුතාට තමා හොයන්නේ. කොළඹ රස්සාව කරන්නෙ. ඕන නම් මේ පැත්තට මාරුවක් උනත් ගන්න පුළුවන්”.

කුසුමාවතිගෙ හීන ලෝකය බිඳ වැටෙන්න ළඟයි.
” අම්මේ එයා වයස පාටයි. කළිසම් අඳින්නෙත් නෑ.. “
” පස්සෙ බැරියැ කියන්න කළිසම් අඳින්න කියල. උඹට වඩා ටිකක් වයස පාටයි නම් තමා.. ඒත් ගෑණු අපි විගහට නාකි වෙනව. පිරිමින්ට වඩා”

බේබි නෝනා කුසුමාවතී වත්තම් කරගෙන ඉස්සරහට ආවා බුලත් හෙප්පුව දෙන්න. කුසුමාවති ලැජ්ජ බය ඇරල කෙළින්ම මුහුණ දිහා බැලුව මනමාලයගෙ. කොණ්ඩෙ රැලි .. පස්සට පීරල. වේට්ටියක් ඇඳල. සුදු කමිසෙ කොලර් එක වටේ රතු පාට ලේන්සුවක් . දාඩියට වෙන්ටෑ.

“නැන්දේ.. ඒ මනුස්සය අපේ තාත්තටත් වඩා ටිකක් බාල ඇති”.

“තිස් පහක්. ඉතින් උඹට 17 යි. ලබන අවුරුද්දෙ 18 යි. ළමයි දෙතුන් දෙනෙක් වදාපුවම ගෑණුන්ගෙ හපේ විතරයි. දැන් බලපං මං උඹලයි මාමත් එක්ක එනකොට මට පහලොවයි. උඹලෑ මාමට තිහ පැනල. මම දමල ගහල ගියාද ?

“ඊටත් වඩා මරුමුස් පෙනුමයි. උඩු ඇන්දෙ රත්තරං දතකුත් තියෙනව. මහ මුඩුමයෙක්”.

“මේ මොනව කියනවද ? ඒ ළමය ටික කාලයක් සිවුරෙත් ඉඳල තියෙනව. අම්මා තාත්ත බලා ගන්න කවුරුවත් නැති වෙයි කියලයි සිවුරු ඇරල තියෙන්න”.

” එතකොට හීරළුවෙක්?”

” එහෙම පාච්චල් කරන්න එපා.. බේබි නෝන අක්කෙ. ඒ මනුස්සය උඹෙ දුව ඇහැක් වගේ බලා ගනී. උඹ අහල තියෙනවද ? ඔය සිවුරු ඇරපු උන් ගෑණු පෙරේතයෝ..”

(මතු සම්බන්ධයි)

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

දෝන කුසුමාවතී -දෙවන කොටස


පියවතී , කුසුමාවතිගේ නැන්දා , කුසුමාවතීට ඉරිසියයි. ඒ වෙන මොකවත් නිසා නෙවි, දවසින් දවස ලස්සනවෙන , හැඩවෙන කුසුමාවතිගෙ රූපෙට.
ඊටත් වඩා….
කොකුපණු බේත් දෙන්ට ආ සැන්ටිබෝට් මහත්තයත් එක්ක කුසුමාවති හරි හරියට ඉන්ගිරිසියෙන් කතා කරනවා පියවතී  බලාගෙන හිටියේ පුදුමයෙන්. හොෆ්මන් මහත්තයත් එක්කත් වත්තෙ කාමණ්ඩි දවසෙ වචනයක් දෙකක් ඉන්ගිරිසියෙන් හුවමාරු වෙනවා පියවතී දැක්කා.

” ඉන්ගිරිස් ඉගෙන ගත්ත කියල ආයෙ කවුන්සලේට යන්ටයැ.. ඕං ඔය කවුරු හරි කෙනෙක් හොයල දෙන්නෙ නැතුව.. දැන් කීයද ? 17 ක් ?”
” අනේ ඔය ඇඟ පත මේරුවාට ඒකි තාම නොදන්න කෙල්ල.. 17 කියන්නෙ මොන වයසක්ද?”

” මං උඹෙ මලය එක්ක එනකොට මට පහළොවයි. මොකද මං උඹේ මලයට අඩුවක් පාඩුවක් කළාද?”
“උඹ කැමති නං.. අපෙ නෑදැයෙක් ඉන්නවා.. හොඳ රස්සාවක් කරන. කොළඹට කිට්ටුව. යමක් කමක් තියෙන මිනිස්සු. මේ ළඟදිත් දවසක මතක් කළා කවුරු හරි ඉන්නවානං කියන්න කියල”

******************************************************************************

කුසුමාවතීල නාන්න ගියේ ඔය මැද්දෑවෙ තියෙන කුඹුක් කොටේ ළිඳට. කොයි තරම් පෑව්වත් ඒක හිඳෙන එකක් නෙවි.
ගමේ ගෑණු පිරිමි වැඩි හරියක් පිටේ කුණු උලා ගන්නෙ කුඹුක් ගහේ පිට අතුල්ලලා. පිටවල් උලලම එතන හොඳට ඔප මට්ටම් වෙලා. කිට්ටුව පාත කවුරු හරි හිටියොත් එයාට කියල පිට අතුල්ල ගන්නව. ළිඳ අහල පහල ඕන තරම් තිබුණ කුණු අතුල්ලන්ටම හැදුනු ගල් පොඩිති. කුසුමාවති නම් කවදාවත් ගල් වලින් කුණු ඉලුවෙ නෑ. එයා සඟරාවක කියවල තිබුණ ගල් වලින් කුණු අතුල්ලන එක හොඳ නෑ කියල.

වතුර බාල්දි දෙකක් කරේ ඉඳන් පහලට නා ගත් කුසුමාවතී රෙදි කෑල්ලක සබන් ගා ,එයින් පාදවල කුණු අරින්න පටන් ගත්තා. කකුලේ ඇඟිලි වලින් පටන් ගත්තු රෙදි කඩ ඉහළට ඉහළට එන විට දිය රෙදිකඩ විවර වී කලවා විවර වුනා. තමාට ඇත්තේ කෙතරම් ලස්සන පා යුගලක්ද ? කවදා හරි හොෆ්මන් මහත්තයට කියල  “අර” වගේ පින්තූරයක් අන්ද ගන්න ඇත්නම්… කුසුමාවතීට එහෙම හිතුනා.

වට පිටාවෙ කිසි හැල හොල්මනක් නෑ. ඔය පාරේ වතුර ගලන සද්දෙ ඇරෙන්ට. මොහොතක් දෙකක් ගෙවුනා. හැඩි දැඩි යමෙක් ඇගේ සබන් රෙදි කඩ උදුරා ගෙන ඇගේ දෑස් හරහා යැව්වා. සබන් වලට ඇස් දැවිල්ල ගත්තා.
ඒත් එක්කම ඒ තැනැත්තා කුසුමාවතිගේ දෑත් පිටි පස්සට අරන් අනෙක් අතින් හිර කරල අල්ල ගෙන ,ඔහුගේ දණ හිස කුසුමාවතීගෙ පිට කොන්දට තියල ඒ ඉරියව්වෙන්ම ටික දුරකට තල්ලු කර ගෙන ගියා.
ඊළඟට ඇඟේ තිබුණු දිය රෙද්ද ගැලවුනා. ඔහු ඈ බිම හොවා ගෙන පැත්තකින් ඔහුගේ සිරුරට හිර කර ගත්තා. ඇගේ යටි බඩ හරහා යම් උණුසුම් දෙයක් ශරීරය තුළ ඇතුළු වෙනව කුසුමාවතීට දැනුනා. ඈට කෑ ගැස්සුනා. ඔහු අනෙක් අතින් කට මිරිකුවා. කුසුමාවතීට රා ගඳකුත් , පීනස් තෙල් ගඳකුත් දැනුනා. ඔහොම සුළු වෙලාවක් ගත වුනා. ඈට යටි බඩේ වේදනාවක් දැනුනා. ඇගේ දෑස් විවර උනා.
… බා… ල…. න්.. කරුපයියගෙ කොල්ලා.
මොකක්ද උඹ කරපු වැඩේ බල්ලා?

අනේ කුසුම් නෝනේ.. ඔයාගෙ ලස්සන දැක්කම මට ඉවසුම් නැතිඋනා. මම මීට කලිනුත් ඔයා නානවා බලන් ඉඳල තියෙනවා..

කුසුමාවතී.. ඇය ලද අත්දැකීම වේදනාවක්ද .. මිහිරියාවක්ද කියන තැන අතරමං වෙලා හිටියා. ආයෙම ඒක මතක් කරන්න මහන්සියක් ගත්තා.
” පලයන් යන්න.. වනචරය”

” අනේ.. මං වඳින්නම්.. නෝනලාගෙ මාමට නං කියන්න එපා. මං මරයි. අපේ ගෙටත් ගිනි තියයි. අපේ තාත්තටත් ගහයි.. මේං වැන්දා..”

කුසුමාවතී  කුණු රොඩු පිටින්ම තෙත රෙද්ද ඇඳ ගත්තා. වතුර බාල්දියක් හලා ගත්තා. ඇගේ පය පාමුලින් වතුරට එක්වූ ලේ දහරාවක් පාට අඩුවෙලා ඔය පාරට ගලා ගියා.

**********************************************************************************

ඒ සෙනසුරාදාවක්. වෙලාව උදේ අටට, අටහමාරට විතර ඇති. බේබි නෝනා හීල් බත් බෙදුවා. හතර දෙනාටම. පරිප්පු මලවල. පෑලිස් කීලං කරෝල කෑල්ලක් ලිපේ අඟුරු යට හංගල බාගෙට පුච්චල ගත්තා.

කුසුමාවතී  මුනින් අතට හරවපු වංගෙඩියේ වාඩි උනා.

” පුකේ ගෙඩි දායි.. බැහැපන් බිමට” ජයසේන කෑ ගැහුවා.
” ගෑණු ළමයි වාඩි වෙනවද වංගෙඩියේ.. මේ බංකුවට වරෙන්”

මං ගෑණු ළමයෙක් නෙවි අම්මේ.. ගෑණියක් කියල කියන්න කුසුමාවතීට ඕන උනත් වචන පිට උනේ නැහැ.

(මතු සම්බන්ධයි.)

Posted in Uncategorized | එක් ප්‍රතිචාරයක්

දෝන කුසුමාවතී


දෝන කුසුමාවතීගෙ සම්පූර්ණ නම අත්තනායක ආරච්චිලාගේ දෝන කුසුමාවතීය. මුලදී ඇය සිතන්නේ මේ “දෝන” කියන කොටසත් තම නමේම කොටසක් කියලාය. මොකද එයාගෙ අයියට දෝන කෑල්ලක් නොතිබිණු නිසා.

ඉතාම කුඩා කාලෙදි එයා මේ දෝන කෑල්ලට ගොඩක් ආස කළා. වැඩියෙන්ම ආස කළේ හසලක පදිංචි තමන්ගේ පුංචි අම්මා , “ඩිංගි” අවුරුද්දකට වතාවක් බඩ ඉරිඟු- පැපොල් අඹ- තල- කැකිරි වගේ දෙවල් ගෝනි කීපයක් අරන් ආ දාට.
ඇයට දෝණි කියලත් සමහරදාට ආදරේට කිරි දෝණි කියලත් කතා කරනවා.ඒත් පුංචි අම්මා තමන්ට දෝනි කියන්නේ ඇය දෝන නිසා නොව “දුවනි” කියන එක කොට කරල බව තේරුම් ගියේ ගොඩාක් පස්සෙ.
ගමේ ඉස්කෝලෙ ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය නිම කළ ඇය ටවුමෙ ආගමේ ඉස්කෝලෙට ගියේ අර ඈලි මෑලි ගසා දාල ලොකුම ලොකු ගෑණු ළමයෙක් උනාට පස්සෙ. ඒ ඉස්කෝළෙ ගැණු-පිරිමි දෙගොල්ලම හිටියා. තමන් ආස කරන දෝන කෑල්ල කන් කරච්චලයක් උනේ අළුත් ඉස්කෝළෙට ආවට පස්සෙ. කාඩ පෙනුමක් ඇති ගුණපාල කුසුමාවතීගෙ පිරි ගෙන එන පපුව දිහා අමුතු විදියට බැලුවේ සැරයක් දෙකක් නොවේ. ඒ නිසාම තමා ඇය නිකම්ම නිකම් දෝන නොවී කිරි දෝන වුනේ. ඒත් කොල්ලන් අතරේ විතරයි.

