ගමනක නිමාව

මගේ සමහර කතා කියවන ඔබ , මා බොරුකාරයෙක් හෝ අසහනකාරයෙක් යැයි සිතනු ඇත. ඔබට ඕනෑම දෙයක් සිතිය හැක.මහළුවියේ දොරකඩ සිටින මා , පසු ගිය මතකයන්ට එබිකම් කරමින් ස්වයං විවේචනයක යෙදෙනවා විනා ඒවායේ අබැටක අසත්‍යක් නැත. ස්වයංවිවේචනය යන වචනය වෙනුවට පාපොච්චාරණය යන වචනය මා යොදා නොගන්නේ මා මෙන්ම ඔබද සාන්තුවරයින් නොවන වග මා දන්නා නිසාය.

මීට මාස කීපයකට පෙර ලංකාවට කතා කළ වේලේ;
” පුතේ , රම්ය මාලී සිල් මෑණි කෙනෙක් වෙලා. මෙහේ ආරාමයක ඉන්නවා” අම්මා කීවාය.
මගේ ඥාති සොහොයුරියක වූ ඇය , පාසැල් අධ්‍යාපනයට අතරමගදී සමුදී ධනවත් මැනික් ව්‍යාපාරිකයෙකුගේ සුරතලිය වූවාය.ඉන්පසු මුස්ලිම් තරුණයෙකු සතු වූ ඇය , ඉන් පසුව කීප දෙනෙකු අතට මාරු විය.

” ඕකිගෙ කොටහළු නැකත හොඳ නෑල්ලු” අම්මා දිනක් කියනවා මා අසා ගෙනය.

දිනක් දිය නා පැමිණි ඇය වැලේ රෙදි වනමින් සිටින විට මා පිටු පසින් ගොස් ඇගේ හිස සිප ගත්තා. ඈ ළඟ තිබූ රෙක්සෝනා හෝ ලක්ස් සබන් පුසුඹ තවමත් මගේ නාස් කුහරයේ රැඳී බැව් මට දැනේ.

” එපා අයියේ.. කවුරුවත් දකී ..”

පසු කලෙක කොළඹ පෞද්ගලික රෝහලක හෙදියක් වූ ඇය , එහිදී ඇඳින ගත් අයෙකුගේ මාර්ගයෙන් එංගලන්තයට ගියාය. එහිදී සුද්දෙකු හා විවාහ වූ බව පසුව අපට ආරංචි විය.

” ආං හාමුදුරුවො පණිවුඩයක් එවල තියෙනව.. එංගලන්තෙ මහ රජ්ජුරුවොයි . රැජිනයි ඇවිල්ල කියල.. කීයක් හරි අත මිට මෙලෙව්වොත් අපෙ හාමුදුරුවන්ටත් ඊට එහා කෙනෙක් නෑ.හිපියෙක්ද කොහෙද “……

රම්‍යමාලී ඇගේ සුදු සැමියා වූ ගොඩ්සන් සමඟ පන්සල් ඇවිත්. කොණ්ඩය කොටට කපා , ඇඟටම හිර වුනු දිග කලිසමක් ඈ ඇඳ සිටියාය. මා දුටු විගස ඇය,
” remember… I told you.. he is my cousin… we had a affair but too…. short. you are the luckiest one” මා අඳුන්වා දෙමින් තොඳොල් වූවාය.
” මෙයාට එහේ බ්ලූම්ස්බෙරි වල රෙකෝර්ඩින් ස්ටූඩියො එකක් තියෙනවා”
( ඉතින් මට මොකද )
නොබෝදා අම්මාට කතා කල වේලේ , රම්‍යමාලී ඇමරිකාවේ භාවනා මධ්‍යස්තානයක ඉන්නා බවත් , ඈ ඉන්නා ඉසව්වත් දැන ගත හැකි විය.

පසු ගිය දාක අපේ ” ජොෂුවා ට්‍රී ” ට්‍රිප් එක සංවිධානය වූයේ එ පරිදිය.