ලොකු ළමයෙක් උනාට පස්සෙ කුසුමාවතීට නිදහසේ එහෙ මෙහෙ ඇවිදින එකට තහංචි වැටුනා. ඉඳල හිටලවත් ගියේ වත්තේ දළු කැඩූ දාට වත්තේ හොෆ්මන් මහත්තය්ගෙ බංගලාවට . කුසුමාවතිලට තේ අක්කර දෙක හමාරක් විතර තිබුනා.
දෙසැම්බර් ජනවාරි කාලෙට ටිකක් සීතලයි. ඒ කාලෙට තේ ගස් කප්පාදු කරන්නටත් , ගස් වටේට මුල්ලු කරල පෝර දැමීමටත්, දළු ලියලන කාලෙට දළු කැඩීමටත් වත්තේ දෙමළ ගෑණු පිරිමින්ගේ උදව්ව ඕන උනා.

උන්ගෙන් තමා කුසුමාවති දෙමළ කතා කරන්න ඉගෙන ගත්තෙ. ඒත් උන් වැඩියෙන් කියල දුන්නෙ කුණුහරප.

තේ පඳුරු අතරින් පතර හිටවන ලද සබුක්කු ගස් දිගේ අඩි තිහක් – හතළිහක් ඉහළට නැග තිබුණු ගම්මිරිස් වලිනුත් එයාලට ආදායමක් ලැබුණා. ඉදුනු ගම්මිරිස් කරල් කුඩා බඩ ඉරිඟු කරල් වගේ ගහ දිගේ බේරෙන කොට කුසුමාවතීගෙ හිතට ආවෙ තමන්ලත් පොහොසත් අය කියලා. ගම්මිරිස් කඩල මිදුලේ පැදුරු උඩ වේලන කාලෙට තමා පන්තියෙ යාළු කෙල්ලන්ට ගෙදරට එන්ට ආරාධනා කළේ.

සති දෙකකට වරක් එයාලගෙ කෑල්ලෙ දළු කැඩුනා. තද කොළ පාට දළු පරදවමින් ඉහලට ඇදෙන ලා දල්ල තමා හොඳ. ඒත් ටිකක් මෝරපු කොළ යටට දාල උඩින් උඩින් වගේ ලා දලු දැම්මත් කිරන වෙලාවට දළු අවුස්සන ගැටයා කුසුමාවතිලගෙ දළු අහක දැම්මෙ නැහැ. ඌ ගෑණු පෙරේතයෙක්. කුසුමාවතිත් , කරුපයියගෙ දුව මාරිත් එක්ක පිටේ කූඩයක් බැඳගෙන හරි හරියට දළු කැඩුවා.

” දෝණි දළු කඩන්න එපා ෆින්ගර්ස් සේරම කැත වෙනව. කහට—- කහට—
හොෆ්මන් මහත්තය දවසක් කීවා.
ඇත්ත තමා..
හොෆ්මන් මහත්තයගෙ සාලෙ ලස්සන සුදු නෝන කෙනෙකුගෙ පින්තූරයක් එල්ලල තිබුණා. එයා ඇඳල හිටියේ හිරවුනු දිග කළිසමක් සහ පිරිමි අඳින ජාතියේ අත් දිග ටෙරිලින් කමිසයක්. එයාගෙ අතේ බාගෙට දැල්වුනු සිගරට්ටුවක්ද තිබුනා. දුම් වළළු පිට කරන ආකාරයට එයා තොල් උල් කරන් හිටියා. නියපොතු රතුම රතු පාටයි. ඇඟිලි දිගයි.
දැක්ක නේද ? ගෑණු ළමයි ෆින්ගර්ස් ලස්සනට තියා ගන්න ඕන.. හොෆ්මන් මහත්තයා වැඩි දුරටත් කියා හිටියා.

හොෆ්මන් මහත්තයගෙ නෝන අන්තරාවෙලා. එංගලන්තෙදි.. රිය අනතුරකින්. ඊට පස්සෙම විවාහයක් කර ගෙන නැහැ. ගමේ ගෑණු නම් නොයෙක් කතා කියනවා.

ඒත් මේ වගේ සුවඳ ගහන සුදු මහත්තයෙක් වත්තෙ ගෑණියක් එක්ක බුදියයිද ? කරුපයියගෙ ගෑනි ? රාමසාමිගෙ ගෑණි එක්ක ? මේ වත්තෙ බලු බෙටි ඇහිඳින් ගෑණු එක්ක. ? මොන බොරුද ?

දවසක් හොෆ්මන් මහත්තයා කුසුමාවතීට උඩුමහළට කතා කළා.
“මේ දැක්කද ? මගෙ පේන්ටින්ග්ස් ? සේරම මම ඇඳපුවා”
පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවෝ , ඒ. රත්නායක මහත්තයා , ලෙව්ලේ මහ දිසාව , නිත්තවෙල ගුණයා ජීවමානව වගේ හිටියා. ඊ ළඟට.. ඊයා…. උඩු කයට මොකවත් නැති කළු පාට ගෑණියක් !

කුසුමාවතී ආයෙම බැලුවා. රාමසාමිගෙ ගෑණි – ලෙච්චිමී.. ? කරුපයියගෙ ගැනි ආනම්ම ? නෑ වෙන්න බෑ උන් දෙන්නගෙ තන් ඔයිට වඩා ලොකුයි. හැබැයි ලස්සන පින්තූරෙ, දිග දම්වැලක එල්ලුනු පහනක් අතින් ගත් ගැහැණියගෙ මුහුණට පහනේ ආලෝකය වැටෙන විදියටයි ඇඳල තිබුණේ. හොෆ්මන් මහත්තයා නන් හැබෑ දක්ෂයෙක්.
තේ දළු කඩන වැඩේට වඩා ගම්මිරිස් කඩන වැඩේටයි කුසුමාවතී වඩා කැමති. සබුක්කු ගහට හේත්තු කරන ලද උණ ගහේ රිකිලි වලට වාරු දෙමින් කුසුමාවතිත් ගම්මිරිස් කැඩුවා. ගෙදර හිටිය එකම කොල්ලා ජයසේන කුසුමාවතිගේ අයිය නිකමටවත් ගෙදර වැඩට හවුල් උනේ නෑ. සමහරදාට කරුපයිගෙ කොල්ල බාලනුත් ආවා උදව්වට.
කුසුමාවති ගහේ ඉන්න කොට ගහ යටට ආ බාලන් උඩ බලල කට කොණට හිනාවක් නගා ගෙන පැත්තකට ගිහින් තොල කට ලෙව කෑව.

කුසුමාවතියි , ජයසේනයි එක පැදුරෙ නිදා ගත්තෙ. ආයෙ මොනව වෙනවද ? තාම නොදරුවොනේ. ඇරත් අයියයි නංගියි. පෑලිස්ගෙ පවුල- බේබි නෝනා– කුසුමාවතිගෙයි ජයසේනගෙයි අම්ම එහෙම හිතුව .

ඒත් දවසක්..උදේ… ඒයි ජයසේනයො… උඹ ඔය සරම හොඳට තදට ඇඳ ගනින්. පලයං ගිහින් හුජ්ජ කරල ඇවිත් නිදා ගනින්. උඹ මීට පස්සෙ නංගිත් එක්ක එක පැදුරෙ නිදා ගන්න එපා.

බේබිනෝනා අල්ලපු වැටේ ඉන්න තම මලයගෙ පවුල පියවතීත් එක්ක මේක කිව්වෙ වැඩි හොඳට.
” මං ඕක එච්චරටම ගණන් ගත්තෙ නෑ.. තාම පොඩි උන් නේ කියල,, අපේ ජයසේනය උඩු බැලි අතට නිදි.. උගෙ සරම ගැලවිල. මට විලි ලැජ්ජාවයි. මං දැක්ක හැටියට නං ඌ පොඩි එකෙක් නෙවේ.

කුසුමාවති වයසට වඩා මෝරපු පාටයි. උන්ගෙ නැන්දලගෙ ආරෙට යනවද කොහෙද .
කඩේ දාං ඇද ඇද හිටි එකෙක් කුසුමාවතී නාන්ට යනව බලං ඉඳල..
” ඇර….. මේකි හොඳට මේ ගමට නෙවේ.. සිදාදියට….”

අම්මේ මේං මේකිට පිස්සු හැදී ගෙන එනවද කොහෙද .. මේකි මගෙ දුංකුණ්ඩ මිරිකල ඕං ඔය පැත්තට දිව්ව. ඔය වෙලාවෙ පියවතීත් ගෙදර.

” කුසුමාවතිගෙ කොටහළු නැකතත් හොඳ නැහැ. ඕකි කොටහළු උනේ පන්සලේ බණ මඩුවෙදි. ඔහොම ගෑණු කොහේ ගිහින් නවතීද දන්නෙ නෑ.. පියවතී මහා දැනමුත්තියක් වගේ කීවා.

 

(මතු සම්බන්ධයි)

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 9

රහස් කුමන්ත්‍රණය හෙවත් No Loose Ends !


ස්ථානය:
ශ්‍රී ලංකා හමුදා අණ දෙන මූලස්තානය.

ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ ප්‍රධානියා සුව පහසු පැද්දෙන පුටුවක හිඳිමින් , සුරතල් පූස් පැටියාගේ ලොම් පිරුණු ගෙල පිටු පස සෙමෙන් පිරි මදියි.
gta
දුරකතනය ගෙන කමාණ්ඩෝ රෙජිමෙන්තුවේ ප්‍රධානියාට හදිසි ඇමතුමක් දෙයි.

” හලෝ.. කමාණ්ඩර්.. අද හවස මාව හමුවෙන්න පුළුවන්ද ?” පහට විතර..”
කමාණ්ඩර් ජගත් සල්ගාදු: ” සත්තකින්ම සර්.. කොහේදීද?… හරි .. OK සර්.. අද හවස පහට වෝටර්ස් එජ් එකේදී…
හෝටලයේ ප්‍රධාන ගොඩනැගිල්ලට මදක් ඈතින් එළිමහනක පුටු දෙකක්. ටීපෝවක්. ඒ මත බියර් බෝතල් දෙකක්.උස වීදුරු බඳුන් දෙකක්. කජු මද පිරවූ බඳුනක්ද වේ.
තරමක් ඈතින් ආරක්ෂක නිලධාරින් යැයි සිතිය හැකි කීප දෙනෙක් හොර ගල් අහුලමින් සිටී.
” Good Evening සර්..”
” Good Evening.. පොඩි වැඩක්… කවුද අපට විශ්වාස..? දක්ෂ..”?
” සර්.. කපිල තිලකරත්න.. කුරුණෑගල මිනිහෙක්..පරම්පරාවම ශ්‍රී ලංකා බලකණු.. අවංක නිලධාරියෙක්. පහු ගිය කාලෙ මෝටාර් කෑල්ලක් වැදිල තුවාල වෙලත් හිටියා.”
” මට මිනිහගෙ ෆයිල් එක එවනව.. හෙටම.. මේක දන්නෙ අපි දෙන්න විතරයි”
” රයිට් සර්”

ස්ථානය:
කුරුණෑගල.. කපිල තිලකරත්නගෙ නිවස.
වේලාව උදේ දහයට පමණ
ඒයි.. කපිල… මේ ඔයාට රාසේපී ලියුමක්. කඩන්නද?”
” මෙහාට ගේනව”
” මට මිනිස්ට්‍රි එකට එන්න කියල තියෙන්නෙ හෙට උදේ දහයට.. මොකද දන්නෙ නෑ”
” මොකටද ? දැන් යුද්දෙත් ඉවරයි නෙ… අපිට තව මොනවත් ලැබෙන්න තියෙනවද දන්නෙ නැහැ. ඔන්න කුණු කන්දල් නම් බාර ගන්න එපා. අසනීපයි… ඩයබිටිස්.. හයි බ්ලඩ් ප්‍රෙෂර් කියල මග අරින්න, ඕන නම් මම අපේ දොස්තර අයියට කියල සහතිකයක් අරන් දෙන්නම්..”
මට අරකි පේන්න බෑ. ඔයාට වඩා රෑන්ක් එකෙනුත් අඩුයි ඒකිගෙ මිනිහ.. දෙමළුන්ගෙ සේප්පු සුද්ද කරල මාලිගා හැදුව. පොලේ යන්නෙත් රත්තරං පොරව ගෙන. ඔයාට කොහේ හරි ඇම්බැසඩර් පෝස්ට් එකක් වත් දෙන්නද දන්නෙ නෑ”

ස්ථානය:
හමුදා අණ දෙන මූලස්ථානය

ජගත් සල්ගාදු:
” ආ කපිල නේද ? කොහොමද ? සනීපද දැන්? මම තමුන්ගෙ ෆයිල් එක චෙක් කලා. තුවාල වුනේ කොහොමද ?”

” මෝටාර් කෑල්ලකට සර්.. මාස 6 ක් විතර හොස්පිටල් එකේ හිටිය දැන් හොඳයි”

” තමුසෙල තමා ඇත්තටම යුද්දෙ දිනුවෙ.. තමුන් වැනි අවංක නිලධාරීන්ට අපි සලකනව මදි. අපි තීරණය කලා යුද්ද කාලෙ සක්‍රීය සේවයේ හිටි අය ගෙන් කීප දෙනෙක් තෝරල පිට රටවල අපේ එම්බසි වල තාවකාලිකව සේවයට යවන්ට. රට තොට බලා ගන්ටත් එක්ක. හැබැයි ප්‍රශ්නෙ තමුන්ට විතරයි යන්න වෙන්නෙ. පවුලටම යන්න බෑ”

” කොච්චර කාලෙකටද සර්?”
” මාස හයකට.. මම තමුසෙව යවනව වොෂින්ටන් වල අපේ තානාපති කාර්යාලයට. ලබන මාසෙ යන්න ලෑස්ති වෙනව. එතන සේවකයන්ට ආරක්ෂක උපක්‍රම.. ගිනි නිවන හැටි.. ප්‍රතමාධාර.. හදිසි ආපදාවකදි ක්‍රියා කරන හැටි වගේ දේවල් කියල දීල ඊට අමතරව ඔෆීස් එකේ වැඩටත් උදව් වෙනව”

මීට හරියටම මාස හයකට පෙර ඇමරිකාවේ වොෂින්ටන් කිට්ටුව කුඩා නගරයක් වන Flushing හි ජීවත් වන තිලක් වීරසිංහ ඉලක්කයට වෙඩි තැබීමේ සමාජයක සාමාජිකත්වය ලබා ගත්ත. කලකට පෙර ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාවේ මේජර් වරයෙකු වූ ඔහු පසුව විශ්‍රාම ගෙන දැනට වොෂින්ග්ටන් වල ජීවත් වෙනව. නීතිය පිළිබඳ ඔහුගේම කුඩා සමාගමක් ඔහු සතු උනා. එය ලාබ ලැබිය හැකි ව්‍යාපාරයක්.

වොෂින්ග්ටනයේ ශ්‍රී ලංකා තානාපති කාර්යාලයේ සේවය කරන කෙනෙක් , මෙලෙස තානාපති සේවයට අළුතින් ආ කපිල තිලකරත්න රැගෙන යන්න ගුවන් තොටුපලට ඇවිත් හිටියා.

විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශයෙන් බැහැරව මෙසේ පිටින් එන ” පැරචුට්ටන්” ගැන තානාපති කාර්යාලයේ අනෙක් සේවකයන් අතර පහන් හැඟීමක් තිබුනේ නැහැ.

කෙසේ වෙතත් යුද්ද කාලේ කල වීර ක්‍රියාකාරකම් .. සමහර විට අතිනුත් දාල කියල කපිල ඉක්මණින්ම අනික් අයගේ හිත දිනා ගත්තා.

කාර්යාලයේ කරන්ට එතරම් දෙයක් තිබුනේ නැහැ. ඒත් උදේ දහයටයි.. හවස තුනටයි කාර්යාල කාර්ය සහායක නිමල් දයාසිරි හැමෝටම තේ හැදුව. ඉඳල හිටල ලංකාවෙන් ලැබුනු කිරි ටොපි කෑල්ලක් වගේ කැවිල්ලකුත් තිබුනා. ප්‍රචාරක හා වාණිජ්‍ය පිළිබඳ නිලධාරියා වූ ගාමිණී නිදි කිරමින් හිටියා. ලංකා ආණ්ඩුවෙන් ගෙවන වැටුප මදි නිසා ඔහු අමතර රෑ රස්සාවක් කලා.

තිලක් වීරසිංහ හා දැන් ලංකා ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලොක්කා ඉස්සර ගජ මිතුරන්. එකම රෑන්ක් එකේ. තිලක්ගෙ බිරිඳ ඒ කාලෙ හොඳ හැඩ වැඩ ඇති කාන්තාවක්. රටේ පැවැති යුදමය වාතාවරණය නිසා තිලක් ගෙදර පැමිනියේ මාස කීපයකට සැරයක්.
සැමියා ගෙදර නැති තරුණ කාන්තාවකගෙ හිත හරියටම නූල කැඩුනු සරුංගලයක් වාගේ.
ඇගේ හිතත් ඉබාගාතෙ එහෙම පාවෙලා ගිහින් එක්තරා මානවකයෙකුගෙ දෙපා මුල නතර උනා.
එහෙත් ඔවුනට තහනම් ගහේ ගෙඩි කන්න වූයේ ඉතාමත් සුළු කාලයක්.

පිළියන්දල හන්දියේ බෝම්බයක් පිපිරුනා. බස් බෝම්බයක්. මිනිස් සිරුරු කොටස් ඒ මේ අත විසිරුනා. තිලක් වීරසිංහගේ බිරිඳගේ පෙම්වතාත් ඊට ගොදුරු උනා. බාගෙට පිළිස්සුනු ඔහුගේ සිරුර හඳුනා ගන්නට ඔහුගේ ළඟම නෑදෑයන්ට පුළුවන් වුනේ පසෙක වැටී තිබුණු ඔහුගේ ජාතික හැඳුනුම් පත නිසයි.
මේ නාට්‍යය රඟ දක්වන්නට උදව් වුනේ දැනට ආරක්ෂක අමත්‍යාංශයේ ඉහළ නිලයක් දරන තිලක්ගේ මිතුරාමයි.

තිලක් වීරසිංහ හැමදාම පාක් එකේ ඇවිදින්න යනව. බඩ ටිකක් අඩු කරගන්නයි. කොලෙස්ටරෝල් බස්ස ගන්නයි. හදිසියේම ඔහුගේ ජංහම දුර කතනයට ඇමතුමක් ආවා. කෝල් එක ලංකාවෙන්.
” හප්පට සිරි ගජ කිව්වලු.. කොච්චර කාලෙකට පස්සෙද ? ඉතින්.. ඉතින්.. මොනවද අපෙන් කෙරෙන්න ඕන?”

” Short & Sweet.. මට උඹෙන් උදව්වක් ඕන. කෙනෙක් අයින් කරන්න වෙනව හෙට අනිද්දම. .. නෑ උඹට කිසි දෙයක් කරන්න නෑ. මම කෙනෙක් එවලයි තියෙන්නෙ… එහෙනං වැඩේ ලස්සනට කරපන්… අං කොං තියා ගන්න එපා. No Loose Ends.

තිලක් වීරසිංහට ලංකාවෙන් ආ හාදයා ඉක්මණටම හමුවෙන්න ඕන කලා. වොෂින්ග්ටන් ශ්‍රී ලංකා තානාපති කාර්යාලය අසළ පිහිටි ස්ටාර්බක්ස් එකට ගිය ඔහු කෝපි එකක රස බැලුවා. පැය ගණන් ගත කරන්න ඕන වුනේ නෑ. ලංකාවෙ ඔෆීස් ඇරෙන්නේ හවස 4.30 ට නේ. වොෂින්ටනයේත් වෙලාව හවස 4.30 වෙන විට ලාංකික – ඉන්දියන් පෙනුම ඇති එකා දෙන්නා එළියට ඇදෙන්න පටන් ගත්තා.
” හරි අරයා තමයි හාදයා. ආමි කට් එක.. හොඳ උස මහත පෙනුම”.

තිලක් වීරසිංහ හරියටම අහම්බෙන් වූ සිදු වීමක් වගේ රඟපාමින්..ඔහු ඉදිරියට ගියා.
” I guess you are a Sri Lankan”
” ඔව් .. මම ලංකාවෙ.. මිස්ටර් කවුද ? එම්බසිය නම් වහලා. මම මගෙ යාළුවෙක් එක්ක ඉන්නෙ. ගෙදර යන්න මගෙ බස් එක තව ටිකකින් එනවා.”
” පිස්සුද ? නගින්න කාර් එකට මම ගෙනිහින් දාන්නම්. මට ඩිරෙක්ෂන් කියන්න”

” ඔයා ලංකාවෙ ආමි එකේ හරි පොලිසියේ හරි වැඩ කළාද? මට නිකමට එහෙම හිතුන”

” හරි මම සිංහ රෙජිමන්ට් එකේ. මාස හයකට එම්බසියේ වැඩකට එව්වා. තව මාසෙකින් ආපහු යනවා”
” නවතින්න එහෙම හිතක් නැද්ද ? මේක ජීවත් වෙන්න හොඳ රටක්”

” වෙලාවක අපේ ගෙදර එන්න. රෑ කෑමකට වගේ. මම එන්නම් එක්ක යන්න. ලංකාවට යන කොට මගෙ පොඩි පාර්සලයක් තියෙනව .. ගෙනියන්න පුළුවන්ද කරදරයක් නැත්නම්”

ඊ ළඟ සතියේ සෙනසුරාදා හවසක කපිල , තිලක් ගේ නිවසේදී හමු උනා.

තිලක්ගේ නිවස පිහිටා තිබුනේ ටිකක් පිටිසරට වෙන්ට. ධනවතුන්ට පමණක් සීමාවූ තට්ටු නිවාස සීයක් දෙසීයක් විතර එම භූමි බාගයේ පිහිටා තිබුනා. ඇතුළු වෙන තැනත් ආරක්ෂක නිලධාරියෙක්. රහස් අංකයක් එබුවාමයි ගේට්ටුව ඇරෙන්නේ. නිවසේ පිටතට වඩා ඇතුළත ආකර්ශනීයයි. වෙස් මුහුණු , සේසත් , ඇත් දළ නිවසට ප්‍රෞඩ බවක් එක් කලා.

” අපි මොනව හරි බීලම කතා කරමු නේද ? බියර්.. ජොනී වෝකර්.. රෙඩ් ලේබල්..?”

” මගේ විනෝදාංශෙ තමා ඉලක්කයට වෙඩි තියන එක. මෙහේ ක්ලබ් එකක් තියෙනවා. මම ඒකෙ සාමාජිකයෙක්.

5805858_orig
මේ තියෙන්න බඩුව.. ලේටස්ට්ම ස්නයිපර් ගන් එක. හැතැප්ම දෙකක් ඇතුළත නිවැරදි ඉලක්කයට වෙඩි තියන්න පුළුවන්. කපිලට ආසයි නම් දවසක දාමු ප්‍රැක්ටිස් පාරක්.

කපිල එංගලන්තයේ වෙම්බ්ලි සමාගමේ නිෂ්පාදිත අළුත්ම අළුත් තුවක්කුව අතට ගත්තේ පූජා භාණ්ඩයක් අල්ලනවා වාගෙයි.