මා ද , මගේ බිරිඳ ද , වැඩුමල් දියණියද , මගේ මිතුරු කෝසල , බිරිඳ තමාරා ද , වැන්දඹුවක් වූ මානෙල් ද , ඇගේ දියණිය ද , මෑතකදී හඳුනාගත් හිල්ඩා නම් ගැහැණියකගෙන්ද අපේ නඩය සමන්විත විය.

නිවසේ සිට සැතපුම් 350 ක් දුරින් පිහිටි ඈ ජීවත් වන ආරාමය කාන්තාරයක් මැද පිහිටා තිබිණ. තවත් කීප දෙනෙකු සමඟ භාවනා කරන බවත් , ආහාරය පිණිස එළවළු හා පළතුරු පමණක් ගන්නා බවත් දැන ගත හැකි විය.

පතොක් කුලයට අයත් ” ජොෂුවා” ගස් වලින් පමණක් පිරුණු එකම ගල් ගොඩක් වූ කාන්තාරය මැද ප්‍රධාන ගොඩනැගිල්ලද , යාබදව පුද්ගලික භාවනා කුටිද විය. අවට පරිසර උෂ්ණත්වය අංශක 40 ක් පමණ විය.

” මම ඔයාට රම්‍යා කියන්නද ? මාලී කියන්නද ?” ඒ වසර 30 කට පෙරය.

” how do I call you ? සිල් මෑණියෝ කීවාට කමක් නැද්ද ?”

” නෑ මම සිල් මෑණි කෙනෙක් නෙවි.. මම භික්ෂුණියක්. භික්කුනී කියල කතා කරන්න” ඇගේ ස්වරය ශාන්තය.

ජාතින් කීපයකට අයත් භික්කුනීන් පාත්‍ර වලට ආහාර බෙදා ගෙන උඩු මහලට වැඩියාහ.

” අපි උඩට ඇවිත් අඩු පාඩු බෙදුවට කමක් නැද්ද ?”

” නෑ අවශ්‍ය නෑ.. අපට අවශ්‍ය ප්‍රමාණය බෙදා ගත්තා. ඔයාලත් බෙදා ගෙන කාල ඉතිරි සේරම ආපහු අරන් යන්න”
දන් වැළඳීමෙන් පසුව කෙටි අනුශාසනාවක් ද , භාවනා පන්තියක්ද විය.

” පහසුවෙන් ඉඳ ගන්න.. අත් දෙක එක පිට එක තියා ගන්න. හොඳින් හුස්ම ඉහළ පහළ යවන්න.. මේක සරල භාවනා ක්‍රමයක්. ඇස් වහ ගෙන තමන්ගේ හිස් මුදුන දිහා බලන්න.. ඊ ළඟට තමන්ගේ දකුණු උර හිස දිහා බලන්න.. බිම බලන්න.. වම් උර හිස… ආයෙමත් තමන්ගේ හිස් මුදුන…”

ආපසු ගමනේදී හැතැප්ම විස්සක් පමණ කිසිවෙක් කිසිවක් කතා නොකළහ. මා වරදකරුවෙක් වී ඇද්ද ?””
ලෝකෙ ඉන්න සේරම වල් ගෑනු ඔහොමයි.. තරුණ කාලෙ සේරම කුපාඩිකං කරල බැරි වෙන කොට සිල් ගන්නව.. සමාජ සේවෙ කරනව.. බ්‍රිජට් බාඩො පේන්නැද්ද? එයත් ඔය ජාතියෙ තමයි”
ඒ මගේ බිරිඳ ගේ පළමු ඇනුම් පදය.

” ගොඩ්සන් විවාහකයෙක් බව මං දැන ගෙන හිට්යෙ නෑ.. එයා හදිසියේ නැති වුනා..සේරම දේපළ කලින් වයිෆ්ගෙ නමට ලියල… මට මේ ජීවිතේ හොඳයි.. සරලයි.. ඇරත් තව ටික දවසයිනෙ..”

භික්කූනී ඛේමා කීවා වාගේ මට මතකය…