” කපිල .. මට පොඩි උදව්වක් කරන්න ඕන. මම ඒකට හොඳට ගෙවනවා..ගෙනියන්න සල්ලිත් ඕන වෙනව නේද? ඔයාටයි, ගෙදර කට්ටියටයි මෙහේ එන්න වුනත් මම උදව් කරන්නම්.”

” මොකද්ද වැඩේ?”

” මේක මගේ පෞද්ගලික දේකටත් වඩා රටට කරන සේවයක්.. මම ඩොලර් 25000 ක් දෙනවා. 10000 ක් ඇඩ්වාන්ස්. ඉතිරිය වැඩේ කලාම”
” කාව හරි මරන්නද ….?
” දැනට ඉතිරි වෙලා ඉන්න කොටි නායකයෙක් මෙහේ ඉන්නවා. මිනිහගෙ නම විෂුවනාදන්.. මගේ හොඳ යාළුවෙක්. මිනිහ මගේ බිස්නස් වලට පාඩු කරනවා. මගෙ ක්ලය්න්ට්ස්ල අල්ල ගන්නවා. ඒ විතරක් නෙවේ ලංකාවෙ ආණ්ඩුව ගැන වැරදි දේවල් පතුරුවනවා.

මට මිනිහව අයින් කරන්න ඕන.

“……………….”

” මේකයි ප්ලෑන.. ඔබට වීසා තියෙන්නේ තව සති දෙකකටයි. ඔබ මෙහෙන් පිට වෙන්න ඕන. ඉරිදා රෑ ෆ්ලයිට් එකේ. සෙනසුරාදා උදේ 10 ට අපේ පොඩි කොමියුනිටියි මීටින්ග් එකක් තියෙනවා. මිනිහා එතනට එනවා. මිනිහට කතාවකුත් කරන්න තියෙනවා. මමත් එතන ඉන්නවා.”
” ඉතින්?”
” ටාගට් එක ගන්න ලේසි තැනක් තියෙනවා. කෑම්පින්ග් සයිට් එකක්… දැන් සීතල නිසා කෑම්පින්ග් කරන්න කවුරුවත් එන්නෙ නෑ. මම හරි ලස්සනට ප්ලෑන් කරල තියෙන්නෙ. ඒක ටිකක් ඕපන් ඒරියා එකක්. මීටින් එක තියෙන්නේ ඔය කියන තැන ඉඳල යාර 2000 ක් ඈතින් . ඔයා වෙඩි තියන්න ඕන පිටි පස්සෙනුයි. ඔය කෑම්පින්ග් සයිට් එකේ පරණ ට්‍රී හවුස් කීපයක් තියෙනවා.”

” මම කොහොමද මිනිහ අඳුර ගන්නෙ?”
” ඇජෙන්ඩා එකේ හැටියට පළමු කතාව මේයර්ගෙ. මිනිහ සුද්දෙක්. ඊ ළඟ කතාව මිනිහගෙ. ඒක වෙනස් වෙන්නෙ නෑ.”
” අනික් එක සිකුරාදා වෙන කොට ලංකාවට යන්න අවශ්‍ය සියළුම දේවල් ලෑස්තිවෙලා තියෙන්න ඕන. කට්ටියට බායි කියල. අං කොං තියා ගන්න බෑ. මතකයිනෙ No Loose Ends.”
” අපි හමු උන විත්තිය වෙන කවුරුවත් දන්නෙ නෑ නේද ? දින පොත් එහෙම තියෙනවා නම් පුච්චල දාන්න. සිගරට් බට් එහෙ මෙහෙ දාන්න එපා. චුයින්ගම් කාල බිම දාන්න එපා. බස් ටිකට්.. කිසිම ලියවිල්ලක් ගේන්න බෑ. ටැක්සියක එන්න මං කියන තැනට. මට කෝල්ස් දෙන්න එපා..
මෙන්න සල්ලි මෙතන 10000 ක් තියෙනවා”

අපි මෙහෙම හිතමු. ෂොට් එක අනුව උණ්ඩය ආ දිශාව හොයා ගන්න පුළුවන්. එච්චර දුරක් shoot කරන්න පුළුවන් මොන විදියේ තුවක්කුවකින්ද කියල හොයා ගන්න පුළුවන්. ඊ ළඟට මෑතකදී ඒ වගේ තුවක්කුවක් මිළදී ගත්තේ කවුද කියල හොයා ගන්න පුළුවන්. අනික ඔබ ඉලක්කයට වෙඩි තියන්න දක්ෂ කෙනෙක්. සැකය නිකම්ම ඔබ සොයා ගෙන එනව නේද ?”

ඔව් හොඳ අනුමානයක්. මතක තියා ගන්න මමත් වේදිකාව උඩ ඒ වෙලාවට. මම කලින් කිව්වනේ. අනික මේක අන්ඩර්වර්ල්ඩ් එකෙන් කෑෂ් දීල ගත්තු එකක්. කොහේවත් රේකෝඩ් එකක් නෑ. අනික ෂොට් එකේ ප්‍රබල කම නිසා පිටු පසින් වෙඩි තිබ්බාම ඉස්සරහ පැත්තෙන් පිට වෙනව. ඉස්සෙල්ලාම බලන්නේ ඉස්සරහ පැත්ත ගැනයි. හරියටම උණ්ඩය ආ දිශාව හොයා ගන්න කොට ඔබ ඇමරිකන් ගුවන් සීමාව පහු කරල ඉවරයි.

” තව එකක්. ඔබලා අතර අමනාපයක් ඇති බව දන්න කවුරු හරි ඉන්නවද?”

” අපි අතර කිසිම අමනාපයක් නෑ”

ඒ සෙනසුරාදා උදෑසන වෙනදාට වඩා අමුතු එකක් කියල දැනුනේ කපිල තිලකරත්නටත් , තිලක් වීරසිංහටත් විතරමය.

ලංකාවේ වැවෙන දේවදාර වැනි ගස් කීපයක් එකතු කර ලෑලි වලින් හැදූ ට්‍රී හවුස් කීපයක්ම තැන් තැන් වල තිබුනා. ටිකක් පරණ පාටයි. ටිකක් තද ශීතල කාළගුණය නිසා අවට පාළු ගතියක් තිබුනා. මිනිස් පුළුටක් පෙනෙන තෙක් මානෙක නැහැ. ගහේ මුල සිටම අතු බෙදිල තිබුන නිසා ට්‍රී හවුස් එකට නැග ගන්න එක එතරම් අමාරු නැහැ. මේ වගේ වැඩ ඕන තරම් කරල පළපුරුදු තිබුනත් ග්ලවුස් දාගෙන වැඩ කරන එක තමා අමාරු. ඒත් ලූස් එන්ඩ්ස් තියා ගෙන බැහැනේ.

ට්‍රී හවුස් එකට ගොඩ වුනු කපිල දුර දක්නය අතට ගෙන අවට පිරික්සුව. කිසිම හැල හොල්මනක් නෑ. ගහ කොළ නිසලයි. කෑලි අටකින් යුක්ත ස්නයිපර් ගන් එක ගානට සෙට් කරන්න කපිලට ගියේ විනාඩි 5 කටත් අඩු කාලයක්.

ට්‍රී හවුස් එකේ ඉඳන් ඉතා පැහැදිලි ඉලක්කයක්. වාහු පීඩනයත් නෝමල්. හුළඟත් නෑ. වේදිකාව මත කළු කොන්ඩා දෙකක් සහිත දෙදෙනෙකුත් සුදු කොණ්ඩයක් සහිත කෙනෙකුත් වාඩි වී සිටියා. ගන් එකට සවි කල දුරේක්ෂයෙන් ඉතා පැහැදිලි දසුනක් ලබා දුන් නිසා කළු කොණ්ඩා දෙක කාගේද කියා හඳුනා ගන්න පුළුවන් උනා

ඔහු මුලින්ම ඉලක්කය ගත්තේ සුදු ජාතිකයාට. සුදු හා අලු මිශ්‍ර කෙස් ගස් පැත්තකට පීරා හිබුනා. ඔහු මදක් තට්ටය පෑදුනු කෙනෙක්. සන්යිපර් ගන් එකට සවි කල ටෙලස්කෝපයේ කුරුස ලකුන හරියටම ඔහුගෙ ගෙල පිටු පස. විනාඩි තුනකින් පමන ඔහු කතාව ඉවර කලා.
ඊ ළඟ කතිකයා හරියටම මේයර් කතා කල තැනටම ඇවිත් දෑත් ඔසවා පිරිසට ආචාර කලා. ඔහු යමක් කියන්න ඇති.” ගුඩ් මෝනින්ග් ලේඩිස් ඇන්ඩ් ජෙන්ට්ල්මන්” කියා විය යුතුය.

තප්පර කීපයයි. ” හි…ස්” කියා සද්දයක් කොහෙන්දෝ ආවා. කතිකයා ඇලවී බිම වැටුනා.

දීර්ග සුසුමක් හෙලූ කපිල ඉතා පරිස්සමට තුවක්කුවේ කෑලි ගැලෙව්වා. තමා සිටි අවට එකම බැල්මකින් ස්කෑන් පාරක් දැම්මා. නෑ .. No Loose Ends”

කපිල ගසෙන් බැස ගුරු පාර දිගේ ඉදිරියට තරමක් වේගයෙන් ගමන් කලා. ඉදිරියට ඇදෙන ගමන්ම ගුරු පාරට සමාන්තරව ගලා ගිය Flushing. ගඟට තුවක්කුවේ කෑලි තැන්තැන් වලදී විසි කලා. රහස් සැඟවුනා. ඈතින් පොලිස් සයිරන් හඬක් හා ඇම්බියුලන්ස් එකක් යන හඬ ඇහුනා.

කපිලට බායි කියන්ට ගුවන් තොට පලට කීප දෙනෙක් ඇවිත් හිටියා. හදිසියේම බේස් බෝල් කැප් එකක් හා කළු ජැකට්ටුවක් පැලඳි මැදි වයසෙ කෙනෙක්..

” මේ කට්ටිය ලංකාවට යන්ටද ? මම මේ හදිසි ලියුමක් යවා ගන්න තියෙනවා. මගෙ යාළුවෙකුත් අද එනව කීව අද .. මට පේන්නෙ මිනිහට මාව අමතක වෙලා ඇතුලට ගිහින් වගේ”

” ආ.. සුළු දෙයක් .. මම ඕක ගෙනි යන්නම් .. තැපැල් කරන්නද තියෙන්නෙ?” එහෙම ඇහුවෙ කපිල.
” අනේ හොඳයි.. ගොඩක් ස්තූතියි. මෙන්න මගේ කාඩ් එක. අවශ්‍ය වුනොත් කතා කරන්න”

-මේ ලියුම් කවරය ඔබට. ඉතිරි මුදල එහි ඇති. ඔබ කලේ රටටත් ජාතියටත් සේවයක්” කාඩ් එකේ එහෙම ලියල තිබුනා-

කපිලගේ ගුවන් ගමන වැටී තිබුනේ තායිපේ , ක්වාලාලම්පූර් සහ මාලේ හරහා.
එය පැය 17 ක දිග ගුවන් ගමනක්. එක දිගට නිදා ගන්නට වෑයම් කළත් නින්ද ඔහු කරා ආවේ නැහැ.
මැලේසියාවෙ ක්වාලාලම්පූර් ගුවන් තොටේදී ඔහුට පැය 3 ක් ගත කරන්න සිදු උනා .

tv news

කපිල පිළි ගන්න ඔහුගේ බිරිඳ කුලී රියකින් කටුනායකට ඇවිත් හිටියා.

කුලී රිය ජා ඇල හන්දියෙන් හරවනවාත් සමඟම වේගයෙන් පැමිනි මෝටර් සයිකලයක් ඉදිරිපස හරස් කර නැවැත්තුවා. දෙන්නෙක්. දෙන්නාම මුහුන වැහෙන හෙල්මට් දාල.
” මහත්තයා… නෝන ඉස්සරහ වීරයෙක් වෙන්නෙ නැතුව ගන්නව මෙහාට සල්ලි “

කපිල එකෙක් සමග පොර බැදුවා. අනිකා කපිලගේ බිරිඳ අල්ලා සිර කර ගෙන සිටියා.
ඔහු වහාම බඩතුරෙන් පිස්තොලයක් ගෙන කපිලට වෙඩි තිබ්බ.. ”
” හරි සල්ලි ටික ගනින්. ඉක්මණ් කරපන්…”

කෙටි නිවාඩුවකට ඇමරිකාවට ගොස් ආ , මේජර් කපිල තිලකරත්න නාඳුනන තුවක්කු කරුවෙකුට බිලි. සල්ලිත් රැගෙන මිනී මරුවෝ පලා යති..

මිනී මරුවන් සොයා පොළිස් වළල්ලක්.

dinamina

පත්තරවල එක දිගට ප්‍රවෘත්ති පළ උනා.

මිනී මරුවා පාතාලයේ කෙරුමෙකු වූ මාළු නිහාල්.

රහස් පොළිසිය මාළු නිහාල් අත් අඩංගුවට ගත්තා. එහිදී අති වූ උණුසුම් තත්වයකදී මිනී මරුවා මෙල්ල කර ගැනීමට පොලිසියට අවම බලය පාවිච්චි කිරීමට සිදු උනා.මාළු නිහාල් අත් අඩංගුවෙන් පැන යාමට තැත් කිරීමේදි පොළිස් වෙඩි පහරකින් මිය යයි.

පුවත් පත් වල පළ වුනා

(මෙහි එන සියළු චරිත හා සිද්ධීන් මනඃකල්පිත බව කරුණාවෙන් සලකන්න.)

No Loose Ends

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 30

බලු කතාවක්.


doggy

සොයිසා මහත්තයා විශ්‍රාමිකයෙක්. 65 ක් විතර ඇති. ඒත් තවම ඉලංදාරියෙක් වගේ තමා හිත සහ වැඩ. බිරිඳ මිය ගිහින්. දරුවන් තුන් දෙනයි. තුන් දෙනාම කසාද බැඳල පිට වෙලා ගිහින් දූරට දූරට.
සොයිසා මහත්තය නිතරම යාළුවොත් එක්ක තම දරුවන්ගේ පුරාජේරු කතා කලා. එයාගෙ තනි නොතනියට හිටියෙ මම විතරයි.
මගෙ නම රෝවර්. මම බල්ලෙක්.

අපේ ගෙදරට නිතරම වාගෙ ආ – ගිය හිල්ඩා නෝන ළඟ පාත ගෙදරක වැන්දඹුවක්.

” කොහොමද අපේ බ්‍රැන්ඩිත් එක්ක ඔයාගේ රෝවර් ක්‍රොස් කළොත්?” එහෙම ආ දවසක හිල්ඩා අහනව.

මළ සමයං. මම දැකල තියෙනව එයාගේ බ්‍රැන්ඩි.. මගෙ බල්ලටවත් එපා. මීයෙකුගෙ වගේ හොම්බක් තියෙන බ්‍රැන්ඩි සමහරදාට එන්නේ හිල්ඩගෙ හෑන්ඩ් බෑග් එකේ. අඩු ගානෙ බුරන්ටවත් පුළුවන්ද? නිකං කහිනව වගේ. මුන් මොක්කුද ? බල්ලොද ? අපේ ජාතියටත් නිග්‍රහයක්.

මම රවුමක් කැරකිල මගේ ඇඟ දිහා බැලුව. කොච්චර ගාම්භීරද ?
” ඩැඩී..මෙයා හරියට වුල්ෆ් කෙනෙක් වගේ නේද ?” දවසක් පාරෙ ගිය කුඩා දැරියක් මාව දැකල එයාගෙ තාත්තගෙන් අහනව.

“බ්‍රැන්ඩිව fix කරල නැද්ද?” නෑ අනේ. මෙයා ගේ ඇතුලෙමනෙ ඉන්නෙ. මම කොහාටවත් අරින්නෙ නෑ”

ජරා මිනිසුන්ගෙ දහ බලු වැඩ. මුන් අපේ අය හුරතලේට හදන්න කියල අරන් පැටව් නොහැදෙන්න වඳ සැත්කම් කරනව. අපේ අයිතිවාසිකම් නැති කරනව.

” රෝවර්ව fix කරලද?”
” ඌ මොනවට fix කරන්නද? ඌ පිරිමි සතෙක්. ආයෙ පැටව් හැදෙයි කියලයැ.. ඌට ඇති ඔය අහල – පහල පැටව් ඔනෑ තරම්”
” ඔව් ඉතින්.. හාම්පුතා වගේ නැතෑ”

මට ගැලපෙන එකම එකියයි ඉන්නේ. ඒ අල්ලපු වත්තෙ තට්ටු දෙකේ ගෙදර ලෙයිලා.. මගේ ජාතියේමයි. මගේ කුලේමයි. මං කවද හරි යනව නම් යන්නෙ ඒකි ගාවට. එහෙම බැරි උනොත් හැමදාම මෙහෙම ඉන්නව. ඔය අපේ අනික් උන් වගේ හැම පඳුරකටම කකුල උස්සන ජාතියෙ එකෙක් නෙමෙයි මම.

අපේ ගෙවල් දෙක වෙන් වුනේ අඩි හතර හමාරක් විතර උස ලී තාප්පෙකින්. දවසක් මම දැක්ක ලෙයිල.. ” කූං… කූං” ගගා ඇවිදිනව. මොන යකෙක් වැහිලද මන්ද. ටික වෙලාවකින් එයා අත් දෙක තාප්පෙට හේත්තු කරල හිට ගත්ත. මම යාන්තමට එයාගෙ මූන දැක්ක. මමත් ගියා ළඟට. එයා කූං…. කූං .. ගානව. මම මගේ අත් දෙකත් තාප්පෙට හේත්තු කරල හිට ගත්ත. අපේ අත් යාන්තමට එකට ගෑවුනා.
ආදරයට කොහෙදෝ බාධා නැත්තේ
” මේ පැත්තට එන්න පුළුවන්ද?”
“කෝමද?”
“දැන් කෑම කාලද ඉන්නේ?”
“ඔව් අර තියෙන්නෙ කාපුවා. ගරාජ් එකේ බිම . සිමෙන්ති කොට්ටයක් වගේ. ඔය ජරාව තමා තුන් වේලටම කන්න දෙන්නෙ.. මට නම් එපා වෙලා. මැරෙන්න බැරි කමට කනව.”
” මට නම් හොඳයි. මේ දැන් කාල ඉවර වුනා විතරයි. මස් කටුත් එක්ක බත්.. මගෙ ළඟ තව කටුවක් තියෙනව. ඔයාට දෙන්නද?”
” බඩ බුරුල් වෙනව කියල එයාල කන කෑම මට දෙන්නෙ නෑ”
” මම මේ තාප්පෙට යටින් හාරන්න පටන් ගන්නව අද රෑට. පස් බුරුල්. එච්චර අමාරු වෙන එකක් නෑ. වැඩේ හරි ගියොත් මට ඔය පැත්තට එන්න පුළුවන්”
” කරන දෙයක් මේ සුමානෙ ඉවර වෙන්න කලින්”
” අර මොකෝ?…”
” කියන්නෙම නෑ”
“ඒක නෙවි.. ඔයාට අර සර්ජරි එක කරල නැද්ද?”
” අපෝ නෑ.. අපේ තිසරණී නෝන හරි හොඳයි. එයා හිමිකම් සංවිධානයක සභාපති”

වැඩේ එච්චර අමාරු උනේ නෑ. වත්තෙ කොනේ මුල්ලක , තාප්පෙට යටින් මට රිංගල යන්න පුළුවන් තරමේ සිදුරක් හෑරුව. සොයිස කාරය හිතන එකක් නෑ මම කවදාවත් මෙහෙම වැඩක් කරයි කියල.

දවසක් තිසරණී නෝනා මහ හයියෙන් කෑ ගහනව.
” මදැයි කොලා.. හතර වටේටම තාප්ප දාලත් බේර ගන්න බැරි උනානෙ..”
” කෑ ගහන්න එපා අම්මි.. අපි පත්තරේ දැන්වීමක් දාල පැටව් ටික විකුණමු. හොඳ ගාණක් හොයා ගන්න පුළුවන්”
තිසරණී නෝනගෙ අඟර දඟර ලොකු දුව කීවා.

ඔහොම කාලෙ ගත වුනා කියමුකො.
ඔය කාලෙට හොඳට කන්න ඕනලු. මගේ ළඟ ඉතිරි කර ගත් හරක් මස් කටුවක් තියෙනව. ඒත් ඉතින් කොහොමද දෙන්නෙ? මට බයයි. ලෙයිලට මොනව වෙලාද දවස් දෙකකින් දැක්කෙ නෑ. අද රෑට නම් යනව කොහොම හරි. තිසරණී නෝන කොස්සෙන් ගැහුවත් කමක් නෑ.
.
මම රිංගන්න හැදුවා ගුලෙන්. කවුදෝ ගුල වැහෙන්න නිල් පාට ඉටි රෙදි කෑල්ලක් දාල. එය ඇතුළෙ යමක් දඟලනව මට පෙනෙනව.
දෙයියනේ…. සුදු පාට.. දුඹුරු පාට පුළුන් ගුලි තුනක් වගේ පැටව් තුන් දෙනෙක්. මේ මගේ….
මම විගැහින් ලෙව කෑව තුන් දෙනාවම මාරුවෙන් මාරුවට. එක්කෙනෙක් පිරිමි. දෙන්නෙක් ගෑණු. ලෙයිලා ආවා තාප්පෙ අයිනෙට.
” මුං මහ ජරා මිනිස්සු.. පත්තරේ දැන්වීමක් දාල මෙයාල විකුණන්න. මට බයයි. ඊට කලින් ඔයාට පෙන්නන්න ඕන උනා.

කොහොම හරි අඟර දඟර ලොකු බේබිට හොයා ගන්න පුළුවන් උනා.. මගේ පැටව්.
එදා හවස ආවා තද රතු පාට කාර් එකක්.
” අනේ.. ස්වීට් අනේ. මට එපා කික්කියො. මම මෙයාව ගන්නව.”
මම වත්ත හතර වටේට දුව දුව කෑ ගැහුව. ලෙයිල අසරණ වෙලා. ගරාජ් එකේ බිම බුදි.
මම දැක්ක කාර් එකේ නම්බර් ප්ලේට් එක. මට හොඳට මතකයි. Oregan. හැතැප්ම දාහයි. මට ඒක එච්චර දුරක්යැ. මම යනව කොහොම හරි හොයා ගෙන. මට මතකයි එයාගෙ සුවඳ.
oregan

පහුවදාත් කාර් දෙකක්ම ආව. පවුල් දෙකක්. ඉතිරි දෙන්නත් දෙපැත්තකට අරන් ගියා. අනේ ආයෙ ඉතින් කවද කියල දකින්නද?

” හෙන ගහනව තොපිට…”

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 11

මගේ වෙසක් පැතුම.


කෙළ කෝටියක් විදුලි බුබුළුය
තොරණ් රාජයන්ය
කූඩු රාජයන්ය
එව-කව-බොව
බලෙන් කන්ට බොන්ට දෙන
දන්සැල්ය
සල්පිල්ය
ගී ගැයුම්ය
ඔළු බක්කන්ය
පැලුණු සායවල්
ඇළුනු කළිසම් කකුල් ය
පාරේ යන
තණහා- රතී- රඟාලාය
ම’සිත නො පහන්ය
මට ඇත්තේ මේ මැටි පහන පමණක්ය

Flame
ම’සිත පහන් වේ.
ඒ පිනේ බලයෙන්
කතන්දර – බතී
ඔබා- රන්ජා-සලූ
ප්‍රවීනා – දුකා- ඔබා
ඇතුළු මෙකී නොකී
සියල්ලන් සමග
එකම නුවරක ඉපිද
එකම දම් සභා මණ්ඩපයකදී
එකම බුදු කෙනෙකුගෙන් බණ අසා
එකටම නිවන් යන්නට හැකිවේවා

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 10

දූ දරුවෝ


ලීලාවතී රෑ මැදියම ඇහැරුනේ තම සැමියා , වීරසිරි කෙඳිරි ගානු අසාය. ඇය වේලාව බැලුවාය. රෑ 12.30 යි.
” ඇයි මොකද ?”
” පපුව ටිකක් රිදෙනව”
” මං සිද්ධාර්තෙ ටිකක් ගාල අතුල්ලන්නද? වාත අමාරුවක් වෙන්නැති. ඔය ඇලේට නිදා ගත්තාමත් ඔහොම වෙනව. කොයි එකටත් මං උදේට සුදු ලූනු ටිකක් තම්බල දෙන්නම්”
ලීලාවතී , වීරසිරිගේ පපුවේ තෙල් ගා ටිකක් පිරි මැද්දා. මොහොතකින් ඔහු ආයෙම නින්දට වැටුනා.
පහුවදා උදේ ටිකක් පරක්කු වෙලයි වීරසිරි ඇහැරුනේ. උදේ 9.00 ට විතර. ලීලාවති නැගිට කුස්සියේ වැඩක යෙදෙමින් හිටියා.
” මං ඊයේ හොඳටම බය උනා. මං මැරෙන්ට බය නෑ. එක අතකට මෙහෙම ජීවත් වෙනවට වැඩිය හොඳයි ඒක. මට දුක ඔයා ගැන. ඔයා තනි වෙනව.”
” මූසල කතා කියන්නෙපා .. උදේ පාන්දර”

” නෑ ඊයේ මට ලොකු බයක් දැනුනා. මම හීනයක් දැක දැක හිටියෙ. මං වත්තක් මැදින් ඇවිදිමින් හිටිය. ගහ කොළ , කොල පාටට දැක්ක. හුළඟට හෙල්ලුනා. එක පාරට අර හෙල්ලෙන ගහ කොළ නැවතුනා. මට ඇවිද ගන්නත් බැරුව ගියා. ඒත් එක්කම පපුවේ ඇවිලිල්ලක් ආවා.”
ලීලාවති කුස්සියේ ජනේලය ඇර බැලුවේ ඇයට ඇහුනු සද්දයක් නිසාය.
” අන්න අර මිනිහ අදත් කොස් කඩා ගෙන යනව. ඔහේ බලා ඉන්නව ඇරෙන්න වෙන් මක් කොරන්නද?”
” එහෙම කොහොමද?.. ඉන්න මං දෙකක් කතා කරන්ට”
” මෙන්න මෙහෙට වෙලා ඉන්ට.. පුළුවන් දෙයක් ඕන කරන්ට”
” ඕයි… ඕයි…මොනවද උස්සගෙන යන්නේ…හ්.. ඕවට අයිතිකාරයෝ ඉන්නවා…”
” අනේ මහත්තයෝ.. මේ දවල්ට කන්ට කොස් ගෙඩියක් කඩා ගත්ත”
” අපි ඉන්නෙ ගෙදර. හොරකම් කරන්නෙ නැතුව අහල හිටිය නං අපි එපා කියනවද ?”
” ගස් යට වැටිල කුණු වෙල යන එකනේ.. කියල හිතුව”

” දැන් හොරු වැහි වැහැල.. පොලිසියේ ලොකු මහත්තයා අපේ රට ඉන්න පුතාගේ යාළුවෙක්. මං එක කෝල් එකයි දෙන්නෙ.. කුදලගෙන ගිහින් ඉල ඇට දෙක තුනක් කඩල දායි… ඕං බලාගෙන”
” කාටද වීරසිරි උන්නැහේ උදේම කෑ ගහන්නේ ?” වීරසිරි කෑගහන සද්දෙට අල්ලපු වත්තෙ පෙරේරා ඉස්කෝලෙ මහත්තයත් ආව.
” පුතා ඊයෙත් කෝල් එකක් දුන්නා… මොනව හරි තියෙනව නං පොලිසියේ ලොකු මහත්තයට කතා කරන්න කියල.. මුං දන්නෙ නෑ මගෙ හැටි”
” මම මේ බබා දහම් පාසැල් එක්ක යනව.. ඊයෙ ආවෙ. ලොකු දුවගේ පොඩි එකා”
*************************************
අපේ මහත්තයට මතකද මන්ද… අපේ පුතයි දුවයි පුංචි කාලෙ.. පුතාට පොඩි නැෂනල් එකයි , දුවට ළමා සාරියයි අන්දවල දහම් පාසල් එක්ක යනව”
” මොකෝ මට මතක නැත්තෙ ? මං මැරිල උපන්නයැ?.. මං හිතන්නෙ පුතාට 10 යි.. දුවට 8 යි”
” හිනාත් යනව මතක් වෙන කොට..ළමයි දෙන්න බලෙන්ම දහම් පාසලට දාල ඔයා ගෙදර එනව. ඊට පස්සෙ අපි දෙන්න විතරයි ගෙදර. ඔයා මට කරන ඒව.. සමහර දාට මට ඔයාගෙ මූණ බලන්නත් ලැජ්ජයි. කොහෙන් ඉගෙන ගෙනද මන්ද ?”

” ඇයි ඔයා නිකම් ඉන්නවද ? කොහෙන් ඉගෙන ගෙනද මන්ද ?”
” අනේ කාලේ වනේ වාසේ කිව්වලු”
” වෙන මොනවද ඔයාට මතක?”
” ඇයි.. ඔයාට නිතරෝම තේ බොන්න ඕන. මං තේ එක හදල දෙනකං මේං මෙතන කවුන්ටරේ උඩ වාඩි වෙලා ඔහේ මොනව හරි කියවනව. මගෙ තේ එක රහයි කියල ආයෙ ඉල්ල ගෙන බොනව”
” පුතා කාලෙකින් කතා කලේ නෑ. අනේ ඒ ළමයිටත් වැඩ ඇති. ආයෙ කතා කළාම මටත් දෙන්ට ටිකක් කතා කරන්ට”
” නිතරම කතා නොකලාට චෙක් එක නං වරද්දන්නෙ නෑ. ඔය ගිය මාසෙත් එවල තිබ්බෙ ඩොලර් 100 ක්ම.. මේ මාසෙ පැන්ෂන් එක ගන්න ගියාම ඒකත් මාරු කරල පොතටම දානව”
” වීරසිරි අන්කල් පුතාට කියල ටිකක් වැඩි පුර ගෙන්න ගන්නකෝ.. දැන් රුපියල් 125 ක් ගේවනවා ඩොලර් එකකට”
එහෙම කිව්වෙ ලංකා බැකුවෙ වැඩ කරන ජයසූරිය. පෝලිමේ ඉන්නෙ නැතුව ඉක්මණටමට වැඩ ටික කරල දෙන්නෙ ජයසූරිය ළමය”
” අනේ පුතේ.. මගෙ පුතාට එහෙම වැඩිපුර එවන්න බැරි කමක් නෑ. අපෙ පුතා කියන කතාව ඇත්ත. මිනිහ උපාධියට කෙරුවෙ ආර්තික විද්‍යාවනෙ.. ඒ ළමයින්ට අපිට වඩා තේරෙනව”

දවසක් වීරසිරි ඒ කතාව කිව්ව පුතාට ටෙලිෆෝන් කල වෙලාවක.
” තාත්තෙ.. මට 100 ට 200 ක් එවන්න බැරි කමක් නෑ. ඒක තාත්තලටමයි හොඳ නැත්තෙ. මෙහෙම හිතමුකෝ.. මම 100 ගානෙ ඒවනවා හැම මාසෙම. මේ උදාහරණයක් විතරයි.. තාත්තා සීනි ග්‍රෑම් 500 ක් ගේනවා. මාසෙකට. මම 200 ක් එව්වොත් .. තාත්තට සල්ලි වැඩි. තාත්තා සීනි කිලෝ එකක් ගන්න පුරුදු වෙනව. හදිසියේ මට අසනීපයක් හැදුනා.. මම මැරුණයි කියල හිතමුකෝ.. තාත්තලට මොකද වෙන්නෙ..ආපහු ග්‍රෑම් 500 ට පුරුදු වෙන්න අමාරුයි නේද ?”
” ඒත් පුතේ.. මට පුතා ගෙන් සල්ලි එපා.. අම්මටයි , මටයි හොඳටම ඇති මගේ පැන්ෂන් එක. මේ ගමේ මිනිස්සු කියන කතා…..”
” තාත්තලගෙ රට දියුණු වෙන්නෙ නැත්තෙ ඔන්න ඕක නිසා.. හැම දේම වෙන්න ඕන ගමේ මිනිසුන්ට , පිට මිනිසුන්ට ඕන විදියට. ඒකට මෙහේ .. අල්ලපු ගෙදර මිනිහ මැරිල කුණු වෙන තුරු කවුරුවත් දන්නෙ නෑ”
” එහෙම ජීවත් වෙල ඇති පලේ මොකද පුතේ…? අපේ ගෙදර ටිකක් රෑ වෙන කං ලයිට් පත්තු උනොත් අඩු ගානෙ දෙතුන් දෙනෙක්වත් ඇවිල්ල අහනව මාමෙ – නැන්දේ තාම නිදි නැද්ද කියල?”
” පුතා මේ අවුරුද්දෙවත් එනවද ? අනේ කට්ටියම එන්න.. මට ආසයි පොඩි පැටව් ටික බලන්න. දැන් තුන් දෙනෙක්ලු නේද ?”
” ළමයි එක්ක ඇවිල්ල කොහොමද තාත්තෙ ? ඉන්නෙ කොහේද ? අඩු ගානෙ හොඳ වැසිකිලියක්වත් තියෙනවද?… මං කියන්නම්.මගෙ හිතේ කාලෙක ඉඳල මේක තිබුණේ. තාත්තගෙන් අහන්න. ඔය ගේ අම්මටයි ,තාත්තටයි ලොකු වැඩි. වෙල මැද තියෙන්නේ. මං වැකේෂන් බන්ග්ලෝ එකක් හදන්නම්. අපට ආ දාක හෝටල් වල නවතින්න ඕනත් නෑ. මෙහෙන් එන මගේ යාළුවන්ට කුලියට දීල හොඳ ගානක් හොයා ගන්නත් පුළුවන්. තාත්ත මොකද කියන්නේ ?”
” බලමුකෝ”
ආයෙම දවසක වීරසිරිගෙ පුතා ටෙලිෆෝන් කලා.
” තාත්තෙ .. අර මම කීව වැඩේ කොහොමද ? මම හැමදාම ලංකාවෙ නිවුස් බලනවා. හැමතැනම මිනී මැරුම්. තාත්තල ළඟ සල්ලි ඇති කියල හිතල කවුරු හරි අම්මටයි තාත්තටයි කරදරයක් කරන්න පුළුවන්.
මගෙ යාළුවෙක් ඉන්නවා. වත්තල. මූද අයිනෙ එයාගෙ වැකේෂන් හෝම් එකක් තියෙනවා. අම්මටයි තාත්තටයි ටික දවසක් එහේ ගිහින් ඉන්න පුළුවන්. හැම දේම එයාල බලා ගනී. ඒ අතරතුරේ මං තාත්තල ඉන්න ගෙදර වෙනස් කරල ගන්නම් ටුවරිස්ට් හොටෙල් එකක් ගානට. තාත්ත කැමතියි නේද?”
” පුතාගෙ කැමැත්තක්.. මං ඕව යනකොට අර ගෙන යනවායැ”
එක්තරා උදෑසනක කිරිපාට ටොයොටා හයී-ඒස් වෑන් එකක් වීරසිලගෙ වත්තට හැරෙව්වා.

” මිස්ට වීරසිරි.. මිස්ට වීරසිරිගෙ පුතා මගෙ හොඳ යාළුවෙක්.. මං සේරම බලා ගන්නම්. අපි යන්න ලෑස්ති වෙමු. කිසි දෙයක් ගන්න එපා. වටිනා ලියකියවිලි තියෙනවා නම් ඒවයි ,ඇඳුමුයි ගත්තාම ඇති”
වීරසිරියි , ලීලාවතියි රැගත් ටොයෝටා හයි ඒස් එක මීගමු පාරෙ ටිකක් දුර ගිහින් වත්තල හරියෙදි මූද පැත්තෙ පොඩි පාරකට හැරෙව්ව. ලොකු දිග තාප්පයක්. රතු පාට , දම් පාට බෝගන්විලා මල් වලින් පිරුනු තඹ පාට නාම පුවරුවේ ” වැඩිහිටි නිවාසය” කියල ලොකු අකුරෙන් ගහල තිබුනා.
” ඈ ලීලෝ.. මේක මේ මහළු මඩමක් නේද? අපෙ පුතා ඇයි අපි මහළු මඩමකට දාන්නෙ ඇයි? අපි යමු ආපහු”
” කලබල නොවී අපි ටික කාලයක් ඉමු. වෙනසකටත් එක්ක, නැත්නම් පුතාගෙ හිත නරක් වෙයි.”
” අන්න හරි.. අම්මට තේරෙනවා.. පුතා අපට අවුරුද්දකටම සල්ලි ගෙවල තියෙන්නේ. මෙහේ කිසි කරදරයක් නෑ.”
” නෑ…හ්.. මහත්තයො… මහත්තයා අපේ පුතත් එක්ක ඒ ගනු දෙනු බලාගන්න. අපි මහළු මඩම් වල ඉන්න ඕන අය නෙවේ. මම ආණ්ඩුවේ හොඳ රස්සාවක් කල කෙනෙක්. මට හොඳ පැන්ෂන් එකක් ලැබෙනවා”
ලීලාවතියි , වීරසිරියි ආපසු ගෙදර ආවා.
” ඕං කා එක්කවත් එහෙම කියන නෙවෙයි අපි ගිය ගමන. ඒක අපේ ළමයින්ට හොඳ නෑ.. අපේ ළමයින්ගෙ වැරදි , අඩු පාඩු පිට මිනිස්සු එක්ක කියන්න ඕන නෑ. විශේෂයෙන් අල්ලපු වත්තෙ පෙරේරලත් එක්ක”
” ඔයා තමා කතාවට ගියාම කට පරිස්සම් කර ගන්න ඕන. කියන්න ගියාම ඕන දේත් කියනව.. එපා දේත් කියනව පිට මිනිස්සු එක්ක”
පසුවදා වීරසිරියි ,ලීලාවතියි ඇහැරුනේ එක දිගටම දුරකතනය නාද වීම නිසයි.” පුතා වෙන්නැති… මට නම් බෑ .. ඔයාම කතා කතා කරන්න. දැන් එහේ රෑ. අපිට බනින්නද දන්නෙ නෑ කතා කරන්නෙ”
” තාත්තෙ.. මම නරකක්ද කරන්න හැදුවෙ? ඔය ගෙදරට වෙලා ඉන්නවාට වඩා නරකද එකම වයසේ කට්ටියත් එක්ක විනෝදෙන් සැහැල්ලුවෙන් ඉන්න එක. මාසෙකට සැරයක් දොස්තර ඇවිල්ල බලනව. හොඳ කෑම වේලක් ලැබෙනව. TV තියෙනවා. පුස්තකාලයක් තියෙනව”
” ඒත් පුතේ ඒක මහළු මඩමක් නේ ? ඇයි අපි එහෙම තැන් වල ඉන්නෙ.. පුතා එවන සල්ලි නැතුවත් අපි දෙන්නට මගේ පැන්ෂන් එක ඇති ජීවත් වෙන්න”
” මඩම?.. තාත්තලගේ ඔය වචන තමා ප්‍රශ්නෙ. මහළු මඩම.. අනාත මඩම , ගනිකා මඩම?…..ඒක adult care center එකක්. බලන්ට එපායැ මෙහේ.. තාත්තලගෙ වයසෙ අය ඒවට වෙල කොච්චර විනෝදෙන්ද ඉන්නෙ කියල.. මං දන්නෑ.. ඕන එකක් කර ගන්න.. හදිසියේ ලෙඩක් දුකක් හැදුනා.. කවුද බලන්න ඉන්නෙ…තාත්තලට මෙහේ ඇවිල්ල ඉන්නත් බෑ”
” පුතාට කේන්ති ගිහින්.. අද ඔයා ගැන ඇහුවෙත් නෑ”
” ඒකට කමක් නෑ.. මොන විලි ලැජ්ජ නැති වැඩක්ද ? අපි කාත් කවුරුවත් නැති අයද? ඔයාට මම ඉන්නවා.. මට ඔයා ඉන්නවා..”
” පෙරේර ඉස්කෝලෙ මහත්තය වාසනාවන්තයි. දුවල දෙන්න සති අන්ත වල මාරුවෙන් මාරුවට එනව. බැරි වෙලාවත් ආවෙ නැත්නම් මහ දෙන්න යනව එයාල බලන්න.. බලන්න එපායැ.. පෙරේරා පොඩි උන් එක්ක මිදුලේ සෙල්ලම් කරන හැටි..
අනේ මගෙ ළමයි.. කොහොම ඉන්නවද.. වෙලාවට කනව බොනවද ?… මේ මුළු ගේම මූසල පාටයි.. පාළුයි.. තෙතයි..’
” අපි ලොකු පවක් කරල ඇති.ඔයාට මතකද.. දවසක් අපෙ බැළලි පැටව් ගහල.. ඔයා කඩදාසි බෑග් එකක දාගෙන ගිහින් උන් කොහාටද දාල ආව?”
” ඔයාමනෙ කිව්වෙ පන්සල් වත්තට ගිහින් දාන්න කියල.. මම ඊටත් එහා ගිහින් දැම්ම. නැත්නම් උන් පාර හොයා ගෙන එනව.”
” ඒවයෙ විපාක තමා මේ.. ගිය ආත්ම වලත් අපි දෙන්නම එකතු වෙල ඔය වාගෙ අසප්පුරුෂ වැඩ කරල ඇති.. “බණ නම් නිබොරුය මුනිවරයින්නේ…”……මේ අනික් පදේ මට කල්පනා වෙන්නෙ නෑනෙ”

හදිසියේම දවසක් උදේ වීරසිරි අසනීප උනා. ඇඳෙන් නැගිට්ටෙ බොහොම අමාරුවෙන්. දෑස් නිලංකාර වෙලා නොපෙනී ගියා. ආපහු ඇඳ උඩටම කඩා වැටුනා. ඇඳ විට්ටමේ ඔලුව වැදුනා.කට පැත්තකට ගියා. කතා කර ගන්න බැරුව ගොත ගැහුනා.
ලිලාවතී , අහල පහල අයගෙ උදව් ඇතුව වීරසිරි ඉස්පිරිතාලෙ අරන් ගියා.

” හොඳ වෙලාවට ලෙඩා ගෙනාවෙ. තව පැයක් පරක්කු උනා නම් මොනව වෙයිද කියන්න බෑ. තව ටික දවසකින් ලෙඩා ගෙදර ගෙනියන්න පුළුවන්. ඇස් පෙනීම දැන් සතුටුදායකයි. ඒත් දකුණු අතයි ,කකුලයි නම් අප්‍රාණිකයි. අපට මීට වඩා යමක් කරන්න අමාරුයි මේ වයස ප්‍රශ්නෙ නිසා. බලන්න සිංහළ වෙදකමක්වත් කරල”
” අනේ දොස්තර මහත්තයෝ.. එහෙම නම් පිටරකට හරි ගෙනියන්න අපට ලියුමක් දෙන්න. අපේ පුතා ඇමරිකාවෙ.. දුව ඔස්ට්‍රේලියාවෙ. ළමයින්ට කිව්ව නම් දුව ගෙන එයි.”
” එච්චර දුර ගෙනියන එක හොඳ මදි අම්මේ”
ලීලාවති බලා ගෙන හිටිය පුතා කතා කරයි කියල. දුව නම් ඉතින් කවදාවත් කතා කරන එකක්යැ. සුදු මහත්තයෙක්නෙ බැඳල ඉන්නෙ. නීති තද ඇති. නැත්නම් කතා නොකර ඉන්නෙ නෑ.. අනේ .. ඒ ළමයින්ටත් වැඩ ඇති නේ..”
” ලීලෝ.. මේ වැඩෙ ඉක්මණට ඉවරයක් කරන්න ඕන.. මේ ගේයි , ඉඩමයි ළමයි දෙන්න නමට ලියල දාන්න ඕන. නොතාරිස්ටයි , සාක්කියට අස්සන් කරන්න ඉස්කෝලෙ මහත්තයටයි එන්න කියන්න හෙට අනිද්දටම”
” මං ඔයාට ජීවිත බුත්තිය තියලයි ලියන්නෙ.. මගෙ අකවුන්ට් එකෙත් සල්ලි ටිකක් ඇති”
” මා ළඟත් සල්ලි ටිකක් ඇති.. මං වෙනම එකතු කළා අපි දෙන්නට දඹදිව යන්න කියල හිතා ගෙන”

වීරසිරි දොට්ට පිලට ගියෙත් අමාරුවෙන්. ඇඳේ එකම පැත්තකට වෙලා ඉඳල පිට පැත්ත තුවාල වෙලා වණ උනා. ලීලාවතී එහා ගෙදර රංජිතුත් අල්ලගෙන සුමානයකට සැරයක් විතර වීරසිරි නාවල , පිරිසිදු කරල පිට කොන්දට පව්ඩර් දැම්ම.
” ඈ ලීලෝ.. ඔයාට බුදු බව ලැබෙනව මගෙ කැත කුණු අත ගානවට. ඔයත් තව කී දවසක් මේක කරයිද ?”
එක දවසක් වීරසිරි ඇඳේම මළ පහ කර ගෙන තිබුන. උදේ තේ එක දෙන්න ගිය ලීලාවතීගෙ නැහැය ඉබේම ඇකිළුනා. වීරසිරි ඒක දැක්ක.
” මම මොනව කරන්නද ? අපි අර පුතා ලෑස්ති කරපු දේට කැමති උනා නම්… මට උදව්වක් කරන්න. ඔයාට පව් නෑ. මේ කොට්ටෙ මගෙ මූණට තියල ටිකක් තද කර ගෙන ඉන්න.”
” චිහ්.. පව් කතා.. අවුරුදු 40 ක් 50 ක් ඔයාගෙ පස්සෙන් වැටී ගෙන ආවෙ ඔය ටික අහ ගන්නද ? මට පුළුවන් තරම් කල් කරන්නම්”

අහල පහල කවුරු හරි අල්ල ගෙන ලීලාවති තම සැමියා ඇඳ පිටින්ම ගේ පිටු පස මිදුලට අරන් ගිහින් , වතුර උණු කරල නෑව්වා. පුළුවන් විදියට පිරිසිදු කළා.
” පුතේ.. රංජිත්.. අද මාමව නාවන්න ඕන.. මේ අව්ව තියෙන වෙලාවෙ..”
” අනේ නැන්දෙ.. මම මේ ගමනක් යන්න ලෑස්ති වෙලා. වෙන කාට හරි කියන්න. තව කී දවසක් මේක කරන්නද ?”
“ජරාව මොනවත් නෑ පුතේ… මම සුද්ද කළා. ඇඳ එළියට අරන් දුන්නොත් ඇති.”
” කතාව නම් ඩොලර් වලින්… ඇයි දරුවො දෙන්නෙක්ම ඉන්නව නේද ? සල්ලි කාරයෝ.. ඇයි වැඩට කවුරු හරි ගන්නෙ නැත්තෙ? මේ ජරාව කර ගහල වැඩට ගියාම දවසම මස්ත බාල්දුයි.”
එදා රෑ වීරසිරි නෙස්ටොමෝල්ට් එකක් හදල ඉල්ලුව. ඒකෙනුත් හැඳි දෙකයි බිව්වෙ. ලීලාවතී , ඇඳ උඩ එලල තිබුනු රෝස පාට රබර් ෂීට් එක ටිකක් එහාට කරල තම සැමියට හේත්තු වෙලා නිදා ගන්න උත්සාහ කළා.
පසුදා…” පුතේ.. රංජිත්….”
” ඇයි අද මොකද ? ඊයෙත් නෑව්ව නේද බබා?”
” පුතේ.. මාම ටිකක් එක විදියකට නිදා ගෙන ඉන්නව.. හුස්ම වැටෙන්නෙත් නෑ. ඇවිල්ල බලනවද ටිකක්?”
රංජිත් උදේ වැඩට යන්න ලෑස්ති වෙල, කමිසෙ බොත්තම් පියවමින්ම දුව ගෙන ආව.
” නැන්දේ.. පොඩ්ඩක් ඔහොම ඉන්න , මම ඉස්කෝලෙ මහත්තයයි , වෙද මහත්තයයි එක්ක එන්නම්”
විනාඩි කීපයක් ඇතුළත ගමේ කට්ටිය විස්සක් විසි පහක් විතර ගෙදරට පිරුනා.
” ලිලාවතී නෝනෙ.. හිත කලබල කර ගන්න එපා.. ලෙඩාගෙ පණ ගිහින් දැන් පැය තුනක් විතර වෙනව. අපි දුවටයි පුතාටයි එහෙම දැනුම් දීල අවමංගල කටයුතු හොඳින් කරමු.
ලීලාවතී පුටුව උඩ ඉඳ උනා. උගුර කට වියලී ගියා.

” ඉස්කෝලෙ මහත්තයෝ.. දුවටයි පුතාටයි ෆැක්ස් කරන්න ඕන. මතක ඇතුව ඉංග්‍රීසියෙන් ලියන්න. පත්තරේට දාන්නත් ඕන. ඉංග්‍රීසි පත්තරේට. කාට හරි කියල වීඩියෝ කර ගන්නත් ඕන. බැරි වෙලාවත් එක්කෙනෙකුට හරි වෙලාවට ඒ ගන්න බැරි උනොත්.. ලේසි පාසු දුරක්යැ.. නිවාඩු ගන්න ඕන. වීසා ගන්න ඕන.
පත්තරේට දානකොට අපෙ මහත්තයා වැඩ කරපු දෙපාර්තමෙන්තුවෙ නම දාල වරහන් ඇතුලෙ විශ්‍රාමික කියල දාන්න. පුතාගෙ නම දාල වරහන් ඇතුලෙ ඇමරිකාව කියලත් දාන්න ඕන. මුණුබුරන්ගෙ නම් මට මතක නෑනෙ”

” නැන්දේ.. හවස 5.30 ත් උනා. දෙන්නගෙන් කවුරුවත් එන පාටක් නෑ. ඉර බැස්සට පස්සෙ මිනිය උස්සන්න බෑ. අපි මේ කටයුතු ඉවරයක් කරල දාමු නේද ?”
ආගමික වතාවත් වලින් පසුව කීප දෙනෙක් ගුණ කතා කීපයක් පැවැත්තුවා.
මළානික හිරු ගේ දුර්වල අවසන් අව් රැල්ලත් කඳු අතරින් මැකී යද්දී මිනී පෙට්ටිය වල තුලට බෑවුනා. ලීලාවතී ආයෙමත් පාර දිහා බැලුවා. අවසන් මොහොතේ හෝ තම දරුවන් බලා පොරොත්තුවෙන්.

මං කවදාවත් ඔයාට වරදක් කරල නෑ. අපි දෙන්න අවුරුදු 40 කටත් වඩා එකට ජීවත් උනා. කවදාවත් උඹ නොදකින් කියා ගෙන නෑ. අපි කාටවත් කරදරයක් වෙන්නෙ නැතුව ජීවත් උනු අය. ඔයා දැනටමත් හොඳ තැනක ඉපදිල මා දිහා බලන් ඇති.
මද සුළඟට ලෙල දුන් සුදු කොඩි වැල් , ගොක් රැහැන් , මැයි මාර ගහේ අතු එක්වරම නැවතුනා.

” ඔය දෙන්න පතා ගෙන ආ හැටි වෙන්නැති” කවුදෝ කිව්ව.

නිමි

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 21

චූ


chuuuuuuuuuuu
චූ කියන්නේ අප්පිරියාව උපද්දවන වචනයක්.
මා ඉතා කුඩා කළ ” මේකට ” කීවේ ” චූ” එක කියලාය.
” අම්මේ … මගෙ චූ එක චප්පෙක් කාලා ” මගේ චූ එක
පත්තෑයෙක් කා ඇත. එය බලා ඉඳිද්දී ඉදිමී ආවේය.

ඊට ටික කලකට පසු එය ඉබේම ” චූසකේ” විය
එය කට හුරු වචනයකි. පොඩි ළමයින්ගේ හැටි එහෙමය.

උසස් පෙළ සිටියදී උද්භිද විද්‍යා පන්තියේදී
” උත්ස්වේදන චූෂණය” ගැන උගන්වන විට මට ඉබේටම
හිනා ගියේය.
” පිටු පසින් උන් නවරත්න සර්..”ඇයි කුණුහරපයක් වගේදැයි”
අසා මට හොඳවායින් ටොක්කක් ඇන්නේය.
පන්තියේ සිටි කොලු කෙල්ලන් රොත්ත මට ” චූසකේ” යයි
නමක් පට බැන්දෝය.
ඊට පසුවද සත්ත්ව විද්‍යාව පන්තියේදී ” චූෂකර”
ගැන ඉගැන්වෙන විට මගේ මූණ ඉබේම රත් පැහැ ගැන්වේ.
“චූ” යන්නෙන් පටන් ගන්නා හැම වචනයකින්ම ගම්‍ය වන්නේ
කුඩා යන තේරුමයි
චූටි බබා , චූටි මැණිකේ , චූටි ගමරාළ , චූටි මාමා,
චුට්ටං බට්ටිච්චා , චූටි මහත්තයා වාගේය.
චුලා සහ චූලරත්නගේ සයිස් එක කොහොම වෙතත් ඒ කාලේ
මහියංගනයේ සිටි චූලෝදර රජතුමාට තිබුණේ චූටි බඩකි
චූල + උදර

චූ යන්නෙන් නම පටන් ගන්නා මිනිසුන්ද කුඩා අයයි.
චූ – එන්- ලායි.

chu , bu , su සහ fu එකම පවුලේ සොහොයුරන් ඇමරිකාවට
සංක්‍රමණයවී ටික කලකින් පුරවැසිකම් ලබා ගැනීමට සමත් විය.
පසුව එම නම් ටිකක් funny වගේ යයි ඔවුන්ටම තේරුන නිසා ටිකක්
americanize වීමට තව අකුරු දෙකක් අගට එකතු කර නම් වෙනස් කර
ගැනීමට ඔවුන් තීරණය කළෝඅය.
ඒ අනුව අගට c , k අකුරු එකතු කරගෙන , bu , buck විය
chu , chuck විය. su සහ fu ආපසු චීනෙටම ගියෝය.

නුවර පෙරහැරේ ගමන් කළ ඇතෙකුගේ චූසකේ දුටු කුඩා ළමයෙක්
පුදුමයට පත්වී අම්මා ගෙන් , අම්මේ අර මොකක්දැයි අසා ඇත.
” ආ.. ඒක පුතේ සුළු දෙයක් යයි කියා ඇත.
පසු දාක කොටන් අදින අලියෙකුගේ චූසකය දුටු ඒ ළමයා
” තාත්තේ.. අර දැක්කද .. අර අලියගෙ සුළු දෙයක්”
” කවුද ඔයාට එහෙම කියල දුන්නේ ?”
“අම්මා”
” ආ.. ඔයාලගෙ අම්මට නං ඒක සුළු දෙයක් තමා” කීවේලු.

චූ සෞඛ්‍ය ජනක පානයකි. ඒ අනුන්ගේ චූ නොව තමන්ගේම චූය.
බුදුන් වහන්සේද උදෑසන අවදිවී තමන් වහන්සේගේ චූ ටිකක් පානය කළ
බව මා පොතක කියවා ඇත. එය “බුද්ධ බේත” නම් පොතකද සඳහන් වේ.
හිමිදිරි උදෙන්ම අවදිවී චූ ටිකක් පිටවෙන්නට හැර ඊ ළඟට එන චූ
මෙසේ පානයට සුදුසු බවද එහි රත්‍රන් පවා අඩංගු බවද කියැවේ.

80 ගණන්වල ලංකාවට ආ ඉන්දීය අගමැති මොරාජි දේසායි ද චූ පානය කළ කෙනෙකි.
අපේ උන් කතා මවන්නට දස්සයෝය. එතුමා , එතුමාගේ චූසකයට සේලයින්
බටයක් වැනි බටයක් අමුණා එහි අනෙක් කෙළවර එතුමා ඇඳගෙන ඉන්නා කබායේ
කෙලවරකට ක්ලිප් කර ඇති බවත් , තිබහක් දැනුනු විට ටිකක් උරා බොන බවටත්
අපේ උන් කතා හැදුවා.
දවසක් එතුමාට අරලියගහ මන්දිරයට ලන්ච් එකකට ආරධනාවක් ලැබුනා
එවිට අගමැතිව හිටි ප්‍රේමදාස මහතාගෙන්.
දේසායි වතුර ටිකක් ඉල්ලුවා. ප්‍රේමදාස වැඩි හොඳට , වීදුරුවකට චූ
කර දේසායිට පිළිගැන්වූවා. දේසායි එය රස කර බී තව ටිකක් ඇත්නම් හොඳයි
කියා කීවා. ප්‍රේමදාස , බාත් රූම් එකට ගොස් ෆුල් ට්‍රයි කළත් චූ ආවේ නැති නිසා
අපේ අය ආගන්තුක සත්කාරයට බොහොම දක්ෂ නිසාත් ආර්යාවට කතා කොට ඇගෙන්
චූ ටිකක් ලබා ගෙන දේසායිට පිළි ගැන්නුවා.
දේසායි එයත් බී.. ” පළමු එකට වඩා දෙවෙනි එකේ රස වෙනස්.. මොකද ඒ ?..”
එවිට ප්‍රේමදාස, ” ඉස්සෙල්ල එක ආවෙ ටැප් එකකින් , දෙවෙනි එක ආවෙ ළිඳකින්”
යයි කියා කීවේලු.
කුඩා පිරිමි දරුවෙක් තැන නොතැන නොබලා , ” තාත්තේ මට චූ බරයි” කීමට
පුරුදු වී සිටියා. මගුල් ගෙදරකදී , මළ ගෙදරකදී, පාටියකදී , බස් එකේදී
මෙහෙම අහන විට තාත්තාට හරි ලැජ්ජයි,
” පුතේ එහෙම කියන එක ටිකක් හරි මදි නේද ?”
” ඉතින් තාත්තෙ මට චූ බර උනාම මම වෙන මොනව කියන්නද ?”
” අපි මෙහෙම කියමු.. ආයෙ චූ බර උනාම , තාත්තෙ මම සිංදුවක් කියන්නද කියල අහන්න”
එතකොට මම දන්නවා. හරිද ? අපි එහෙම කරමු.
දවසක් මහ රෑ 2.00 ට විතර පොඩි එකා ” තාත්තෙ මට සිංදුවක් කියන්න ඕන”
තද නිදි මතේ සිටි පියා” මේ වෙලාවෙ මොන සිංදුද ?”
” අනේ තාත්තෙ ..”
” එහෙම නම් මගේ කණට කිට්ටු කරල සිංදුවක් කියන්න කියා පුතාට කිවාලු.

මේ සේරම කතා ඒ කාලේ හිටි ඉස්කෝලෙ යන කඩප්පුලි කොල්ලන් ගෙතූ කතා මිස
ඇත්ත කතා නොවේය.
චූ ඉතාම වැදගත් දෙයකි. රස්සාවක් කරන්නට නම් තමන්ගේ චූ ඉතා හොඳ විය
යුතුය. තමන්ට PHD එකක් තිබුණත් වැඩක් නැත චූ ටික අප්සෙට් නම්.

Posted in Uncategorized | ප්‍රතිචාර 15